walking in Στουρνάρη
Κάτι λιγότερο από έναν χρόνο πριν είχα ανεβάσει ένα αντίστοιχο post κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στη Βιέννη. Όταν χάζευα τα χρώματα στα graffiti στη διαδρομή δίπλα στο κανάλι του δούναβη και σχολιάζαμε πως το θέαμα θύμιζε μία ανοιχτή ανασκαφή street art. Όπου το ένα καλλιτεχνικό έργο κάλυπτε το άλλο, μπορούσες να διαισθανθείς την χρονολογική σειρά, να την υποψιαστείς.
Αντίστοιχες σκέψεις μου έρχονται στο μυαλό τις τελευταίες μέρες όταν ανεβοκατεβαίνω την στουρνάρη και βλέπω τον -κλειστό εδώ και καιρό- παπασωτηρίου, χωρίς τα μάρμαρα στις κολώνες της όψης, με γυμνό το κονίαμα. Τουλάχιστον στην αρχή, γιατί σιγά σιγά, το γκρι άρχισε να καλύπτεται από χρώματα. Όχι τόσο αισιόδοξα όσο τα αντίστοιχα βιεννέζικα, με συνθήματα περισσότερο αγριεμένα, αφού η αφορμή ήταν τουλάχιστον εξίσου άγρια.
Σκέφτομαι λοιπόν, πώς θα είναι τα πράγματα στην επόμενη αντίστοιχη αναστάτωση στην γύρω περιοχή -που δεν θα αργήσει να γίνει- όταν θα ξεκολλήσουν τα καινούρια και αστραφτερά μάρμαρα του παπασωτηρίου και από κάτω ξεπροβάλλουν παλιότερα stencil, tags, συνθήματα, κομματάκια χαρτιού που έμειναν εκεί, ανάμεσα στο γκρι του φέροντος οργανισμού και στο γυαλισμένο κόκκινο μάρμαρο της επικάλυψης.
Related Posts: παπασωτηρίου: νέες προσόψεις