αστική κουκκίδα

ReMap, (το): «To ReMap είναι ένα διεθνές πρόγραμμα σύγχρονης τέχνης ανοικτό για το κοινό, που πραγματοποιείται κάθε δυο χρόνια στην περιοχή του Κεραμεικού-Μεταξουργείου (ΚΜ) σε συντονισμό με την Μπιενάλε της Αθήνας.

Διοργανώνεται από τον μη κερδοσκοπικό φορέα ReMapKM που ιδρύθηκε με αποκλειστικό στόχο την επιμέλεια, παραγωγή, δημιουργία και προώθηση σύγχρονων πολιτιστικών δράσεων, με έμφαση στην συνύπαρξη της Ελληνικής και της Διεθνούς τέχνης στο κέντρο της Αθήνας και αφετηρία την περιοχή του Κεραμεικού- Μεταξουργείου (ΚΜ).

Στόχος είναι η συνεισφορά στην δημιουργία μιας σύγχρονης πολιτιστικής ταυτότητας της Αθήνας, με την ενεργή συνδρομή της σύγχρονης τέχνης, όταν αυτή αναπτύσσεται μέσα στον ιστό της πόλης, καθιστώντας την προσιτή στους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης.» (πηγή www.remapkm.com)

Θα μπορούσα να μιλάω και να γράφω για ώρες για το Μεταξουργείο, την διοργάνωση του ReMap, τις όποιες σκοπιμότητες και πολιτικές του, τη ‘χρήση’ της σύγχρονης ΄τέχνης για την υλοποίησή τους. Και μόνο η εισαγωγική παράγραφος, από το site της διοργάνωσης, δίνει τροφή για πολλούς σχολιασμούς. Η φράση στην οποία θα ήθελα να σταθώ είναι η εξής: «…ενεργή συνδρομή της σύγχρονης τέχνης, όταν αναπτύσσεται μέσα στον ιστό της πόλης, καθιστώντας την προσιτή στους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης». Το ερώτημα που μου δημιουργείται είναι αν τελικά το κατάφερε αυτό το ReMap: έκανε προσιτή την τέχνη σε όλους και αν ναι τότε με ποιούς όρους.

Εφόσον το ReMap εντοπίζεται στην περιοχή του Μεταξουργείου καλό θα ήταν να δούμε ποιοι είναι οι κάτοικοι, οι επισκέπτες και γενικότερα οι χρήστες του ιστού της περιοχής. Αρχικά παρατηρείται η πολυπολιτισμικότητα των κατοίκων: Έλληνες (παλιότεροι κάτοικοι είτε καινούριοι καθοδηγούμενοι ίσως από το ρεύμα επιστροφής στο κέντρο), μετανάστες με συνθήκες διαβίωσης ανάλογες με αυτές που παρατηρούνται και γενικότερα στο κέντρο της Αθήνας (5 – 8 άτομα ανά διαμέρισμα), τσιγγάνοι με μια ιδιαίτερη αντιμετώπιση ιδιωτικού και δημόσιου χώρου και άστεγοι. Άλλες χρήσεις που παρατηρούνται στην περιοχή είναι: το εμπόριο (με έμφαση στο Κινέζικο εμπόριο κυρίως στα όρια της περιοχής προς την Πειραιώς), χώροι εστιάσης και διασκέδασης (κάποιοι παλιοί, κάποιοι άνοιξαν μέσα στην τελευταία τετραετία), χώροι τέχνης και γκαλλερί, θέατρα (12), και οίκοι ανοχής εντοπισμένοι σε συγκεκριμένους δρόμους κυρίως προς την πλευρά της Ομόνοιας. Continue reading »

Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ να καταλάβω για ποιο λόγο βρίσκω συνέχεια αυτό το όνομα μπροστά μου. Μέσα σε ένα μήνα το αρχιτεκτονικό γραφείο BIG από τη Δανία έχει κερδίσει τρεις διαγωνισμούς (!) και είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν και άλλοι πολύ σύντομα. Στις 15 Μαρτίου 2011, το γραφείο κερδίζει στο διεθνή διαγωνισμό Ε2 (Εconomy+Ecology) Timber Competition στη Φινλανδία με σκοπό την υλοποίηση μίας οκταόροφης κατασκευής από ξύλο, η οποία θα χρησιμεύσει ως “βιτρίνα” για τη χρήση του ξύλου σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο σχεδιασμός, επηρεασμένος από το DOMI-NO του Le Corbusier, αποτελείται από το PUU-BO. Το PUU-BO είναι ένα προκατασκευασμένο σύστημα, που θα είναι ταυτόχρονα πιο ευέλικτο και αποτελεσματικό από οποιοδήποτε άλλο παρόμοιο σύστημα, που υπάρχει στην παγκόσμια αγορά.

Continue reading »

Επειδή αν δεν παινέψουμε το σπίτι μας (την Ελλάδα εννοώ) θα πέσει να μας πλακώσει, θα σας αποκαλύψω 2 μικρούς θησαυρούς-μουσεία στη Μυτιλήνη, που για καλή μου τύχη επισκέφτηκα πρόσφατα και έμεινα κατάπληκτη. Το Μουσείο του Θεοφίλου ανεγέρθηκε το 1964 στη Βαρειά, εκεί όπου γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο λαϊκός ζωγράφος. 86 πίνακες στολίζουν τους τοίχους του μικρού μουσείου και η ζωγραφική του Θεόφιλου παραμένει αθώα και  με έντονα χρωματα όπως τα τοπία της απέραντης Ελλάδας..

Continue reading »

Από τον ημερήσιο τύπο των προηγούμενων ημερών, άρθρα, απόψεις, σκέψεις με κοινό παρονομαστή το κέντρο της πρωτεύουσας.

Ο Δημήτρης Ρηγόπουλος έγραψε στην καθημερινή λίγες μέρες πριν για την νέα πανεπιστημίου, την νέα αθήνα.

Ο Παναγιώτης Τουνικιώτης την ίδια μέρα για την επιστροφή του κέντρου.

Λίγες μέρες αργότερα άρθρο της ελευθεροτυπίας σχετικά με τα κίνητρα που δίνει η Μπιρμπίλη για την επιστροφή των αθηναίων στο κέντρο.

Ενώ, τέλος, σήμερα, διαβάζουμε τις σκέψεις του Ρένου Ξίππα, για το πώς δεν θα χαρίσει ούτε μέρα στον Καμίνη.

Καλημέρα!.

Πάνω που την μελετούσαμε, έρχεται και η είδηση ότι προθυμοποιήθηκε να σχεδιάσει το τζαμί της αθήνας και μάλιστα αφιλοκερδώς. Διάφορα τα ζητήματα. (1) θα αποκτήσει η αθήνα τζαμί, επιτέλους, και μάλιστα (2) υπάρχει η πρόθεση (από ποιους δεν ξέρω, αλλά από την hadid σίγουρα), το έργο να είναι ιδιαίτερο και λόγω της αρχιτεκτονικής του αξίας. (3) Άλλος ένας starχιτέκτονας στην αθήνα που, μετά τους calatrava το 2004 που επίσης προθυμοποιήθηκε και εν τέλει σχεδίασε το στέγαστρο του ΟΑΚΑ για τους ολυμπιακούς αγώνες (αφιλοκερδώς; νομίζω ναι), tschumi που κέρδισε τον διαγωνισμό του μουσείου της ακρόπολης το 2000 και το οποίο άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό το 2009 και renzo piano, που με ένα αντίστοιχο post, είχαμε παρουσιάσει την ανάληψη του σχεδιασμού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Νέας Εθνικής Βιβλιοθήκης στο φαληρικό δέλτα, φαίνεται να έρχεται στην ελληνική πρωτεύουσα, γεγονός από μόνο του θετικό. (4) άλλη μία πρωτοβουλία που φαίνεται να μην μπλέκει με αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, θυμίζοντας εκείνη την κουβέντα στο ίδιο θέμα με τον renzo piano.

Μία σειρά από πρώτες σκέψεις.

Digital Skin_Loop from yuda ho on Vimeo.

In the Informatics building, Edinburgh, designed by Bennetts Associates Architects.

Είναι η Hadid φορμαλίστρια;

Έχει σημασία αν και πόσο είναι φορμαλίστρια;

Το post αυτό το γυροφέρνω κανα-δυο βδομάδες, από τότε που πεταχτήκαμε μέχρι την γειτονική γλασκώβη. Και που περπατήσαμε μέχρι το καινούριο μουσείο, υπό κατασκευή ακόμα, σχεδιασμένο από την διάσημη αρχιτεκτόνισσα. Ως κλασσικοί αρχιτέκτονες θεωρούμε ότι μπορούμε να σχολιάζουμε τα πάντα, να τα κριτικάρουμε και να βγάζουμε τα συμπεράσματά μας, σε προσωπικό επίπεδο ή όχι. Και μάλλον καλά κάνουμε, αφού κάπως έτσι βάζουμε το μυαλό μας να δουλέψει, κάπως έτσι μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε και να λειτουργούμε σαν σύνολο και όχι ατομικά.

Δεν θέλω να αναπαράγω την (μικρή) συζήτηση με αφορμή το παραπάνω έργο, στην αρχή ήθελα απλά να θέσω (και) εδώ τα ερωτήματα. Που ξεκινούσαν με το αν η hadid είναι φορμαλίστρια, αν αυτό είναι αρχιτεκτονικά “κακό”, πώς ορίζουμε το “κακό” και το “καλό”, ποιό είναι το θεωρητικό υπόβαθρο πίσω από αυτό το κτίριο, πίσω από αυτή την αρχιτεκτονική, πόση σημασία έχει αυτό το θεωρητικό υπόβαθρο στο αρχιτεκτονικό αποτέλεσμα και άλλα συναφή που πολλοί έχουμε συζητήσει ξανά και ξανά ενδεχομένως, και που σε μερικά μπορείς πιθανότατα να απαντήσεις εύκολα ενώ σε άλλα όχι. Λίγο πριν αποφασίσω να κλείσω το post και να το δημοσιεύσω σκεφτόμουν αν αυτή καθεαυτή η κουβέντα έχει κάποιο νόημα. Έχει;

Το part two θα ακολουθήσει κάπου την άνοιξη, όταν και το μουσείο θα είναι ανοιχτό στο κοινό.

Αρχικά θα ήθελα να σημειώσω ότι εδώ και σχεδόν 2 μήνες ζω στο Βερολίνο και για τα επόμενα 2 χρόνια θα διαβάζετε επί τω πλείστων άρθρα που σχετίζονται με τη συγκεκριμένη πόλη. Όχι μόνο επειδή είναι εύκολη η πρόσβαση σε ότι κινείται εδώ γύρω, απλά έχω την ανάγκη να μοιραστώ εμπειρίες και νέες εικόνες από ένα μέρος τόσο διαφορετικό και πολυδιάστατο, όπως το Βερολίνο..

Continue reading »