Μα τι μυρίζει τόσο;
Δεν χωρούσα στο πεζοδρομίο, ήταν γεμάτο από μιας περιέργης υπόστασης λόφους, που σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να σκαρφαλώσω, να δω την θέα τους, να κυλιστώ στις πλαγιές τους. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ήταν δομημένοι από 3 ημερών σκουπίδια, ενώ υπήρχαν και άλλοι που τους μύριζες από χιλιόμετρα μακριά.
Πρόκειται για ένα συχνό αστικό δρώμενο της Αθήνας, οπού καλεί τους πολίτες να συμφιλιωθούν με όλα τα «παράγωγά» τους. Η δημιουργία ενός δικτύου μέσα στην πόλη το οποίο να είναι αποτέλεσμα ακούσιας ανθρώπινης ενέργειας – όλοι κατεβάζουμε τα σκουπίδια μας, δεν μπορούμε να τα κάνουμε κάτι στο σπίτι – με συγκλόνισε. Όπως επίσης και η συνύπαρξη σκουπιδιών, βροχής, γιορτινών λαμπιονιών και οργάνων της τάξης, στο κέντρο της πόλης, μου δημιούργησε μια αμηχανία μπροστά στο «εικ_αστικό» αυτό θέαμα.
Τα θέματα που προκύπτουν πολλά, αλλά δεν είναι κατάλληλος ο τόπος και ο χρόνος για να μιλήσουμε ποιος έχει το δίκιο και ποιος το λάθος. Αυτό που θα μπορούσε ίσως να επισημανθεί είναι το γεγονός ότι οτιδήποτε θεωρούμε «άχρηστο» στην ζωή μας θέλουμε να το ξεφορτωθούμε το συντομότερο δυνατόν. Το ζήτημα είναι οτί αυτό, με τις σημερινές συνθήκες, θα παραμείνει στον δρόμο για πολύ καιρό, και θα το βλέπουμε καθημερινά, θέλουμε δεν θέλουμε, και μαζί με εμάς θα το βλέπουν και οι άλλοι…
Related Posts:
Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα
Comment from nik.g
Time December 24, 2009 at 2:21 pm
τέλειο. καλή αρχή!