νέο αεροδρόμιο ηρακλείου
Άλλο ένα δημόσιο έργο, μεγάλο με διεθνή εμβέλεια και χαρακτήρα. Το ηράκλειο άλλωστε είναι η πόλη με το δεύτερο σε κίνηση αεροδρόμιο στην ελλάδα, μετά το ελ. βελ.. Αποτελεί άρα μία πύλη εισόδου εκατομμυρίων -ξένων κυρίως- επισκεπτών προς το διάσημο ελληνικό νησί με τις γνωστές ομορφιές και όλα αυτά που μπορεί να βάλει στις διαφημίσεις του το υπουργείο τουρισμού -και οι οποίες θα παίζουν στις τηλεοράσεις ευρωπαίων- με πρασινογάλαζα νερά, ευτυχισμένα ζευγάρια, πιτσιρίκια να τρέχουν σε χρυσές αμμουδιές και άλλα τέτοια ουτοπικά. Θα τα έχει όλα εκτός από αυτό που αποτελεί πραγματική ουτοπία στην χώρα μας. Δηλαδή ένα κτίριο δημόσιο, που να έχει προέλθει από έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό και που εξαιτίας της αρχιτεκτονικής του αξίας θα μπορεί να μπει σε μία διαφήμιση για τον τουρισμό.
Το καινούριο αυτό αεροδρόμιο, λοιπόν, σύμφωνα με την καθημερινή, θα δημοπρατηθεί μέσα στο έτος, χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στο αρχιτεκτονικό κομμάτι, προφανώς χωρίς να υπάρχει ουδεμία υποψία ή νήξη για αρχιτεκτονικό διαγωνισμό. Ο κ. σουφλιάς λέει αφενός πως “θα γίνει ειδική μελέτη για την αναγκαία αρχιτεκτονική και περιβαλλοντική προσέγγιση” και αφετέρου -προς ανακούφιση των ελλήνων αρχιτεκτόνων και των ευαίσθητων προς τέτοια θέματα- ότι “δεν θέλουμε να έχουμε τα ίδια αποτελέσματα με το αεροδρόμιο της Αθήνας, που όταν κάποιος προσγειωθεί δεν είναι δυνατόν να καταλάβει ότι έφθασε στην Ελλάδα” και πως η νέα μελέτη “θα διασφαλίσει την αναγνωρισιμότητα του νέου αεροδρομίου και την αβίαστη ένταξή του στο ιστορικό, πολιτιστικό, φυσικό και δομημένο περιβάλλον της Κρήτης”.
Η οποία δήλωση κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Όταν τέτοια μεγάλα έργα μπαίνουν στην λογική της μελετοκατασκευής, όπου η αρχιτεκτονική είναι πολυτέλεια και όταν όλα αυτά γίνονται στην ελλάδα, όπου είναι γνωστή η διαφορά μεταξύ σχεδιασμένου έργου και πραγματοποιημένου, λόγω -περίεργων συνήθως- περικοπών στους προϋπολογισμούς, τότε μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί ότι όχι μόνο δεν θα διασφαλιστεί καμία ένταξη και καμία αναγνωρισιμότητα, αλλά προκείμενου να έχουμε κάτι να πούμε στα κανάλια και στις κάμερες όταν θα φτάσει η ώρα να κοπεί η κορδέλα στο νέο Νίκος Καζαντζάκης θα προβούμε σε τρόπους ένταξης που μάλλον στο κιτς θα γέρνουν παρά σε συγκεκριμένες αρχιτεκτονικές αξίες. Μένει να διαψευστούμε.
Διαβάστε τις απόψεις πάνω στο θέμα των αρχιτεκτόνων Μιχάλη Λεφαντζή εδώ και του Πάνου Δραγώνα εδώ.
Related Posts:
Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα
Comment from vaisseauspatial
Time March 9, 2009 at 4:43 pm
οπότε σχεδόν φυσικά επανερχόμαστε στις συζητήσεις μας σχετικά με τον ρέντσο πιάνο.
παραθέτω ένα κομμάτι από το κείμενο του Λεφαντζή, που δεν πρέπει να παραληφθεί από την γενικότερη συζήτηση.
“…τα τελευταία χρόνια η Πολιτεία προτιμά να επιλύει τα προβλήματα της δημόσιας αρχιτεκτονικής χωρίς ανοιχτούς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, που άλλωστε στην πλειοψηφία τους δεν οδηγούν σε υλοποιημένο έργο. Αλλοτε υιοθετεί το καθεστώς της «μελετοκατασκευής» και άλλοτε καλεί διάσημους αρχιτέκτονες του εξωτερικού, για να κατευνάσει τις εντυπώσεις του κοινού, αφήνοντας για μια ακόμη φορά συνολικά αμέτοχους σε αυτή τη διαδικασία τους Ελληνες αρχιτέκτονες. Το μήνυμα της δημόσιας αρχιτεκτονικής για την Πολιτεία έχει, εδώ και δεκαετίες, μετουσιωθεί σε μια πραγματικότητα περισσότερο εικονογραφική, προσαρμοσμένη στη βραχύβια επικαιρότητα των ΜΜΕ.”
δεν θα προσθέσω κάτι.