«Ζήτα-Μι», όπως Ζήσαμε καλά Μαζί
By DOMINIQUE - Last updated: Friday, June 11, 2010 - Save & Share - Leave a Comment
Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:
Βράδυ Πέμπτης 20 Μαΐου του σωτήριου έτους 2010 έπεσαν οι τίτλοι τέλους για το «Ζήτα-Μι», με τον τρόπο που άρμοζε στη σαραντάχρονη ιστορία του. Τα βήματά μας μας οδήγησαν στο ιστορικό κατάστημα – γκαλερί για το αποχαιρετιστήριο πάρτι. «Επικήδειοι» δεν εκφωνήθηκαν, δεν ακούστηκαν δεκάρικοι για την προσφορά του «Ζήτα-Μι» στη σύγχρονη τέχνη. Αντίθετα το κλείσιμο του ιστορικού καταστήματος – γκαλερί έγινε με μια έκρηξη καλλιτεχνικής δημιουργίας…
ΑΝΟΙΞΗ, αλλά ο καιρός ήταν μάλλον φθινοπωρινός, θαρρείς και τα μετεωρολογικά συστήματα συμφώνησαν πως ταιριάζει καλύτερα στην περίσταση. Την εποχή που η φύση αναγεννιέται δεν γίνεται να σβήνει ένα κύτταρο πολιτισμού. Οι καιροί αλλάζουν και όλα κάποτε ολοκληρώνουν τον κύκλο τους. Αυτό φαίνεται να συνέβη και με το «Ζήτα-Μι», το οποίο ποτέ δεν είχε το χαρακτήρα ενός εμπορικού καταστήματος. Δεν φταίει η οικονομική κρίση που κατέβασε τα ρολά του, αλλά το ό,τι οι καιροί άλλαξαν για την ίδια την τέχνη και το ρόλο της στις ζωές μας. Το βράδυ της Πέμπτης όλος ο καλός ο κόσμος ήταν εκεί. Ο κόσμος που από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε αυτόν τον ζεστό χώρο ελεύθερης έκφρασης, ακόμη και σε δύσκολες εποχές, τότε «που όλα τα έσκιαζε η φοβέρα», αλλά και ο κόσμος που γνώρισε και αγάπησε το «Ζήτα-Μι» στην πορεία. Καλλιτέχνες που βρήκαν μια φιλόξενη γωνιά στα πρώτα τους βήματα, φτασμένοι καλλιτέχνες που δέθηκαν μαζί του και κυρίως όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που το είχαν κάνει «στέκι» τους. Αυτοί που συστηματικά περνούσαν από τη μικρή γκαλερί για να συμμετάσχουν στις ζωηρές συζητήσεις για τα πολιτικά πράγματα της χώρας, για την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη μουσική, τις νέες τάσεις στις τέχνες αλλά και στην κοινωνία.
Η Κατερίνα Καμάρα και η Μαρώ Λάγια, οι δύο δυναμικές γυναίκες που πήραν τη σκυτάλη από τον Παύλο και τη Μίνα Ζάννα και έδωσαν στο «Ζήτα-Μι» το προσωπικό τους στίγμα, ήταν οι «πρωταγωνίστριες» της βραδιάς. «Μήπως να το ξανασκεφθείτε;» τις παρότρυναν όλοι, μετρώντας παρουσίες και αξιολογώντας τη θετική διάθεση των ανθρώπων που θέλησαν πάση θυσία να είναι εκεί τέτοια μέρα, αλλά…
Η ΠΡΟΞΕΝΟΥ ΚΟΡΟΜΗΛΑ, από την Καρόλου Ντηλ μέχρι την Πλουτάρχου, έμεινε κλειστή για πολλές ώρες. Όλη η γειτονιά συμμετείχε στο αποχαιρετιστήριο πάρτι. Το Balkan, ο Δον Κιχώτης, το Μικράκι, η Υφήλιος, το Κλοσάρ άνοιξαν τις πόρτες τους στον κόσμο του «Ζήτα-Μι», ενώ μέσα στον άδειο από αντικείμενα και γεμάτο από ζωγράφους, εικαστικούς και κόσμο χώρο της γκαλερί ο ήχος του σαξοφώνου της Πωλίνας Κατσαβούνη έδινε μια νότα μελαγχολίας. Κόντευαν μεσάνυκτα και κάποιοι δεν έλεγαν να αφήσουν τα πινέλα τους. Συνέχιζαν να δημιουργούν στα δεκάδες τετραγωνικά μέτρα καμβά που κάλυψαν όλους τους τοίχους από το ισόγειο, το υπόγειο, μέχρι και το μικρό πατάρι. Είχες την αίσθηση ότι προσπαθούσαν να κρατήσουν ανοικτό το «Ζήτα-Μι» και κατά έναν τρόπο το κατάφεραν. Αυτά τα έργα θα χαριστούν από τους καλλιτέχνες στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Κάπως έτσι η θρυλική γκαλερί θα συνεχίσει να λειτουργεί, έστω με έναν πιο στατικό τρόπο.
ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ του «Ζήτα-Μι», που χάθηκε με το πέρασμα του χρόνου, περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο η Κατερίνα και η Μάρω, στην πρόσκληση που έστειλαν για το αποχαιρετιστήριο πάρτι: «Το δικό μας ‘Ζήτα-Μι’ ξεκίνησε μέσα στη δικτατορία, με ό,τι σήμαινε αυτό. Οι νέες ιδέες έρχονται καταιγιστικά, οι συζητήσεις με φίλους και θαμώνες συνεχείς και παθιασμένες. Ανοιγόμαστε σε δοκιμές πρωτοποριακές για τα καλλιτεχνικά πράγματα της πόλης και της εποχής. Ρούχα από όλο τον κόσμο μαζί με ελληνικά, παλιά κεντήματα, νέοι καλλιτέχνες που δοκιμάζονται στη γλυπτική, ζωγραφική, κεραμική και κοσμήματα. Τα μπλε γυαλιά, μαζί με τα σιφνιώτικα σερβίτσια, οι κανάτες της Μυτιλήνης, τα σαμιώτικα κεραμικά, οι ηπειρώτικες κασέλες, υφαντά του Νόελ Μπέκερ, της Βλάστης, της Λίνδου και οι μοναδικές δημιουργίες της Βερναρδάκη. Η Σωτηρία Μπέλλου να υπογράφει δίσκους, ο Χατζιδάκις, οι Beatles. Ζωηρές πολιτικές συζητήσεις, μαθήματα ποίησης τα βράδια στο πατάρι του ‘Ζήτα-Μι’, οι νεαρές γυναίκες με το πάθος της αυτογνωσίας, η μικρή γκαλερί γεμάτη με όνειρα των νέων καλλιτεχνών της χώρας. Είναι πραγματικά πολύ μεγάλος αριθμός των εξαίρετων εικαστικών που πρωτοεμφανίστηκαν στο θρυλικό υπόγειο του ‘Ζήτα-Μι’. Οι πρωτοπόροι, οι επαναστάτες, οι τελειομανείς, οι σχολές, οι αυτοδίδακτοι. Όλοι καλλιτέχνες και πελάτες, είχαν πάντα μια προσωπική σχέση με τους ανθρώπους που δούλεψαν εκεί: με τον Μάκη, τον Φίλιππο, την κυρία Εξακουστού, τη Δέσποινα. Τρεις γενιές θα μπορούσαν πράγματι να πουν: Ναι, ήμασταν όλοι εδώ…». Την περασμένη Πέμπτη βρήκαμε όντως ένα άδειο «Ζήτα-Μι», όπως μας προειδοποιούσε η πρόσκληση των εγκαινίων. Γεμάτο όμως από ανθρώπους και γλυκόπικρα χαμόγελα που υπογράμμισαν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Ή μια ελπιδοφόρα μετάλλαξή της…
ΑΝΟΙΞΗ, αλλά ο καιρός ήταν μάλλον φθινοπωρινός, θαρρείς και τα μετεωρολογικά συστήματα συμφώνησαν πως ταιριάζει καλύτερα στην περίσταση. Την εποχή που η φύση αναγεννιέται δεν γίνεται να σβήνει ένα κύτταρο πολιτισμού. Οι καιροί αλλάζουν και όλα κάποτε ολοκληρώνουν τον κύκλο τους. Αυτό φαίνεται να συνέβη και με το «Ζήτα-Μι», το οποίο ποτέ δεν είχε το χαρακτήρα ενός εμπορικού καταστήματος. Δεν φταίει η οικονομική κρίση που κατέβασε τα ρολά του, αλλά το ό,τι οι καιροί άλλαξαν για την ίδια την τέχνη και το ρόλο της στις ζωές μας. Το βράδυ της Πέμπτης όλος ο καλός ο κόσμος ήταν εκεί. Ο κόσμος που από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε αυτόν τον ζεστό χώρο ελεύθερης έκφρασης, ακόμη και σε δύσκολες εποχές, τότε «που όλα τα έσκιαζε η φοβέρα», αλλά και ο κόσμος που γνώρισε και αγάπησε το «Ζήτα-Μι» στην πορεία. Καλλιτέχνες που βρήκαν μια φιλόξενη γωνιά στα πρώτα τους βήματα, φτασμένοι καλλιτέχνες που δέθηκαν μαζί του και κυρίως όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που το είχαν κάνει «στέκι» τους. Αυτοί που συστηματικά περνούσαν από τη μικρή γκαλερί για να συμμετάσχουν στις ζωηρές συζητήσεις για τα πολιτικά πράγματα της χώρας, για την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη μουσική, τις νέες τάσεις στις τέχνες αλλά και στην κοινωνία.
Η Κατερίνα Καμάρα και η Μαρώ Λάγια, οι δύο δυναμικές γυναίκες που πήραν τη σκυτάλη από τον Παύλο και τη Μίνα Ζάννα και έδωσαν στο «Ζήτα-Μι» το προσωπικό τους στίγμα, ήταν οι «πρωταγωνίστριες» της βραδιάς. «Μήπως να το ξανασκεφθείτε;» τις παρότρυναν όλοι, μετρώντας παρουσίες και αξιολογώντας τη θετική διάθεση των ανθρώπων που θέλησαν πάση θυσία να είναι εκεί τέτοια μέρα, αλλά…
Η ΠΡΟΞΕΝΟΥ ΚΟΡΟΜΗΛΑ, από την Καρόλου Ντηλ μέχρι την Πλουτάρχου, έμεινε κλειστή για πολλές ώρες. Όλη η γειτονιά συμμετείχε στο αποχαιρετιστήριο πάρτι. Το Balkan, ο Δον Κιχώτης, το Μικράκι, η Υφήλιος, το Κλοσάρ άνοιξαν τις πόρτες τους στον κόσμο του «Ζήτα-Μι», ενώ μέσα στον άδειο από αντικείμενα και γεμάτο από ζωγράφους, εικαστικούς και κόσμο χώρο της γκαλερί ο ήχος του σαξοφώνου της Πωλίνας Κατσαβούνη έδινε μια νότα μελαγχολίας. Κόντευαν μεσάνυκτα και κάποιοι δεν έλεγαν να αφήσουν τα πινέλα τους. Συνέχιζαν να δημιουργούν στα δεκάδες τετραγωνικά μέτρα καμβά που κάλυψαν όλους τους τοίχους από το ισόγειο, το υπόγειο, μέχρι και το μικρό πατάρι. Είχες την αίσθηση ότι προσπαθούσαν να κρατήσουν ανοικτό το «Ζήτα-Μι» και κατά έναν τρόπο το κατάφεραν. Αυτά τα έργα θα χαριστούν από τους καλλιτέχνες στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Κάπως έτσι η θρυλική γκαλερί θα συνεχίσει να λειτουργεί, έστω με έναν πιο στατικό τρόπο.
ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ του «Ζήτα-Μι», που χάθηκε με το πέρασμα του χρόνου, περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο η Κατερίνα και η Μάρω, στην πρόσκληση που έστειλαν για το αποχαιρετιστήριο πάρτι: «Το δικό μας ‘Ζήτα-Μι’ ξεκίνησε μέσα στη δικτατορία, με ό,τι σήμαινε αυτό. Οι νέες ιδέες έρχονται καταιγιστικά, οι συζητήσεις με φίλους και θαμώνες συνεχείς και παθιασμένες. Ανοιγόμαστε σε δοκιμές πρωτοποριακές για τα καλλιτεχνικά πράγματα της πόλης και της εποχής. Ρούχα από όλο τον κόσμο μαζί με ελληνικά, παλιά κεντήματα, νέοι καλλιτέχνες που δοκιμάζονται στη γλυπτική, ζωγραφική, κεραμική και κοσμήματα. Τα μπλε γυαλιά, μαζί με τα σιφνιώτικα σερβίτσια, οι κανάτες της Μυτιλήνης, τα σαμιώτικα κεραμικά, οι ηπειρώτικες κασέλες, υφαντά του Νόελ Μπέκερ, της Βλάστης, της Λίνδου και οι μοναδικές δημιουργίες της Βερναρδάκη. Η Σωτηρία Μπέλλου να υπογράφει δίσκους, ο Χατζιδάκις, οι Beatles. Ζωηρές πολιτικές συζητήσεις, μαθήματα ποίησης τα βράδια στο πατάρι του ‘Ζήτα-Μι’, οι νεαρές γυναίκες με το πάθος της αυτογνωσίας, η μικρή γκαλερί γεμάτη με όνειρα των νέων καλλιτεχνών της χώρας. Είναι πραγματικά πολύ μεγάλος αριθμός των εξαίρετων εικαστικών που πρωτοεμφανίστηκαν στο θρυλικό υπόγειο του ‘Ζήτα-Μι’. Οι πρωτοπόροι, οι επαναστάτες, οι τελειομανείς, οι σχολές, οι αυτοδίδακτοι. Όλοι καλλιτέχνες και πελάτες, είχαν πάντα μια προσωπική σχέση με τους ανθρώπους που δούλεψαν εκεί: με τον Μάκη, τον Φίλιππο, την κυρία Εξακουστού, τη Δέσποινα. Τρεις γενιές θα μπορούσαν πράγματι να πουν: Ναι, ήμασταν όλοι εδώ…». Την περασμένη Πέμπτη βρήκαμε όντως ένα άδειο «Ζήτα-Μι», όπως μας προειδοποιούσε η πρόσκληση των εγκαινίων. Γεμάτο όμως από ανθρώπους και γλυκόπικρα χαμόγελα που υπογράμμισαν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Ή μια ελπιδοφόρα μετάλλαξή της…
Related Posts:
Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα