τα οικολογικά λεωφορεία της μπογκοτά
Στη συνέχεια του προηγούμενου post με τη σύγκριση της πρωτεύουσας της κολομβίας και της δικής μας πρωτεύουσας, έρχεται το άρθρο από τους ny times (από την ελευθεροτυπία, πού αλλού) που επιβεβαιώνει το χάσμα μεταξύ των δύο χωρών, στον συγκεκριμένο πάντα τομέα, των μμμ, της οικολογίας.
ΜΠΟΓΚΟΤΑ, Κολομβία – Όπως συμβαίνει στις περισσότερες λεωφόρους στις πολύβουες πόλεις του αναπτυσσόμενου κόσμου, η Έβδομη Λεωφόρος της Μπογκοτά μοιάζει με χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων, με κύρια χαρακτηριστικά το θόρυβο και την εκπομπή καυσαερίων.
Ωστόσο, λίγα τετράγωνα πιο πέρα, κόκκινα στιλάτα οχήματα, γεμάτα επιβάτες που προτιμούν για μετακίνησή τους υπεραστικά ή προαστιακά συγκοινωνιακά μέσα, κατεβαίνουν με ταχύτητα τις τέσσερεις κεντρικές λωρίδες της Avenida de las Americas. Τα μακρόστενα, αρθρωτά λεωφορεία, με μικρές εκπομπές ρύπων αποτελούν μέρος ενός πρωτότυπου δημόσιου συστήματος μεταφορών, το οποίο ονομάζεται Ταχεία Συγκοινωνία Λεωφορείων (BRT/Bus Rapid Transit). Πρόκειται περισσότερο για έναν “επίγειο” σιδηρόδρομο με εφτά γραμμές που διασταυρώνονται, κλειστούς σταθμούς, όπου εισέρχεται κανείς περνώντας από περιστροφικές θύρες, και με λεωφορεία τα οποία μοιάζουν εσωτερικά με τραμ.
Εκδοχές τέτοιων συστημάτων σχεδιάζονται και φτιάχνονται σε πολλές αναπτυσσόμενες πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο παρέχοντας μαζική μεταφορά, η οποία βελτιώνει την κυκλοφορία και μειώνει το νέφος, με το ελάχιστο τμήμα του κόστους κατασκευής ενός υπόγειου σιδηρόδρομου.
Ωστόσο τα συστήματα ταχείας συγκοινωνίας έχουν ένα άλλο όφελος: μπορεί να αποτελέσουν τη λύση για την καταπολέμηση της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής. Οι εκπομπές ρύπων από τα αυτοκίνητα, τα φορτηγά, τα λεωφορεία, αλλά και από άλλα οχήματα αποτελούν ένα αυξανόμενομε γοργούς ρυθμούς συστατικό των αερίων δέσμευσης της θερμότητας, τα οποία σχετίζονται με την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας. Ενώ οι εκπομπές ρύπων από τις βιομηχανίες μειώνονται, εκείνες οι οποίες σχετίζονται με τις συγκοινωνίες αναμένεται να αυξηθούν περισσότερο από 50% μέχρι το 2030 στις βιομηχανικές και τις φτωχότερες χώρες. Το 80% δε αυτής της αύξησης θα αφορά τον αναπτυσσόμενο κόσμο, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν το Μάιο σε μια διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία.
Η πρόταση της διάσκεψης αυτής κατέληξε ότι για να είναι αποτελεσματική η νέα διεθνής Συνθήκη για το Κλίμα, που θα συζητηθεί στην Κοπεγχάγη τον Δεκέμβριο, πρέπει να περιλαμβάνει “μια πολιτική αντιμετώπισης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα από τις συγκοινωνίες στον αναπτυσσόμενο κόσμο”.
Τα συστήματα ταχείας συγκοινωνίας λεωφορείων, όπως αυτό της Μπογκοτά, που ονομάζεται TransMilenio, μπορεί να είναι η απάντηση. Το σύστημα TransMilenio, που πραγματοποιεί κατά μέσο όρο 1,6 εκατομμύρια ταξίδια τη μέρα, έχει δώσει τη δυνατότητα στην πόλη να απομακρύνει 7.000 μικρά ιδιωτικά λεωφορεία από τους δρόμους της, ελαττώνοντας τη χρήση των καυσίμων για τα λεωφορεία, καθώς και των ανάλογων ρύπων -μέχρι και πάνω από 59%.
Το TransMilenio ήταν το μόνο μεγάλο πρόγραμμα που τον περασμένο χρόνο έγινε αποδεκτό από τον ΟΗΕ για να δημιουργήσει και να πουλήσει πιστώσεις άνθρακα. Οι αναπτυγμένες χώρες που υπερβαίνουν το όριο στις εκπομπές ρύπων σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Κιότο ή που επιθυμούν απλά να βγάλουν προς τα έξω ένα “πράσινο” πρόσωπο, μπορούν να αγοράζουν πιστώσεις από το TransMilenio, ως αντιστάθμισμα στον προϋπολογισμό των ρύπων τους, αποφέροντας την Μπογκοτά ένα ποσό, το οποίο κυμαίνεται από 100 έως 300 εκατ. δολάρια.
Πράγματι, η πόλη έχει δημιουργήσει ένα πρότυπο για το πώς τα διεθνή προγράμματα καταπολέμησης της αλλαγής του κλίματος μπορούν να βοηθήσουν τις ευρύτερες αστικές περιοχές να πληρώνουν για συγκοινωνιακά συστήματα, τα οποία διαφορετικά θα κόστιζαν πάρα πολύ.
Η Μπογκοτά ήταν μια πόλη αχανής, βρόμικη και φτωχή, γι’αυτό κάποιοι είπαν (δυστυχώς όχι οι δικοί μας): “Εάν μπορεί η Μπογκοτά, τότε μπορούμε και εμείς!” σύμφωνα με τον Enrique Penalosa, οικονομολόγο και πρώην δήμαρχο της πόλης, ο οποίος ανέλαβε το TransMilenio από τότε που ήταν μια απλή σκέψη ωσότου μπήκε σε λειτουργία το 2001.
Αλλά τα συστήματα ταχεία συγκοινωνίας λεωφορείων δεν αποτελούν λύση για κάθε πόλη. Στις ΗΠΑ, όπου το κόστος δεν είναι τόσο περιοριστικό, μερικές πόλεις, όπως το Λος Άντζελες, έχουν φτιάξει προγράμματα BRT, αλλά τους λείπουν πολλά από τα στοιχεία εκτενών συστημάτων, όπως σταθμοί και τα λεωφορεία που λειτουργούν συμπληρωματικά με το σιδηροδρομικό δίκτυο.
Το TransMilenio μεταφέρει περισσότερους επιβάτες ανά χιλιόμετρο την ώρα από σχεδόν κάθε άλλο σιδηρόδρομο στον κόσμο. Οι πιο πολλές από τις φτωχότερες πόλεις που έχουν φτιάξει σιδηρόδρομους, έχουν τη οικονομική δυνατότητα να φτιάξουν περιορισμένο αριθμό γραμμών. Τα συστήματα ταχείας συγκοινωνίας λεωφορείων, σύμφωνα με τον Walter Hook, γενικό διευθυντή του Institute for Transportation and Development Policy της Νέας Υόρκης.
“Όλες σχεδόν οι αναπτυσσόμενες πόλεις κατανοούν ότι χρειάζονται το μετρό ή κάτι παρόμοιο και μπορεί κάθε πόλη να έχει ένα σύστημα BRT μέχρι το 2010 ή μετρό μέχρι το 2060″, δήλωσε.
Related Posts: αθήνα όπως bogotá