divercity [ο απόηχος]
Στον απόηχο, λοιπόν, της διάλεξης της ομάδας divercity χτες [11.06.09], όπου και παρουσιάστηκαν project, ιδέες και απόψεις ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες, πόσο μάλλον αν αναλογιστεί κανείς ότι τα μέλη της ομάδας είναι άνθρωποι νέοι (στα 35 οι μεγαλύτεροι) που έχουν το θάρρος και το θράσος να εκφράσουν τις ιδέες τους, όχι με χαρακτήρα διδακτισμού, αλλά με διάθεση αυτοκριτικής, αμφισβήτισης, πειραματισμού. 
Η παρουσίαση της δουλειάς του γραφείου χωρίστηκε σε δύο μέρη, το πρώτο με τρία (;) project, δύο ιδιωτικές κατοικίες και μία συμμετοχή σε διαγωνισμό που διοργάνωσε το πανεπιστήμιο delft της ολλανδίας για το νέο κτίριο της αρχιτεκτονικής σχολής, ύστερα από την φωτιά που κατέστρεψε το παλιό, και το δεύτερο, όπου παρουσιάστηκαν δύο έργα, το συγκρότημα κατοικιών 360 μοίρες στην πάτρα και η μετασκευή του κτιρίου Δοξιάδη, που στέγαζε τη σχολή Δοξιάδη, σε συγκρότημα κατοικιών.
Πέρα από ζητήματα που τίθονται παραδοσιακά σε παρουσίασεις αρχιτεκτονικών project, όπως οι σχέσεις του κτιρίου με το περιβάλλον, οι κεντρικές ιδέες και οι εμμονές της κάθε αρχιτεκτονικής ομάδας, με αφορμή κυρίως τα δύο μεγάλα κτίρια του δεύτερου μέρους ξεκίνησε μία κουβέντα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον μετά το τέλος της παρουσίασης σχετικά με τα μεγάλα κτίρια.
Με έκπληξη διαπίστωνε κανείς την αμεσότητα των μελών της ομάδας να υπερασπίζονται την ταυτότητα και τον χαρακτήρα των μεγάλων κτιρίων κατοικίας, έναντι της διάσπασης σε μικρότερα κτίρια, γεγονός που, συμφωνα με την ομάδα, αποτελεί έναν από τους λόγους που (συν)διαμορφώνουν την εικόνα της ελληνικής πόλης, χωρίς ωστόσο να το κατακρίνουν. Άλλωστε, όπως λένε, το σπίτι είναι ένα θέμα ευαίσθητο, όπου ο αρχιτέκτονας καλείται να προσφέρει τις υπηρεσίες του και τις γνώσεις του στον πελάτη, προκειμένου ο τελευταίος να μπορεί να θεωρήσει το αποτέλεσμα περιβάλλον οικείο. Τα μοντέλα κατοίκησης είναι, έτσι κ αλλιώς πολλά και διαφορετικά, με το καθένα να έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, σύμφωνα όμως με τους divercity, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η κατοίκηση σε μεγάλα κτίρια με βάση μικρές βιώσιμες λεπτομέρειες και όχι μεγάλες θεωρητικοποιημένες ιδέες και απόψεις, όπως η (σχεδόν) αίσθηση της συγκατοίκησης, ο ήχος του γείτονα στο διπλανό μπαλκόνι (που δεν είναι πάντα ευχάριστος, είναι όμως αστικός και από ένα σημείο και έπειτα καθόλα αποδεκτός).
Μεγάλο ενδιαφέρον προκύπτει και από την αντιμετώπιση της κατοικίας (γεγονός που φαίνεται και από την έντονη ενασχόλησή τους και με τα ξενοδοχεία) όχι ως την παραδοσιακή εστία της ελληνικής (και μη) οικογένειας, αλλά ως βάση, ως τόπο/χώρο που επαναφορτίζεις τις μπαταρίες σου προτού επιστρέψεις στα ταξίδια, στην αναζήτηση, στην εξερεύνηση. Χαρακτηρίζουν άλλωστε, τους εαυτούς τους, περισσότερο ως ταξιδευτές, παρά ως κατοίκους μιας πόλης, μπορεί κανείς να δει σημάδια πολιτών που ταξιδεύουν, που αναζητούν ακούσματα, κατοίκους της παγκόσμιας μητρόπολης.
Τελευταίο και εξίσου ενδιαφέρον με τα προηγούμενα ήταν η αναφορά στο κτίριο δοξιάδη, στον περιφερειακό του λυκαβηττού και στη μετασκευή του σε κτίριο κατοικιών. Αναφορά που έχει να κάνει με την αντιμετώπιση των κτιρίων του μοντερνισμού, τις προσπάθειες να τα διατηρήσουμε στην πόλη με αλλαγή της χρήσης τους.
Related Posts: