biennale top5 [3/5]
Στο top3 βρίσκονται τρεις επιλογές που έχουν να κάνουν με τεχνολογία. Και αρχιτεκτονική.
Λόγω μιας ιδιαίτερης κλίσης και συμπάθειας σε οτιδήποτε συμπεριλαμβάνει την υπέροχη εφεύρεση που λέγεται Η/Υ αλλά και λόγω μιας στροφής ενός μεγάλου μέρους της μεγαλύτερης αρχιτεκτονικής έκθεσης στον κόσμο στη σχέση του beyond building με την τεχνολογία, ξεχώρισα μεγάλο αριθμό θεμάτων που παρουσιάζουν αυτό το ιδιαίτερο ενδιαφέρον, εκ των οποίων και τα 3 αγαπημένα μου.
Στην τρίτη, λοιπόν, θέση της προσωπικής κατάταξης βρίσκεται ο τρόπος με τον οποίο επέλεξαν/επινόησαν οι διοργανωτές για να παρουσιάσουν το σύνολο των προτάσεων του online διαγωνισμού Everyville 2008, στο τελευταίο κομμάτι της Arsenale.
Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω ποιος/τι βρίσκεται πίσω από αυτό (καθώς εκείνη τη στιγμή εντυπωσιάστηκα αρκετά για να ψάξω για ονόματα κλπ), θα προσπαθήσω όμως να το περιγράψω έτσι ώστε να γίνει σαφής τόσο ο τρόπος λειτουργίας, όσο και ο λόγος που με εντυπωσίασε.
Everyville 2008
Αρχικά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα φωτεινό ταμπλό στη μέση της αίθουσας με κάρτες τύπου -και μεγέθους- taboo πάνω στην φωτισμένη επιφάνεια. Οι κάρτες ήταν διπλής όψης και σε μεγάλο αριθμό. Στην μία όψη περιέγραφαν ένα συγκεκριμένο project που είχε λάβει μέρος στον διαγωνισμό, με μία φωτογραφία, μια μικρή περίληψη καθώς και τα στοιχεία του αρχιτέκτονα/της αρχιτεκτονικής ομάδας. Στην άλλη όψη υπήρχε ένα απλό μαύρο σύμβολο, διαφορετικό για κάθε πρόταση. Το κάθε project υπήρχε σε πολλές περισσότερες από μία κάρτες.
Οι κάρτες ήταν άφθονες πάνω στην φωτεινή επιφάνεια και πλήθος κόσμου στεκόταν ανα περιόδους πάνω από την τελευταία παίζοντας με τις κάρτες και παρακολουθώντας την προβολή που γινόταν στον τοίχο απέναντι.
Το εκπληκτικό ήταν πως ο κάθε χρήστης της συγκεκριμένης εγκατάστασης μπορούσε να καθορίσει την προβολή που γινόταν στον τοίχο. Και αυτό ως εξής: όταν έπιανες μια κάρτα από τον σωρό και την τοποθετούσες με το μαύρο σύμβολο πάνω στην συνεχώς σκαναριζόμενη φωτεινή επιφάνεια, τότε εμφανιζόταν στην προβολή τα στοιχεία του project. Το μαύρο σύμβολο λειτυοργούσε, δηλαδή, σαν ένα barcode της κάθε πρότασης. Έτσι, μπορούσες να αδείασεις όλη την επιφάνεια -άρα και την οθόνη- αναποδογυρίζοντας τις κάρτες και στη συνέχεια να τις επαναφέρεις με τη σωστή τους φορά.
Κινόντας αντίστοιχα τις κάρτες πάνω στην γυάλινη επιφάνεια, κινούνταν και τα θέματα στην οθόνη, δημιουργώντας ένα πλέγμα, ένα δίκτυο με όλες τις προτάσεις που συμμετείχαν στο διαγωνισμό. Μπορούσες να το αδειάσεις, να το γεμίσεις, να το ταξινομήσεις, να κρατήσεις μόνο λίγα για να τα παρατηρήσεις και να τα συγκρίνεις, να τα βάλεις όλα μέσα αποκτώντας ένα πολύχρωμο κολλάζ αρχιτεκτονικής, διαρκώς μεταβαλλόμενο σύμφωνα με τη βούληση του/των εκάστοτε χρήστη/ών.
Δημιουργόταν, έτσι, ένα παιχνίδι, που δύσκολα μπορούσες να το σταματήσεις.
Related Posts: biennale top5 [1/5] biennale top5 [4/5] biennale top5 [2/5] biennale top5 [5/5]