αστική κουκκίδα

ζήτω η αστικοποίηση

Αντιγράφουμε από την ελευθεροτυπία και τον Χρ. Μιχαηλίδη.

ΚΑΙ οι αριθμοί σήμερα λένε ότι σε περίπου 100 χρόνια από σήμερα, ο άνθρωπος θα έχει γίνει «ένα εντελώς αστικό είδος».

Η άποψη, διαμφισβητούμενη, συζητήσιμη, αλλά και με πολλά στοιχεία επιστημονικής τεκμηρίωσης, έρχεται από τον Νταγκ Σόντερς, που είναι διευθυντής του γραφείου της καναδικής εφημερίδας Globe and Mail στην Ευρώπη, και διατυπώνεται στο βιβλίο του «Arrival City: How the Largest Migration in History is Reshaping Our World» – σε ελεύθερη μετάφραση «Πόλη της Αφίξεως: Πώς το μεγαλύτερο μεταναστευτικό ρεύμα στην Ιστορία αλλάζει τον κόσμο που ζούμε». (Το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες από τον εκδοτικό οίκο Heinemann και, πραγματικά, κάθε του σελίδα είναι πλούσια τροφή για σκέψη.)

ΤΙ λέει, όμως, κατά βάσιν, ο Σόντερς, ο οποίος, για να γράψει το βιβλίο του, επισκέφθηκε 30 χωριά και πόλεις σε 5 ηπείρους, ώστε να εξερευνήσει αυτό το στοιχείο «της μη αναστρέψιμης μεταναστευτικότητας», όπως την ονομάζει; Λέει, λοιπόν, ότι:

ΜΕΧΡΙ το τέλος του 2025, το 60% του πληθυσμού της Γης θα έχει φύγει από την επαρχία και θα ζει σε μεγάλες πόλεις. Μέχρι το τέλος του 2050, ο «αστικός πληθυσμός» της Γης θα είναι 70%. Και μέχρι να σβήσει ο αιώνας ετούτος, περίπου τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της Γης, ακόμα και πάμφτωχοι άνθρωποι από την υποσαχάρια Αφρική, θα έχουν εγκαταλείψει τα χωριά τους και θα ζουν «στο νέο μέλλον των μεγαλουπόλεων».

ΑΥΤΗ η πραγματικότητα, λέει ο Σόντερς, σηματοδοτεί και το τέλος του όποιου, μεγάλου μεταναστευτικού ρεύματος. «Η ανθρωπότητα θα έχει φτάσει σε ένα νέο, μόνιμο ισοζύγιο». Και αυτό το θεωρεί πάρα πολύ σημαντικό. Γιατί; «Διότι -λέει- είναι μέγα λάθος να ενθαρρύνουμε τους φτωχούς κατοίκους φτωχών χωρών να μείνουν στα χωριά τους, όπως κάνουν πολλές φιλανθρωπικές/ανθρωπιστικές οργανώσεις, δίνοντάς τους χρήματα πολλά και ελπίδες άφθονες. Δεν υπάρχει τίποτα το ρομαντικό στο να ζει κάποιος σε ένα χωριό». Ο Σόντερς μιλάει για τους «μονίμους κατοίκους», όχι εκείνους που εκ περιστάσεως ή που «από υπαρξιακή επιλογή» μένουν στην επαρχία. Τα στατιστικά στοιχεία είναι αδυσώπητα. «Η επαρχιακή ζωή», λέει, «είναι η υπ’ αριθμόν 1 αιτία θανάτου του ανθρώπινου είδους σήμερα». Η μεγαλύτερη πηγή ελλιπούς και κακής διατροφής, παιδικής θνησιμότητας και πρόωρων θανάτων.

Η ΑΣΤΙΚΗ φτώχεια, υπογραμμίζει ο Σόντερς, μπορεί να αναγκάσει μια μητέρα να βγάλει το παιδί της στους δρόμους για να ζητιανεύσει ή να πουλήσει μικροπράγματα, αλλά η «περιφερειακή φτώχεια», η φτώχεια του χωριού, της ξεχασμένης και υπανάπτυκτης επαρχίας, θα κάνει εκείνο το παιδί να πεθάνει από πείνα. «Στις πόλεις -και αυτός είναι σχεδόν οικουμενικός κανόνας- κανένας δεν πεθαίνει από πείνα. Το αστικό εισόδημα είναι υψηλότερο παντού. Τις πιο πολλές φορές, σχεδόν πολλαπλάσιο από εκείνο στις επαρχίες. Η πρόσβαση στην εκπαίδευση, σε υγειονομικές υπηρεσίες, σε καθαρό πόσιμο νερό, σε τηλεπικοινωνίες και σε πολιτιστικές δραστηριότητες είναι πάντοτε καλύτερη στις μεγάλες πόλεις».

Η ΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, συνεχίζει ο Σόντερς, βάζει φρένο στην ιλιγγιώδη αύξηση των πληθυσμών, που ανέκαθεν συνδυαζόταν άρρηκτα με τη φτώχεια. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Ιράν και της Τουρκίας, δύο χωρών που, μέχρι τη δεκαετία του ’80, είχαν μητέρες, κυρίως στις επαρχίες, που γεννούσαν 5 έως 8 μωρά η καθεμία. Στις χώρες αυτές, τώρα, οι αριθμοί αυτοί έχουν πέσει δραματικά, και αυτό οφείλεται αποκλειστικά στο γεγονός ότι μεγάλα τμήματα του πληθυσμού μεταφέρθηκαν στα αστικά κέντρα.

Related Posts: η πόλη στα χέρια μας -Ζήτω

One Response to “ζήτω η αστικοποίηση”