αστικές παρενθέσεις
Σ’ένα κιόσκι, στη μέση της πλατείας, μια ορχήστρα έπαιζε, φέρνοντας μου στη μνήμη κάποια βράδια σε μια οικεία και επαρχιώτικη Ευρώπη που ήδη είχα προφτάσει να ζήσω και να ξεχάσω. Οι μνήμες αυτές, όμως, ήταν σαν ένα trompe l’oeil, και μου δημιουργούσαν την αίσθηση ακόμα μεγαλύτερης απόστασης στο χώρο και στο χρόνο.
Ίταλο Καλβίνο, Κάτω απ’τον Ιαγουάρο Ήλιο.
Εκεί που η ζωή μας μοιάζει αρκετά προδιαγεγραμένη ανάμεσα στην συνήθεια και τις προσωπικές ρουτίνες μας, τις διαδρομές που επιλέγουμε να διανύσουμε ανάμεσα στους κόμβους της καθημερινότητας, την δουλειά το σπίτι τα μέρη τα αγαπημένα ή τις έκτακτες υποχρεώσεις, συμβαίνει κάτι και μας βγάζει εκτός προορισμού. Δεν αναφέρομαι στις αλλαγές διαδρομής ή σε νέα σημεία, ούτε σε βόλτες και περιπλανήσεις αντίθετα, μιλάω για κάτι εσωτερικό. Όταν μέσα από την συνήθεια και το αναμενόμενο, ξεπροβάλλει το απροσδόκητο και η έκπληξη. Όταν αυτό που συμβαίνει μας ταξιδεύει σαν πύλη στον χωροχρόνο κάπου αλλού, σε μια άλλη τοποθεσία και μια άλλη εποχή. Η υπερπραγματικότητα της καθημερινής ζωής. Ή μάλλον η πραγματικότητα σαν υπερκείμενο της ζωής μας… Άλλοτε είναι ένας ήχος, άλλοτε μια μουσική, ή μια μυρωδιά. Μπορεί να είναι ένα φαγητό που μαγειρεύει κάποιος και γεμίζει τον ακάλυπτο, ή το άρωμα μιας παρουσίας που δεν πρόλαβες να δεις. Άλλοτε, οι καμπάνες στο μοναστηράκι που διαλύουν διακοσίων χρόνων προσπάθειες και μητροπολιτικές φαντασιώσεις, και η πόλη γίνεται πάλι ένα μικρό χωριό με την εκκλησία να ορίζει οπτικά και ηχητικά τα βήματα σου… Ή, μια παρέα μουσικών, που σαν αυτούς που ξεγέλασαν και τον Ίταλο Καλβίνο, σε παίρνουν μαζί τους για ένα ταξίδι στη μνήμη και την πόλη.
Related Posts:
Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα