οικιακός ιμπεριαλισμός
Λίγες μέρες πριν είχα σημειώσει μερικές σκέψεις για ένα ποστ. Σήμερα, έπεσα πάνω στην απόδειξη ότι κι άλλοι σκέφτονται τα ίδια κι έτσι προχωράω ακάθεκτος.Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα την έννοια των προσωπικών αστικών μας αυτοκρατοριών, που αποτελεί ας πούμε δήλωση προθέσεων της αστικής κουκίδας, παρατηρώ τις μικρές μας συνήθειες μέσα στους χώρους που ζούμε. Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά, εντοπίζει εύκολα τις επικράτειες του καθενός, μέσα στην οικογενειακή κυψέλη, ή μέσα στην εργένικη φωλιά… Τα βιβλία ή τα ρούχα που κατακύζουν τα δωμάτια, με ένα εβδομαδιαίο ρυθμό επέλασης ως την τελική κατατρόπωση από τις δυνάμεις καθαριότητας. Οι ελεύθεροι χώροι, γεμίζουν με τα πράγματα του ενός και του άλλου, σε διαφορετικές θέσεις και ποσότητες. ένα στρατέγκο διαρκείας, χωρίς τέλος, που απεικονίζει σίγουρα σχέσεις και δομές. Δομές μες στο κεφάλι σου, ή δομές των σχέσεων και των ισορροποιών…
Κι αν κάνουμε ένα ΖΟΥΜΜΜ θα καταδυθούμε στα άδυτα (υπερβάλλω κατά το δέον) της προσωπικότητας μας. Στο δωμάτιο, στο γραφείο ή στην τσέπη, θα εντοπίσουμε όχι την επικράτεια μας σε σχέση με τους άλλους, αλλά τις επικράτειες των αντικειμένων μέσα στο μυαλό μας. Οι συνήθειες, τα χόμπυ και οι φετιχισμοί, οι υποχρεώσεις και οι μικρές απολαύσεις, όλες παίζουν το δικό τους παιχνίδι στον χώρο μας. Το μυαλό μας, έχει (ακόμα και αν αυτό δεν είναι πάντα προφανές…) μια εσωτετερική τάξη. Αυτή δεν εκφράζεται άραγε και στον τρόπο που οργανώνουμε την ζωή μας, τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν. Καθώς με τον χρόνο αλλάζουμε, αλλάζει και η σημασία που δίνουμε σε ορισμένα πράγματα… Καθώς τα ενδιαφέροντα μου μεταβάλλονται, νέα αντικείμενα παίρνουν την θέση άλλων… σε μια αέναη παρτίδα σκακιού. στο κεφάλι μας.
Και εδώ κάπου έρχεται από δικτύου συνοδοιπόρος, ο Τομ Βίγκαρ, που μας τονίζει εμφατικά ότι φτιάχνει καλό τσάι. έκανε για διπλωματική του μία ανάλυση των μικρο-στρατηγικών και των μικρο-πολέμων που έχουν σαν πεδίο, την καθημερινή μας πραγματικότητα. Το σπίτι, το κούρεμα του γκαζόν, ή το τηλεχειριστήριο είναι δυνητικά πεδία επικών μαχών, προκεχωρημένα φυλάκια και ασυνείδητες πυραυλικές ασπίδες κυριαρχούν το σύμπαν μας. Οι χώροι, τα πράγματα και οι συνήθειες των κατοίκων, των συζύγων και των παιδιών, έρχονται τακτικά σε σύγκρουση, είναι οι μικροσφαίρες επιρροής μας
Από αυτή την μικροκλίμακα, κάνει το άλμα, για μια σύντομη κριτική στα προάστια και την φαντασιακή δομή τους:
In a world made unsafe for self sufficiency, suburban architecture can be described as an attempt to create a kind of oasis in which every tree & every brick is accounted for, to exclude the unpredictable as far as possible from every day life.
τα λόγια του Τσώρτσιλ για τον Β’ΠΠ, μεταφέρεται χρονικά, τοπολογικά και εννοιολογικά για να περιγράψει συνθήκες κοντινές και οικείες..The whole of the warring nations are engaged, not only soldiers, but the entire population, men, women and children. The fronts are everywhere to be seen. The trenches are dug in the towns and streets. Every village is fortified. Every road is barred. The front line runs through the factories. The workmen are soldiers with different weapons but the same courage.
Θυμάμαι κατόπιν τούτων, την σημασία που είχε για την καθημερινή μου ζωή, κάποτε, το ιερό δωμάτιο της τουαλέττας. Εκεί που με την προστασία πυρηνικού καταφυγίου σχεδόν, διάβαζα επί ώρες, απολαμβάνοντας την ιδιότυπη ασφάλεια που μου προσέφερε αυτός ο τόσο υποτιμημένος χώρος του σπιτιού, που μας προσφέρει πιθανόν τις λίγες στιγμές που είμαστε πραγματικά με τον εαυτό μας… (σταματάω, ξεφεύγω πάλι)
Related Posts:
Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα