δια_σύνδεση
Διαβάζω στο businessweek_the tech beat για τον σχεδιασμό του hardware (πλέον) με βάση τη νέα (;) μόδα του διαδικτύου, τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Η διαπίστωση αρχίζει με την παρατήρηση σχετικά με τα λεγόμενα netbooks, τα οποία τείνουν να αντικαταστήσουν τα (σαφώς μεγαλύτερα και βαρύτερα) notebooks ειδικά όταν τα τελευταία δεν προορίζονται για να σηκώσουν βαριές εφαρμογές, αλλά όταν χρησιμοποιούνται για (ελαφριές μορφές) office και browsing. Όταν, με άλλα λόγια, προορίζονται για να ανανεώνει κανείς το status του στο facebook, να σχολιάζει φωτογραφίες ή να φλερτάρει διαδικτυακά. Παράλληλα, λέει ο Douglas MacMillan που υπογράφει το άρθρο, οι εταιρείες ασχολούνται περισσότερο με την επέκταση της απόδοσης της μπαταρίας και με την προμήθεια δεύτερης.
Μπορούμε να θυμηθούμε άλλωστε, περίοδους στην εξέλιξη των υπολογιστών, πέρα από τα έσω των τεχνολογικών κύκλων, ως καταναλωτές. Όταν η εξέλιξη οριζόταν ως η αναβάθμιση από επεξεργαστή σε επεξεργαστή, κοιτώντας τα megaHz, στη συνέχεια τα gigaHz. Στη συνέχεια την φάση με την μνήμη ram, όπου οι αυξανόμενες απαιτήσεις σε γραφικά οδηγούσαν στην επέκτασή της, σε ολοένα και καλύτερες κάρτες γραφικών. Τελευταία μόδα ήταν αυτή της χωρητικότητας. Όπου το γρήγορο internet είχε σαν αποτέλεσμα να ζητάμε καθημερινά περισσότερα gb για να αποθηκεύσουμε δεδομένα που σπάνια (έστω) γνωρίζουμε ότι υπάρχουν στους υπολογιστές μας. Όπως διαβάζουμε, οι απαιτήσεις πλέον κινούνται σε μικρότερα μεγέθη, σε μεγαλύτερες διάρκειας μπαταρίες, σε καταστάσεις αυτονομίας σε κάθε περιβάλλον.
Αφού, λοιπόν, παρουσιάζει μία σειρά από gadgets και εφαρμογές (Microsoft Xbox’s new Facebook integration και Yahoo-created Twitter widget) φτιαγμένες στα πλαίσια αυτά που ορίζουν τα περιβάλλοντα κοινωνικής δικτύωσης (και δικαιολογώντας το λόγο για τον οποίο ξεκίνησα να γράφω αυτό το θέμα εδώ και όχι αλλού) καταλήγει με την ερώτηση:
How about even plainer objects, like chairs and lamps? Are they safe from our social networking obsession?
Οπότε και μου έρχεται στο μυαλό η εγκατάσταση στην τελευτάια biennale της βενετίας του Vicente Guallart. Αντιγράφοντας το αναρτημένο κείμενο στον χώρο της εγκατάστασης, λέει ο ισπανός αρχιτέκτονας και πρόεδρος του ινστιτούτου iaac της βαρκελώνης:
“The Hyperhabitat” is both a model for a world of interconnected objects and a giant keyboard through you as a visitor can reprogram the world. Guallart, working in collaboration with IaaC and the Center for Bits and Atoms, started the emergence of “Internet 0″, which is based on embedding microcomputers in objects so that they can all have addresses and be interconnected. In this installation he aims to show us how we could use that computing power not to only communicate more efficiently, but also to manipulate relationships between objects beyond our physical confines. The chairs, tables, bicycles, books and even paellas on display here almsot disappear into plastic ghosts that are also interfaces through which you can access a much larger family of forms displayed on the large wall projection. Arranged in twenty categories and eleven levels of use, the objects can be realigned through the sliders in the objects or by accessing www.hyperhabitat.net”
Ο Guallart εξηγεί με το παραπάνω video πώς δουλέυει η εγκατάσταση, με ένα θεωρητικό υπόβαθρο κάπως δυσνόητο (μαζί και με τα ισπανο_αγγλικά του) όπου το κάθε αντικείμενο μπορεί να είναι διασυνδεδεμένο, έτσι ώστε να υπόκειται σε επαναπρογραμματισμό των σχέσεών του με τα υπόλοιπα, λαμβάνοντας υπόψιν και έναν παράγοντα κλίμακας. Όπου το βιβλίο (για παράδειγμα) μπορεί να θεωρηθεί σαν μονάδα, σαν βιβλιοθήκη (έπιπλο), σαν βιβλιοθήκη (κτίριο), σαν εθνική βιβλιοθήκη (μεγαλύτερο και σημαντικότερο κτίριο). Με όλα τα αντικείμενα που μπορούν δυνητικά να περιγράψουν/ορίσουν χώρο να είναι διασυνδεδεμένα.
Related Posts: