μιναρές: πολιτική κυριαρχίας ;
Αντιγράφουμε από την ελευθεροτυπία και την βίκη τσιώρου:
Αραγε η υπόθεση των μιναρέδων που δημιουργήθηκε με το σχετικό δημοψήφισμα στην Ελβετία αφορά έναν συσχετισμό θρησκευτικών δυνάμεων συμβολικού χαρακτήρα; ‘Η πρόκειται για μια παλαιά σύγκρουση μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων; ‘Η ακόμη για μια κρίση ταυτότητας, με τη διάσταση που έχει πάρει στη Γαλλία και αποτελεί θέμα μιας έντονης δημόσιας συζήτησης;
Σε μια εποχή όπου όλο και περισσότεροι άνθρωποι δηλώνουν αδιάφοροι στο θέμα της θρησκείας, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια συσπείρωση, όπως φαίνεται από το αποτέλεσμα του ελβετικού δημοψηφίσματος, σύμφωνα με το οποίο η πλειοψηφία των Ελβετών πολιτών αντιδρούν στο δικαίωμα ανέγερσης και άλλων μιναρέδων, παρόλο που η αρνητική τους ψήφος δεν αφορά και την κατασκευή τζαμιών. Αραγε, το ύψος των μιναρέδων ήταν αυτό που ενόχλησε ουσιαστικά τους Ελβετούς; Ας θυμηθούμε πως στη Γερμανία, μια χώρα που διαθέτει 2.600 τζαμιά και χώρους λατρείας, η κυβέρνηση αποφάσισε το ύψος των μιναρέδων να μην ξεπερνά αυτό των καμπαναριών.
«Οταν η Ανγκελα Μέρκελ ασχολείται με το θέμα του ύψους των μιναρέδων, είναι επειδή αποδέχεται τον αρχιτεκτονικό πλουραλισμό του θρησκευτικού πεδίου της χώρας της, επιβάλλοντάς του συγχρόνως ένα όριο. Αυτό μας παραπέμπει στα αρχιτεκτονικά και γεωγραφικά όρια που στην καθολική Γαλλία επιβάλαμε εμείς στους προτεσταντικούς ναούς. Με λίγα λόγια, η κατασκευή των χώρων λατρείας, η τοποθεσία τους και οι διαστάσεις τους μαρτυρούν συμβολικές σχέσεις δυνάμεων», λέει ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου σε Θέματα Επιστήμης των Θρησκειών, Ζαν Πολ Ουιλέμ, στην εφημερίδα «Λε Μοντ», και συνεχίζει: «Οσο κοσμικές και αν είναι, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν έχουν ακόμη βγει εντελώς από την ιδέα του γεωγραφικού περιορισμού των θρησκειών, ενώ το εθνικό φαντασιακό, όπως το ευρωπαϊκό, δεν είναι εντελώς ουδέτερο από θρησκευτική άποψη. Η ανεξιθρησκία προϋποθέτει ότι οι πιστοί διαθέτουν ναούς κατάλληλους για τη λατρεία της θρησκείας τους. Η δεδομένη ένταξη των μουσουλμάνων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες προϋποθέτει επομένως τζαμιά. Το κράτος και οι δημόσιες υπηρεσίες είναι λαϊκοί θεσμοί, όχι όμως και η κοινωνία των πολιτών. Ωστόσο, όπως κάποιες ενδυμασίες των πιστών μιας θρησκείας, έτσι και οι χώροι λατρείας καθιστούν ιδιαίτερα ορατή την παρουσία της. Το Ισλάμ φαίνεται πως από πολλές πλευρές έχει γίνει ένας σεισμογράφος των ευρωπαϊκών ανησυχιών όσον αφορά την εθνική ταυτότητα των κατοίκων της Γηραιάς Ευρώπης και των αμφιλεγόμενων σχέσεων μεταξύ θρησκειών».
Οι αντιδράσεις για την κατασκευή τζαμιών δυστυχώς δεν είναι ελληνικό προνόμιο: στη Σεβίλη, στην Κολονία, στην Κοπεγχάγη, στο Λονδίνο, στο Ρότερνταμ τα τζαμιά και οι μιναρέδες τους διχάζουν την κοινή γνώμη. Σε ένα μεγάλο αφιέρωμα στο θέμα από τις σελίδες του «Κουριέ Ιντερνασιονάλ» παρατίθενται όλες οι απόψεις. Για τον Ulrich Schluer, μέλος του δεξιού κοινοβουλευτικού κόμματος UDC και της επιτροπής για την απαγόρευση των μιναρέδων, οι μιναρέδες αποτελούν «σύμβολο διεκδίκησης της πολιτικο-θρησκευτικής εξουσίας η οποία αμφισβητεί τα θεμελιώδη δικαιώματα των άλλων ανθρώπων».
Το σύμβολο, αυτή η λέξη στο στόμα του καθενός, είναι σημαντική. Ο μιναρές είναι σύμβολο; Και αν ναι, τι είδους; διερωτάται η βουλγαρική εφημερίδα «Sega». «Αν δεν είναι, τότε γιατί κατασκευάζουν τόσο ψηλούς, πολλών εκατοντάδων μέτρων, σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο (230 μέτρα στο Ιράν, ενώ πρόκειται να ανεγερθεί σύντομα στο Αλγέρι ένας άλλος, ύψους 270 μέτρων). Σε αυτή την υπόθεση, πέρα από το θρησκευτικό και το πνευματικό, υπάρχει και μια πρακτική άποψη: με αυτό το σύμβολο θέλουμε να προσδιορίσουμε και την επιρροή του στο δημόσιο χώρο. Κάτι που είναι ήδη πολιτικό. Μια πολιτική κυριαρχίας».
Related Posts:
Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα