αστική κουκκίδα

Για όσους είναι εκτός Θεσσαλονίκης και για όσους θέλουν να πάρουν μία γεύση πριν το επισκεφτούν! Νομίζω ότι το βράδυ αξίζει πολύ περισσότερο.

Φωτογραφίες από τον αγαπητό φίλο Γιώργο Ιωαννίδη.

Μία σκούνα 100 ετών κάνει βόλτες σε ευρωπαϊκά λιμάνια στα πλαίσια της πολιτιστικής πρωτεύουσας 2010, την Κωνσταντινούπολη.  Το ταξίδι της “Hulda” ξεκίνησε το Μάρτιο του 2009 από την Στοκχόλμη και πριν φτάσει στον τελικό προορισμό της στην Κωνσταντινούπολη πέρασε από τη Βαρκελώνη, το Άμστερνταμ, τη Νάπολη κ.ά. Το φεστιβάλ αποτελεί τον εορτασμό της συνένωσης των τεχνών και των επιστημών και ως τις 5 Σεπτεμβρίου η Hulda θα βρίσκεται στην αποβάθρα 1 του λιμανιού στη Θεσσαλονίκη. Επισκεφτείτε την πριν σαλπάρει!

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του φεστιβάλ

1. Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο, του Φρανκ Γκέρι (28 ψήφοι)

Αντιγράφουμε από την ελευθεροτυπία την έρευνα του Vanity Fair για τα 21 σημαντικότερα αρχιτεκτονήματα που κατασκευάστηκαν από το 1980 έως σήμερα. Την επιτροπή που επέλεξε τα 21 κτίρια αποτελούν η ελίτ της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής (βλ. ando, chipperfield, denari, eisenman, gehry, hadid, libeskind, moneo, nouvel, prix, tschumi, van berkel + πληθώρα καθηγητών/κριτικών/ιστορικών/συγγραφέων). Continue reading »

Αντιγράφουμε από την ελευθεροτυπία και τον Χρ. Μιχαηλίδη.

ΚΑΙ οι αριθμοί σήμερα λένε ότι σε περίπου 100 χρόνια από σήμερα, ο άνθρωπος θα έχει γίνει «ένα εντελώς αστικό είδος».

Η άποψη, διαμφισβητούμενη, συζητήσιμη, αλλά και με πολλά στοιχεία επιστημονικής τεκμηρίωσης, έρχεται από τον Νταγκ Σόντερς, που είναι διευθυντής του γραφείου της καναδικής εφημερίδας Globe and Mail στην Ευρώπη, και διατυπώνεται στο βιβλίο του «Arrival City: How the Largest Migration in History is Reshaping Our World» – σε ελεύθερη μετάφραση «Πόλη της Αφίξεως: Πώς το μεγαλύτερο μεταναστευτικό ρεύμα στην Ιστορία αλλάζει τον κόσμο που ζούμε». (Το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες από τον εκδοτικό οίκο Heinemann και, πραγματικά, κάθε του σελίδα είναι πλούσια τροφή για σκέψη.)

ΤΙ λέει, όμως, κατά βάσιν, ο Σόντερς, ο οποίος, για να γράψει το βιβλίο του, επισκέφθηκε 30 χωριά και πόλεις σε 5 ηπείρους, ώστε να εξερευνήσει αυτό το στοιχείο «της μη αναστρέψιμης μεταναστευτικότητας», όπως την ονομάζει; Λέει, λοιπόν, ότι:

ΜΕΧΡΙ το τέλος του 2025, το 60% του πληθυσμού της Γης θα έχει φύγει από την επαρχία και θα ζει σε μεγάλες πόλεις. Μέχρι το τέλος του 2050, ο «αστικός πληθυσμός» της Γης θα είναι 70%. Και μέχρι να σβήσει ο αιώνας ετούτος, περίπου τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της Γης, ακόμα και πάμφτωχοι άνθρωποι από την υποσαχάρια Αφρική, θα έχουν εγκαταλείψει τα χωριά τους και θα ζουν «στο νέο μέλλον των μεγαλουπόλεων». Continue reading »

Aντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Σε 38 δευτερόλεπτα μπορείς να διασχίσεις μια άχρονη χώρα, να ανταμώσεις περαστικούς ανθρώπους και να γευτείς ψήγματα ζωής. Continue reading »

Έχουμε ξανασχοληθεί με την εκπροσώπηση της Ελλάδας στη Biennale της Βενετίας. Εντοπίσαμε, όμως ένα πιο αναλυτικό άρθρο στην Ελευθεροτυπία και το παραθέτουμε:

Η Ελλάδα «ταξιδεύει» σε λίγες μέρες για τη 12η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας με μια «Κιβωτό». Η πρόταση, που εκπροσωπεί τη χώρα στην κορυφαία διοργάνωση, ανήκει στον καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Ζήση Κοτιώνη και στην αρχιτέκτονα της νεότερης γενιάς και ποιήτρια Φοίβη Γιαννίση. Πρόκειται για εγκατάσταση με τίτλο «Κιβωτός, Παλιοί Σπόροι για Νέες Καλλιέργειες», αποτελούμενη από ξύλινη κατασκευή, έκθεση εικόνων και βιντεοπροβολή. Continue reading »

Αντιγράφουμε από την ελευθεροτυπία και τον κ. Σαρηγιάννη:

Κατά καιρούς εμφανίζονται στον Τύπο (αθηναϊκό ημερήσιο αλλά και επιστημονικό) μεγάλοι και «φτασμένοι» αρχιτέκτονες, οι οποίοι εκφράζουν κάποιες ιδέες.

Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό, ακόμη και αν οι ιδέες αυτές είναι απ’ αρχής λάθος. Κατά διαβολικές συμπτώσεις όμως, μετά από τέτοια δημοσιεύματα, ακολουθεί κάποια νομοθετική ρύθμιση με ολέθρια αποτελέσματα. Continue reading »

Αντιγράφουμε από την ελευθεροτυπία:

Η τελευταία αφορμή για όσα έγιναν πριν από λίγους μήνες στην πλατεία Εξαρχείων δόθηκε ένα βράδυ, όταν χρήστες και διακινητές ναρκωτικών ουσιών στην πλατεία, «πρεζάκια» και «βαποράκια» δηλαδή, κυνήγησαν μια κοπέλα να της πάρουν την τσάντα. Την επομένη, στις 13 Μαΐου, ο Αχιλλέας Σεβαστόπουλος, ιδιοκτήτης τριών εστιατορίων που βρίσκονται λίγο πιο πέρα, έφερε στην πλατεία μια μικροφωνική εγκατά- σταση και, όπως σχεδίαζε μέρες αλλά ούτε ο ίδιος πίστευε πως θα κάνει, άρχισε να μιλάει στους χρήστες και τους διακινητές.

«Είμαστε μαζί σας», τους είπε. «Δεν πολεμάμε τους αρρώστους. Πολεμάμε την αρρώστια. Τέρμα το εμπόριο. Διακινητές και διακινήτριες της πρέζας, σας παρακαλούμε. Αφήστε τη γειτονιά μας. Είκοσι πέντε χρόνια σάς φιλοξενούσαμε. Φιλοξενήστε μας κι εσείς στην πλατεία μας». Εβαλε ένα τραγούδι του Ξυλούρη, από το μοναδικό σιντί που είχε μαζί του, και συνέχισε στον ίδιο τόνο.

Ετρεξαν κοντά του δυο τρεις καταστηματάρχες της πλατείας. Με τον Πέτρο Κουτσούμπα, ιδιοκτήτη μπαρ, διαμόρφωσαν τα τελικά κείμενα. Μίλησαν για τον ΟΚΑΝΑ, ότι λύση δεν είναι να φύγει, αλλά να λειτουργήσει σωστά. Μίλησαν για τα οφέλη της αποποινικοποίησης της χρήσης. Είπαν ότι αποκηρύσσουν τη βία, όχι τόσο για να καθη- συχάσουν τους χρήστες και τους διακινητές, όσο για να συγκρατήσουν κάποιους θερμοκέφαλους κατοίκους, που ήταν έτοιμοι να πάρουν τα καδρόνια. Από ένα μπαλκόνι κάποιος φώναξε «όχι άλλο Ξυλούρη» κι έφεραν σιντί με Ασιμο και άλλα, πιο ροκ κομμάτια (ίσως και Σιδηρόπουλο, σε ένα κάπως ειρωνικό γύρισμα της ιστορίας). Κι έμειναν εκεί αποφασισμένοι, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, από το πρωί στις 9 μέχρι τα μεσάνυχτα, να μιλούν στους χρήστες και να δείχνουν τους διακινητές με το δάχτυλο, απευθύνοντάς τους προσωπικές εκκλήσεις να φύγουν από την πλατεία.

Ύστερα από δεκαπέντε μέρες ήταν φανερό ότι θα νικούσαν. Οι περισσότεροι χρήστες και διακινητές είχαν αποχωρήσει. Κάποιοι με το καλό, άλλοι με το άγριο. Εναν διακινητή τον στρίμωξαν πέντε έξι, του πήραν τα χάπια που είχε στο μηχανάκι και του τα διέλυσαν σε νερό. Σ’ έναν άλλο χρειάστηκε να του απευθύνουν το λόγο προσωπικά τέσσερις φορές πριν τους αδειάσει τη γωνιά.

Και στην πλατεία άρχισε να μαζεύεται κόσμος από τη γειτονιά. Πρώτα δυο ζευγάρια, από τρία παιδιά το καθένα, που κάθονταν να παίξουν στις κούνιες και την μπασκέτα, δώρο της Επιτροπής Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων και του Αυτοδιαχειριζόμενου Πάρκου Ναυαρίνου με αφορμή τα πρώτα γενέθλια του πάρκου τον Μάρτιο. Οι υπεύθυνοι της μικροφωνικής έφεραν κι άλλα παιχνίδια, δύο ποδοσφαιράκια, αργότερα δύο τραπέζια πινγκ πονγκ, κι ακόμη έπλυναν με χλωρίνη και απορρυπαντικά την πλατεία, ασβέστωσαν τα δέντρα και φύτεψαν καινούργια. Ο δήμος μυρίστηκε ότι κάτι κινείται και βοήθησε κι αυτός, βάζοντας κούνιες και φυτεύοντας πεύκα. Κάθε πρωί, το πότισμα, με ευθύνη των ανθρώπων της μικροφωνικής, διαρκεί τρεις ώρες. Continue reading »

Ή αλλιώς η άποψη του Koolhaas και του OMA (σε συνεργασία με εταιρείες ενέργειας και πανεπιστήμια) για το ενεργειακό μέλλον της ευρώπης (αυτής που συμπεριλαμβάνει και την ελλάδα).

Και που πάνω κάτω λέει ότι η συνοχή της ευρώπης σαν ένωση κρατών πρέπει να στηριχτεί και να δομηθεί πάνω στην επίλυση των ενεργειακών αναγκών της σαν σύνολο και όχι σαν μέρη. Τακτική που θα έχει οικονομικά (βλ. θέσεις εργασίας σε πολλούς και διάφορους τομείς) και περιβαλλοντικά οφέλη για όλους.

Το roadmap 2050 βλέπει μία ευρώπη χωρίς σύνορα, όπου ο νότος τροφοδοτεί με ενέργεια (προερχόμενη από τον ήλιο) τον βορρά και ο τελευταίος χάρη στους ανέμους και στην παλίρροια του ατλαντικού τροφοδοτεί αντίστοιχα την μεσόγειο. Κάπου στο ενδιάμεσο μπλέκονται και άλλες καθαρές μορφές ενέργειας όπως η πυρηνική και η βιομάζα.

Στόχος -όπως προβάλλει στην σημερινή δυσοίωνη καθημερινότητα- είναι να αποδείξει με μία σειρά από μελέτες, που μπορεί κανείς να βρει και να κατεβάσει στο site, ακόμα και να αγοράσει μερικά hardcopies, ότι ένα αντίδοτο στην κρίση (οικονομική, περιβαλλοντική και εν τέλει ενότητας) που περνάει αυτή τη στιγμή η γηραιά ήπειρος, είναι η ενοποίηση κάτω από τέτοιους (σαν αυτούς που αναφέρονται παραπάνω) όρους.

Στόχος που αναιρείται την ίδια στιγμή που γίνεται η πρόταση, αφού όπως μεταφέρει ο βαγγέλης βαγγελάτος από την ελευθεροτυπία εκ στόματος Rowan Moore και Observer: «ο τρόπος που η Ευρώπη προσπάθησε να σώσει οικονομικά την Ελλάδα δείχνει πως δεν έχει αποκτήσει ακόμα πολιτική θέληση, συνοχή, αλλά και όραμα»

Η εξεταστική τελείωσε, το καλοκαιράκι έφτασε και εγώ αποφάσισα να κάνω την τελευταία μου βόλτα στη Θεσσαλονίκη πριν αναχωρήσω για Ρόδο. Επέλεξα να περιηγηθώ στον πεζόδρομο της νέας παραλίας, η οποία έχει φιλοξενήσει και παλαιότερους περιπάτους μου κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους. Σήμερα όμως ήταν διαφορετικά…

Continue reading »