Dubai
ένα σύντομο βίντεο από το νέο μετρό του Dubai.
Αρχιτεκτονημένα τοπία μέσα στους αμμόλοφους, το πουθενά έχει μετατραπεί σε τίποτα.
Το καινούργιο στοιχείο που φέρνει αυτό το βίντεο, παρά την απλότητα των μέσων του, ίσως είναι από τα πιο σημαντικά.Εϊναι η σχέση του χώρου και του χρόνου.
Για κάποιον που δεν έχει βρεθεί στην πόλη της άμμου,αλλά και σε κάθε άλλη πόλη, οι φωτογραφίες είναι μέσα αντίληψης του στατικού χώρου. Εκεί μπορουμε να εκτιμήσουμε τα μεγέθη, την κλίμακα (όχι πάντα) την αρμονία του αστικού χώρου, την εφευρετικότητα, το μέτρο και την αισθητική, την κομψότητα ή την επιδειξιομάνία, αρχιτεκτόνων και των ιδιοκτητών.
Απουσιάζει όμως η αίσθηση του χρόνου, της κίνησης μέσα στην πόλη, της μετακίνησης, της απόστασης των αντικειμένων μεταξύ τους. Ένας χάρτης, ή μια δορυφορική λήψη, δίνει πληροφορίες, αλλά αυτές είναι τεχνικές, μετρήσιμες αλλά όχι αντιληπτικές. Ίσως τελικά, αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο μέσω της κίνησης και του χώρου, δεν σημαίνει τίποτα, η γνώση από το Α στο Β χρειάζονται 5′, και πόσο διαφορετική θα είναι η αντίληψη αν συνθέσουμε τις εικόνες της διαδρομής.
Ξεκίνησα να γράφω για το Dubai, αλλά συνέχισα για τον χρόνο. Νομίζω ότι γράφοντας συνειδοτοποίησα την σημασία τέτοιων κινούμενων εικόνων στην αντίληψη που έχουμε για τον χώρο και τον χρόνο. Δε είνα τυχαίο ότι ο κινηματογράφος, χρησιμοποιεί ανάλογα μέσα για να δείξει το αχανές μέγεθος της μητρόπολης (μακρά πλάνα σε δρόμους – εναλλαγή τοπίων) ή την πάροδο του χρόνου.
To Dubai δε, φαντάζει ακόμα πιο αχανές και ξένο, τώρα που διαπιστώνουμε το μέγεθος του. Με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς, το τρένο (και εμείς) διανύουμε 32,7 χιλιόμετρα (περίπου 20 μίλια), ανάμεσα σε φαντασμαγορικά τοπία.
Η μουσική και το τοπίο συμπλέκοντα αντιστικτικά. Η αντιπαραβολή κλασσικής μουσικής και φουτουριστικών ή συμπαντικών τοπίων, θυμίζει το 2001 Οδύσσεια του Διαστήματος. Ο Σοπέν που ακούμε εδώ, δίνει ρυθμό και ηρεμία στην εικόνα. Ίσως να απορροφά και το οπτικό δέος, εξανθρωπίζει και λειαίνει την εικόνα της πόλης.
Related Posts:
Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα