3d2real by ILEK students
Διαμόρφωση εκθεσιακού χώρου από φοιτητές του πανεπιστημίου της Στουτγκάρδης και του Ινστιτούτου Ελαφριών Κατασκευών και Εννοιολογικού Σχεδιασμού (Institute for Lightweight Structure and Conceptual Design – ILEK).
Η ιστορία έχει ως εξής. Πέντε φοιτητές (Benjamin Engelhardt, Fred Ernst, Kadri Kaldam, Sebastian Lippert και Christian Seelbach) έχουν την ιδέα να δημιουργήσουν ένα χώρισμα (κάθετο) σε έναν εκθεσιακό χώρο, αποφασίζουν δε ότι θέλουν το χώρισμα να αποτελεί φίλτρο ανάμεσα στον θεατή και στο έκθεμα και δεν μένουν απλά εκεί, προχωρούν και δηλώνουν πως το κάθε αντικείμενο-έκθεμα είναι ορατό από μοναδικό σημείο στον χώρο της έκθεσης, εξού και το τρυπητό αποτέλεσμα με τα διαφορετικά πάχη/μεγέθη/διαστάσεις, τις καμπυλώσεις κτλ.
Η σύλληψη κατ’ αρχήν ενδιαφέρουσα, η πραγματοποίηση ακόμα πιο μπροστά. Αν και στο post του dezeen ακούει μεγάλη κριτική ως μη πρωτοπόρο/καινοτόμο εγχείρημα (υποστηρίζεται πως στην Architectural Association του Λονδίνου ανάλογα project έχουν σχεδιαστεί και κατασκευαστεί προ πολλού), ωστόσο αν εξαιρέσει κανείς ορισμένες ατέλειες (που πιθανώς σε επόμενες version από τους ίδιους/από άλλους μπορούν να βελτιωθούν, βλ. βάση και κενά) πρόκειται για μία αντίληψη σχεδιασμού έκθεσης (σχεδόν δουλειά curator) τουλάχιστον εντυπωσιακή.
Γράφουν, λοιπόν, έναν αλγόριθμο, με παραμέτρους που έχουν να κάνουν με τη θέση των εκθεμάτων, τις διαστάσεις τους, τις αποστάσεις από το χώρισμα και σταθερές (πιθανότατα) την μορφή (της κυψέλης) και τον τρόπο σύνδεσης.
Κάθε πεντάπλευρο είναι μοναδικό, δεν υπάρχουν δύο όμοια, δηλαδή, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα θέμα στην κατασκευή του, το οποίο λύνεται με την προσθήκη μιας CAM (Computer Aided Manufacturing) “διαδικασίας” που περιλαμβάνει την μετατροπή του σχεδιασμένου, πλέον, 3διάστατου πενταπλεύρου σε 2διάστατο σχέδιο και με τη βοήθεια ενός CNC Cutter, ενός ρομπότ, δηλαδή, τα κομμάτια κόβονται σε mdf πάχους 3-10 χιλιοστών.
Το κάθε κομμάτι (πεντάπλευρο ή σύνδεσμος) είναι αριθμημένο (μοναδικό γαρ) και η συναρμολόγηση (βλ. ΙΚΕΑ) διαρκεί 13 μέρες. Ο τελικός αριθμός των κομματιών είναι 2142 ενώ των συνδέσμων 1376, όλα μοναδικά. Τα εργαλεία/προγράμματα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν τα εξής:
Σχεδιασμός: Rhino
Scripting: Monkey / VBS
CAM: MadCAM
CNC Cutter: BZT
Ένα επιπλέον ενδιαφέρον πέρα από τα σχόλια που το ακολουθούν στο dezeen είναι ο σχεδιασμός, πλέον, από τον ίδιο τον αρχιτέκτονα ενός εκθεσιακού χώρου. Δηλαδή, η συγκεκριμένη πρόταση αποτελεί μία ξεκάθαρη δήλωση για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο designer/αρχιτεκτονας_μηχανικός το έκθεμα, τον θεατή και τον χώρο που τους ενώνει.
Η απομόνωση του εκθέματος, ο τοίχος ως έκθεμα ο ίδιος, η μη δυνατότητα αντίληψης του συνόλου του χώρου με τα εκθέματά του, είναι θέματα που απορρέουν από αυτήν την κατασκευή. Και άρα η σχέση αρχιτέκτονα_curator_επιμελητή εθκέσεων. Πόσο αυτά μπλέκονται, πόσο ο χώρος σχεδιάζεται σε σχέση πλέον άμεση και θεμελιώδη με το περιεχόμενό του.
Related Posts:
Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα