αστική κουκκίδα » arch

Ένας πολυπράγμων της τέχνης

DOMINIQUE — Sun, 27 Jun 2010 09:24:44 +0000

Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Από την είσοδο ακόμη το κτίριο της οδού Τσιμισκή αποπνέει αυτή την αρχοντιά που τόσο λείπει από τις νεότερες κατασκευές. Μια αίσθηση που επιβεβαιώνεται, καθώς το ασανσέρ ανεβαίνει αργά προς τον 4ο όροφο, όπου έχει το γραφείο του ο αρχιτέκτονας και φωτογράφος συν πολλά άλλα, Άρις Γεωργίου.

Αφήνοντας, αναγκαστικά, το κτήριο της Μητροπόλεως 23 σίγουρα θα αντιμετώπισε πρόβλημα αναζήτησης στέγης, και μάλιστα όχι μιας οποιαδήποτε στέγης. Είναι δύσκολο να αποχωριστεί κανείς ένα χώρο όπου δούλεψε επί τόσα χρόνια, κουβέντιασε, σχεδίασε, κατέστρωσε σχέδια. Το “αντίδωρο” που του πρόσφερε ήταν ένα βιβλίο, στο οποίο ο Άρις Γεωργίου αποτύπωσε με τις φωτογραφίες του την ατμόσφαιρα που βίωνε επί τόσα χρόνια.

“Όταν βιώνεις ένα τέτοιο κτίριο συνειδητοποιείς τα πολύ σοβαρά πλεονεκτήματά του έναντι οποιουδήποτε νεόκτιστου μεταπολεμικού-αντιπαροχικού κτιρίου, που συνθέτουν το περιβάλλον μας. Έτσι, όταν πρέπει να φύγεις, το μάτι κοιτάει πιο έντονα αναζητώντας κάτι ανάλογο”.

Κτίριο της δεκαετίας του 20, ένα από τα εναπομείναντα από μια εποχή που αναζητούσε ένα ευρωπαϊκό πρόσωπο. Κάποια στοιχεία της γοητείας που ένιωσε ο Άρις Γεωργίου τα αποτύπωσε σε μια σειρά φωτογραφιών που παρουσιάστηκαν στο διαδικτυακό περιοδικό wip, φωτογραφίες που προαναγγέλλουν ίσως μια ανάλογη εντός των τειχών φωτογραφική αποστολή για το μέλλον.

“Ζούμε σε κατεστραμμένο περιβάλλον”
Αλλά και κτίριο που φωτίζει εκτυφλωτικά και τη μιζέρια που καλύπτει πολλά νεότερα, όταν ο περαστικός σηκώσει το κεφάλι και ρίξει μια ματιά προς τους υψηλότερους ορόφους. Σημάδι και αυτό μιας πόλης που έχει κακοπάθει;

“Το κακοπάθει είναι ευφημισμός” απαντά αμέσως ο Άρις Γεωργίου προσθέτοντας και διευρύνοντας την άποψη του “ζούμε σε κατεστραμμένο περιβάλλον και την καταστροφή τη φέρνει η κατασκευή, η οποιαδήποτε κατασκευή, και όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά οπουδήποτε”.

Έχει ενδιαφέρον αυτή η άποψη, αφού μάλιστα την εκφέρει ένας αρχιτέκτονας με μεγάλο αριθμό έργων που φέρουν την υπογραφή του. Άραγε οι αρχιτέκτονες δεν είναι άμοιροι ευθυνών για την κατάσταση που επικρατεί γύρω μας;

“Ο αρχιτέκτονας κάνει τη δουλειά του και επηρεάζεται από την ανάγκη να ζήσει. Άρα και από τον χρήστη, τον πελάτη, τον τελικό αποδέκτη του έργου”.

Άρα γενικότερο το θέμα, και δεν αποτελεί ευθύνη μόνο του αρχιτέκτονα. Ο καθένας με τις επιλογές του συντελεί στην βελτίωση ή την κακοποίηση του περιβάλλοντος.

“Δείτε τι κυκλοφορεί στους δρόμους. Ακόμη και τα ρούχα που φοράμε, τα αντικείμενα που χρησιμοποιούμε εάν είναι χαμηλής αισθητικής δημιουργούν ένα περιβάλλον που μας επηρεάζει”.

Δεσμώτες του Λούβρου
Όλα αυτά σίγουρα αποτελούν ψηφίδες που ολοκληρώνουν το χώρο στον οποίο κινούμαστε και αλληλοεπηρεάζονται. Όμως, και ευτυχώς, υπάρχουν οι μικρές οάσεις, στις οποίες στέκεται το μάτι και αναζωογονείται.

Μια από αυτές είναι οι βιτρίνες του ΟΤΕ στο κτίριο της Καρόλου Ντιλ, οι οποίες φιλοξενούν αυτό τον καιρό ένα ολοκληρωμένο έργο του Άρι Γεωργίου που έχει τίτλο “Δεσμώτες του Λούβρου”. Τέσσερα δίπτυχα, που το καθένα αποτελείται από τη φωτογραφία του κορμού ενός αγάλματος από τη γλυπτοθήκη του παρισινού μουσείου και τη φωτογραφία ενός ατόμου κάπου στο Λούβρο.

“Είχα δείξει αυτή τη δουλειά σε μια μικρή ομαδική που έγινε στην γκαλερί της Λόλας Νικολάου στο πλαίσιο της PhotoBiennale. Την πρόσφερα στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης το οποίο και ζήτησε την άδειά μου να τη παρουσιάσει στις βιτρίνες του ΟΤΕ”.

Βιτρίνες ή “Πρατήριον Τέχνης ΟΤΕ”, μια εξαιρετικά πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα απόφαση του οργανισμού να παραχωρήσει ένα χώρο για την προβολή όχι των προϊόντων του αλλά τέχνης.
“Είναι πραγματικά όαση αυτή η βιτρίνα. Περπατάς και ξαφνικά βλέπεις τέχνη. Πριν από μένα ήταν ο Κώστας Λαχάς, το ΜΜΣΤ έχει δείξει εκεί έργα του Απόστολου Γεωργίου, του Γιάννη Γαΐτη, έχει φιλοξενήσει τον Μπακογιώργο, τον Νίκο Σαχίνη”.

Τροφή για περαιτέρω σκέψεις
Ειδικά το βράδυ, οι τρεις βιτρίνες λάμπουν. Πάνω στο ροδακινί φόντο, οι φωτογραφίες του Άρι Γεωργίου θέλγουν, ενώ δίνουν τροφή για περαιτέρω σκέψεις στους μυημένους. Υπάρχει βεβαίως η απεικόνιση της πλαστικότητας των γλυπτών, σε διάλογο με την απεικόνιση ενός καθημερινού γεγονότος όπως η επίσκεψη διαφόρων ατόμων στο μουσείο. Όμως και η διαφορά μεγέθους των φωτογραφιών καθώς και ο τρόπος ανάρτησής τους έχουν ειδική σημασία για τον Άρι Γεωργίου.

“Αποτελούν για μένα μια υποκίνηση να σκεφτούμε τι έχει γίνει στην 20ετία που πέρασε. Υπάρχουν πλέον οι δυνατότητες να τυπώνεται σε πολύ μεγάλα μεγέθη, να διεκδικεί έτσι αλλά και να κερδίζει τη θέση της εις βάρος της ζωγραφικής. Αλλά αυτό οδήγησε και σε πλασματικές αξίες, αφού συχνά βλέπουμε τεράστιες φωτογραφίες ήσσονος σημασίας που εντυπωσιάζουν μόνο λόγω μεγέθους ενώ δεν το χρειάζονται”.

Όμως “οι Δεσμώτες του Λούβρου” δεν είναι η μόνη δωρεά που έκανε ο Άρις Γεωργίου στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Μαζί με τα 4 δίπτυχα δώρισε και την σειρά που ονομάζει Arboretum και την οποία είχε παρουσιάσει και πάλι στην γκαλερί της Λόλας Νικολάου το 2006.

“Ακολούθησε μια έκθεση στην Αθήνα τον επόμενο χρόνο, στο εξωτερικό στην συνέχεια. Είχε κλείσει τον κύκλο της και έτσι τώρα πέρασαν στο Μουσείο”.

Έγραφε τότε για αυτές τις φωτογραφίες η Ματούλα Σκαλτσά: “Το φως γράφει την εικόνα στον αμφιβληστροειδή, το φως γράφει τη φωτογραφία και το φως γράφει ο Άρις στις φωτογραφίες του. Το μάτι και η μηχανή γράφουν αυτό που άστραψε στο νου και κράτησε η καρδιά του, δίνοντάς μας την ποίηση από το καθημερινό που μας τριγυρίζει ως εικόνα και πραγματικότητα, που αυτή κατά βάση είναι συνθεμένη από εικόνες, αφού μέσω αυτών την αντιλαμβανόμαστε”.

Εικόνες μαγικές που μιλούν για τον χρόνο
Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης από την έναρξη της λειτουργίας του διατηρεί αυτή την αγαπητική σχέση μεταξύ συλλεκτών και καλλιτεχνών. Σχέση εμπιστοσύνης που δημιουργήθηκε από την εμπιστοσύνη που νιώθουν πως το Μουσείο θα φροντίσει το έργο τους.

Για τον Άρι Γεωργίου το ΜΜΣΤ είναι και κάτι περισσότερο.
“Μπορεί να έχω, και μάλιστα πολύ αναπτυγμένη την αίσθηση της κατοχής αλλά νιώθω πως, αν και στο μουσείο η συλλογή, παραμένει δική μου. Αυτό γιατί πέραν των άλλων το θεωρώ ως μέλος της οικογένειας Θεσσαλονίκη. Μπορεί να πήγαν εκεί αλλά είναι σαν να μένουν κοντά μου αυτά τα έργα”.

Νιώθοντας έτσι δεν είναι περίεργο ότι ακολούθησε και μια ακόμη δωρεά. Πρόκειται για τη σειρά φωτογραφιών με τίτλο Blue Telephone Book. Φωτογραφίες που αποτελούν και ένα μικρό -φωτογραφικό- βιογραφικό σημείωμα του Άρι Γεωργίου.

Η συλλογή Arboretum αποτελείται από μια σειρά απεικονίσεων δένδρων. Με ελάχιστα τεχνικά μέσα, ή μάλλον με φτωχά μέσα αφού ορισμένες φωτογραφίες έγιναν με χρήση μηχανής μιας χρήσης, ο Άρις Γεωργίου είχε δημιουργήσει εικόνες μαγικές, που μιλούν για το χρόνο, για τη φύση, για την σχέση του ατόμου με το χώρο.

Άλλωστε αποτελεί πεποίθηση του ότι δεν είναι αναγκαία μια μηχανή υψηλής τεχνολογίας για να βγει ένα καλό αποτέλεσμα.
“Σημασία έχει να συμβαίνει κάτι. Το επαναλαμβάνω συχνά ότι η φωτογραφία είναι πέρα από το φωτογράφο. Δεν μπορεί να γίνει φωτογραφία εάν δεν υπάρχει το αντικείμενό της, ενώ μπορεί να γίνει ζωγραφική. Ο φωτογράφος έρχεται πάντα δεύτερος. Μπορεί να είναι ο καταλύτης αλλά πρέπει να υπάρχει το θέμα για να γίνει η φωτογραφία”.

μουσείο σύγχρονης τέχνης στο ρέθυμνο

Η Αρχιτεκτονική στα EcoFilms!

DOMINIQUE — Wed, 23 Jun 2010 20:26:47 +0000

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Εικαστικών Τεχνών ECOFILMS 2010 θα διεξαχθεί, όπως όλα τα τελευταία χρόνια, στην πόλη της Ρόδου. Οι προβολές και οι σχετικές εκδηλώσεις θα αρχίσουν την Τρίτη 22 Ιουνίου ενώ θα ολοκληρωθούν την Κυριακή 27 Ιουνίου 2010.

Φέτος, το πρόγραμμα του ECOFILMS περιλαμβάνει ταινίες που συνδέονται με την αρχιτεκτονική και θίγουν τη σχέση της με τον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Στις ταινίες αυτές, τίθενται ερωτήματα σχετικά με την εξέλιξη των μεγαλουπόλεων που πληθαίνουν απειλητικά, τα πειράματα που γίνονται με τον σχεδιασμό πόλεων. Στις ταινίες παρουσιάζονται επίσης σημαντικές και πρωτοπόρες πρωτοβουλίες ομάδων καλλιτεχνών σε όλο τον πλανήτη για την αναδιάρθρωση του δημοσίου χώρου και την επαναδιατύπωση της σχέσης του με την καθημερινότητα της ζωής των ανθρώπων.

Πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες. Όσοι έχετε την ευκαιρία να τις παρακολουθήσετε, μην τη χάσετε!

σκέψεις για την απεικόνιση της αρχιτεκτονικής

vaisseauspatial — Fri, 18 Jun 2010 08:02:13 +0000

O φωτογράφος Cristobal Palma δημιούργησε δύο αρχιτεκτονικά ντοκυμαντέρ μικρού μήκους, ύστερα από παραγγελία των αρχιτεκτόνων Giancarlo Mazzanti + Felipe Mesa (Plan B)και του περιοδικού Abitare.

Flor del Campo from Cristobal Palma Photography on Vimeo.

Πέρα από την ποιότητα των χώρων, ενός σχολείου και ενός αθλητικού κέντρου στην πόλη Cartagena de Indias της Κολομβίας, που σίγουρα διεγείρουν την σκέψη και το μάτι, για τις αξίς που μπορεί ή οφείλει να φέρει και να μεταδίδει ένας εκπαιδευτικός (δημόσιος) χώρος, και την προφανή σημασία της καλής αρχιτεκτονικής στα σχολεία (συζήτηση που μάλλον υποτιμάται συστηματικά στην χώρα μας -αναρωτιέμαι αν και κατά πόσον μπορεί να σχετίζεται η ένδεια της ελληνικής αρχιτεκτονικής εν γένει με την ανυπαρξία αισθητικής στα σχολεία της χώρας), νομίζω μπορούμε να ανοίξουμε την δυνατότητα που δίνει η κινηματογραφική εικόνα, στην απεικόνιση και μεταβίβαση της αρχιτεκτονικής.

Coliseos from Cristobal Palma Photography on Vimeo.

Το ζήτημα της αναπαράστασης του χώρου, δεν είναι καθόλου πρόσφατο, άλλωστε η προοπτική προέκυψε ακριβώς μέσα από τις καλλιτεχνικές και επιστημονικές ζυμώσεις αυτού ακριβώς του ζητούμενου. Κατά την διάρκεια των αρχιτεκτονικών σπουδών (αλλά και των τεχνικών) διδάσκονται διάφορες τεχνικές αναπαράστασης του χώρου, είτε λέγονται γραμμικό (δισδιάστατο) σχέδιο, είτε γεωμετρικές απεικονίσεις (τρισδιάστατο σχέδιο- προοπτική), είτε -πλέον- τα διάφορα ψηφιακά μέσα.

Ωστόσο, αυτό που με απασχολεί είναι η μετάδοση της εμπειρίας του χώρου, στους μη ειδικούς. Ακόμα και βέβαια και οι αρχιτέκτονες έχουν ανάγκη από την φωτογραφία για να εκτιμήσουν ένα χώρο, να προσπαθήσουν να ανασυνθέσουν με τον νού το βίωμα του χώρου, με το συμπληρωματικό εργαλείο της κάτοψης και της τομής. Ένας καθηγητής μας έλεγε πως ο καλός αρχιτέκτονας καταλαβαίνει ένα κτήριο μόνο από την κάτοψη. Αυτό δεν ισχύει πάντοτε, καθώς η συχνά το σχέδιο (κάτοψη, τομή κλπ) ως δισδιάστατο αναπαραστατικό μέσο, δεν αρκεί για την αντίληψη του χώρου.

Η καινοτομία που προκύπτει με την διεύρυνση και διάδοση των κινηματογραφικών μέσων, είναι η δυνατότητα μίας πιο συνολικής αντίληψης και κατανόησης του χώρου. Η πανοραμική κίνηση της κάμερας, που προσομοιάζει το γύρισμα του κεφαλιού, επιτρέπει τον συσχετισμό των χώρων, της διαδοχής τους, της σύνθεσης των υλικών. Και επίσης, την αντίληψη του φωτός και της σκιάς ή και της μεταβολής τους. Μια πανοραμική λήψη στην γωνία του κτηρίου, αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από την παράθεση δύο φωτογραφιών, όπως και ένα travelling, (κίνηση εμπρός) μπορεί να μιλήσει για τον ρυθμό της αρχιτεκτονικής, την προσπέλαση των χώρων και την μεταμόρφωση της προοπτικής.

Όμως, σημειώνεται και μία ακόμα μεγάλη επανάσταση (!). Όπως μπορεί να παρατηρήσει κάποιος εύκολα, η αρχιτεκτονική φωτογραφία (ένα παρακλάδι της τέχνης της φωτογραφίας) χαρακτηρίζεται συνήθως από την αντιμετώπιση των χώρων ως άψυχων αντικειμένων. Πόσο κρίμα είναι όμως, αυτή η παγωμένη θεώρηση του χώρου και της αρχιτεκτονικής που η κορύφωση της έρχεται με την υποδοχή και την φιλοξενία του ανθρώπου εντός της. Έτσι, οι χώροι φωτογραφίζονται άδειοι, τακτοποιημένοι, κενοί ζωής, ίσως μόνο με την ηχώ της, να αντηχεί στα αντικείμενα που αφέθηκαν επιμελώς. Άλλοτε, μία σκιά ή μια θολή διερχόμενη φιγούρα, είναι το μόνο που απομένει από την ζωή που φιλοξενεί ο κάθε χώρος, ως το ελάχιστο που χρειάζεται για να δώσει την κλίμακα του χώρου, να βοηθήσει στην αντίληψη των διαστάσεων.

Πόσο διαφορετική είναι η αντίληψη του κινηματογραφιστή-φωτογράφου,που επιλέγει να αποτυπώσει (στα παραπάνω βίντεο) το σχολείο μαζί με τα παιδιά, τον χώρο μαζί με την ζωή, ρίχνοντας το βάρος στην συνύπαρξή τους. Ο χώρος γίνεται αντιληπτός ως “δοχείο ζωής”, απαλλάσεται κατά κάποιον τρόπο από τον ναρκισσισμό του αρχιτέκτονα προς το έργο του…

Κατά βάση όλα αυτά για να πω πόσο χαίρομαι που για την προβολή της αρχιτεκτονικής παραγωγής, δεν χρειάζεται πλεόν να ξεγυμνώνονται τα κτήρια…

Η κατά “Παράλλαξη” Θεσσαλονίκη τολμά να είναι αλλιώς

DOMINIQUE — Sun, 13 Jun 2010 19:26:44 +0000

Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Μία πλαζ στη σκιά του Λευκού Πύργου, γυμνή ποδηλατοδρομία, αυτοσχεδιασμοί χορού στο κέντρο της Τσιμισκή και της Μητροπόλεως, ζωντανή μουσική σε διάφορα σημεία, προβολές φωτογραφιών σε κτίρια, δεντροφυτεύσεις και παιχνίδια ήταν ορισμένα από τα πολλά δρώμενα που οργάνωσε στη Θεσσαλονίκη το περιοδικό “Παράλλαξη“, στο πλαίσιο μιας αστικής παρέμβασης για τα είκοσι χρόνια από την έκδοσή του.

Με κεντρικό σύνθημα “Η Θεσσαλονίκη αλλιώς – ένα αστικό πείραμα για μία διαφορετική πόλη” και παράλληλα με τους εορτασμούς της παγκόσμιας ημέρας περιβάλλοντος, η “Παράλλαξη” οργάνωσε σειρά εκδηλώσεων και δράσεων τις προηγούμενες τρεις ημέρες, με στόχο να δείξει στους πολίτες πώς θα μπορούσε να είναι η Θεσσαλονίκη του μέλλοντος. Κεντρικός άξονας των εκδηλώσεων ήταν η πράσινη ανάπτυξη, αρχιτεκτονικές προτάσεις και παρεμβάσεις αλλά και δρώμενα πολιτισμού σε αναπάντεχα μέρη της πόλης στο πλαίσιο μιας γιγάντιας συνεργίας και συνεργασίας ετερόκλητων δυνάμεων.

Γυμνοί ποδηλάτες και χορός στους δρόμους
Η έναρξη των εκδηλώσεων έγινε με τη γυμνή ποδηλατοδρομία, στην οποία συμμετείχε πλήθος κόσμου, και για ακόμη μία φορά οι τολμηροί δικυκλιστές κατέκλυσαν το κέντρο της πόλης, δίνοντας το στίγμα για το πώς θα ήθελαν να είναι η Θεσσαλονίκη. Το πρωί του Σαββάτου όλα άρχισαν από το Ναυαρίνο, όπου τα παιδιά είχαν την τιμητική τους με παιχνίδια και παραμύθια, ακολούθησε η δενδροφύτευση στην Ισαύρων και η μεταμόρφωση του κτιρίου της ΧΑΝΘ, με παιδιά να χαιρετούν στα γεμάτα λουλούδια παράθυρα και χορευτές στο πλακόστρωτο. Παράλληλα πραγματοποιήθηκε συναυλία οθωμανικής μουσικής στο Αρχαιολογικό Μουσείο, η οποία συνεχίστηκε παρά τη δυνατή βροχή, που προσωρινά “φρέναρε” τις εκδηλώσεις που είχαν προγραμματιστεί για το κέντρο της αγοράς.
Αργότερα χάρτινα αεροπλανάκια, τα οποία “απογειώθηκαν” από τα παράθυρα ξενοδοχείων, γέμισαν τον ουρανό της οδού Τσιμισκή, ενώ χορευτές και μουσικοί “κατέλαβαν” το οδόστρωμα, παρουσιάζοντας ένα ζωντανό σόου παρά τα έντονα κορναρίσματα ορισμένων οδηγών. Συνέχισαν το χορό στον άξονα της Αριστοτέλους, ενώ λίγο πιο κάτω παρουσιαζόταν ζωντανή συναυλία και ένα χορευτικό δρώμενο για τις διαβάσεις των δρόμων. Παρών ήταν και ο “Αρκτούρος” με μικρά εργαστήρια για τα παιδιά, αφιερωμένα στο λύκο. Μάλιστα ο ενθουσιασμός των μικρών Θεσσαλονικέων δεν άφησε τους εθελοντές να εγκαταλείψουν τα πόστα τους λόγω βροχής, καθώς τα παιδιά συνέχιζαν απτόητα τις κατασκευές τους.
Το βράδυ άλλαξε και η περιοχή στις οδούς Βαλαωρίτου, Βηλαρά, Καθολικών και Τύπου, όπου το πλήθος των επισκεπτών παρακολούθησε προβολές βίντεο, μιούζικαλ και διάφορα θεατρικά δρώμενα σε ένα ολονύκτιο πάρτι.

Κάμπιγκ Θεσσαλονίτσι
Χθες η παραλία της Θεσσαλονίκης έσφυζε από εκδηλώσεις σε μία προσπάθεια αποκατάστασης της σχέσης της πόλης και των ανθρώπων της με το Θερμαϊκό κόλπο και την έννοια της θάλασσας. Από το πρωί ναυλωμένο πλοίο εκτελούσε δρομολόγια κατά μήκος της παραλίας, στο πλαίσιο προσομοίωσης της θαλάσσιας συγκοινωνίας που δεν εφαρμόστηκε ποτέ, με εν πλω αφήγηση της ιστορίας του λιμανιού. Παράλληλα στο πλακόστρωτο γίνονταν περιβαλλοντικές ενημερώσεις, ενώ στα πάρκα δόθηκαν δωρεάν μαθήματα χορού και γυμναστικής, συναυλίες, εκθέσεις και φεστιβάλ γκράφιτι και σκέιτμπορντ.
Το αποκορύφωμα ήταν η μετατροπή του χώρου γύρω από το Λευκό Πύργο σε πλαζ με τίτλο “Κάμπιγκ Θεσσαλονίτσι”. Δεκάδες νεαροί Θεσσαλονικείς έστησαν σκηνές, πετσέτες, ομπρέλες και γήπεδο μπιτς βόλεϊ στο γρασίδι και απόλαυσαν τον απογευματινό ήλιο, διεκδικώντας το αυτονότητο: δικαίωμα για χαλάρωση στο παραθαλάσσιο μέτωπο της πόλης. Ακριβώς απέναντι είχε στηθεί μία εναλλακτική παιδική χαρά, ενώ λίγο αργότερα, στην οδό Αγίου Μηνά, τα αρχοντικά άνοιξαν τις πόρτες τους στους πολίτες και φιλοξένησαν μικρές συναυλίες και ενημερώσεις για την αρχιτεκτονική των κτιρίων.
Το ενδιαφέρον προκάλεσαν και οι συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν στο νοσοκομείο “Άγιος Δημήτριος”, το “Χαρίσειο” γηροκομείο και τη Σχολή Τυφλών, χώρους στους οποίους ανάλογες εκδηλώσεις σπανίζουν.
Το βράδυ ήταν αφιερωμένο στον Ερνέστο Εμπράρ με προβολές φωτογραφιών από την ιστορία της πόλης πάνω σε κτίρια, εικαστική φωτιστική εγκατάσταση και αρχιτεκτονική προβολή ενός σχεδίου ανάπλασης της ομώνυμης οδού και της γύρω περιοχής. Παράλληλα πραγματοποιήθηκαν θεατρικά και χορευτικά δρώμενα και συναυλίες που έκλεισαν τις εκδηλώσεις.
Γεγονός είναι ότι οι πολίτες που βρέθηκαν, έστω και τυχαία, στο χώρο των εκδηλώσεων και των δράσεων απόλαυσαν την πρωτοβουλία της “Παράλλαξης” και είδαν πώς η Θεσσαλονίκη μπορεί να μετατραπεί σε ένα αληθινό φυτώριο ιδεών και προτάσεων αξιοποιώντας τους πιο δημιουργικούς ανθρώπους της.

Αναβλήθηκε το κυνήγι θησαυρού
Ο βροχερός καιρός ματαίωσε το Κυνήγι Θησαυρού που είχε προγραμματιστεί στην καρδιά του Σέιχ Σου για το πρωί της Κυριακής με τη συνδρομή της μη κυβερνητικής οργάνωσης Παιδιά εν Δράσει. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί μία άλλη μέρα, μέσα στην τρέχουσα εβδομάδα, εφόσον ο καιρός το επιτρέψει. Για περισσότερες πληροφορίες www.parallaximag.gr

the bankruptcy of architecture – kam workshop 2010

nik.g — Fri, 11 Jun 2010 14:25:13 +0000

διάλεξη klab

nik.g — Thu, 03 Jun 2010 07:12:12 +0000

Το Pompidou έβαλε το “καπέλο” του

DOMINIQUE — Sun, 30 May 2010 12:53:11 +0000

Αντιγράφουμε από την ελευθεροτυπία:
Σε κάποιους θύμισε μεγάλο σαλάχι που έπεσε σε κτήριο.

Σε άλλους, ένα τεράστιο μαλακό γυναικείο καπέλο για τη θάλασσα και κάποιοι είπαν πως είναι σαν να προσγειώθηκε ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο στην πόλη Μετς, πρωτεύουσα της Λορένης, στη βορειοανατολική Γαλλία. Οπως και να το περιγράψεις πάντως, το νέο παράρτημα του Πομπιντού, που είδαν πρώτοι οι δημοσιογράφοι τη Δευτέρα, είναι δύσκολο να σε αφήσει αδιάφορο.

Το 5.000 τ.μ. δημιούργημα του Ιάπωνα αρχιτέκτονα Σιγκέρου Μπαν και του Γάλλου Ζαν ντε Γκαστίν θα παραδοθεί στο κοινό αυτή την εβδομάδα, αφού χθες το εγκαινίασε ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, κηρύσσοντας την έναρξη πενθήμερων εορταστικών εκδηλώσεων, στη διάρκεια των οποίων η είσοδος στο νέο Πομπιντού θα είναι ελεύθερη για το κοινό, ενώ στη συνέχεια το εισιτήριο θα στοιχίζει 7 ευρώ για όσους είναι άνω των 26 ετών -γιατί για τους νέους θα παραμείνει δωρεάν.

Ακολουθώντας τη στρατηγική εξάπλωσης του Γκούγκενχαϊμ και της Τέιτ, το Κέντρο Πομπιντού επέλεξε να επεκταθεί στη Λορένη, που πέρα από στρατιωτικές εγκαταστάσεις δεν είχε και πολλά να προσφέρει. Γιατί στη Λορένη; Αφ’ ενός για να τονωθεί πολιτισμικά και οικονομικά η περιοχή και αφ’ ετέρου γιατί η περιοχή είναι συγκοινωνιακός κόμβος για ολόκληρη τη δυτική Ευρώπη. Με την κριτική που προκάλεσε το καινοτόμο σχήμα-κατατεθέν του μάλιστα, το Πομπιντού κατάφερε να επαναλάβει τον ντόρο που είχε προκαλέσει με τα εγκαίνιά του το 1977 το παρισινό κτήριο-ορόσημο του «Μπομπούρ», που με τον εξωσκελετό του και τους εμφανείς πολύχρωμους σωλήνες είχε σοκάρει πολλούς τότε.

Η εντυπωσιακή σκεπή του καινούριου κτηρίου είναι μια σύνθεση από έναν ξύλινο σκελετό που επικαλύπτεται με φάιμπεργκλας και τεφλόν, προκειμένου να αντέχει σε όλες τις φυσικές δοκιμασίες, διατηρώντας ταυτόχρονα την πλαστικότητα της μορφής της. «Θελήσαμε το κτήριο να δίνει την αίσθηση ευζωίας και του ανοίγματος στο χώρο, ανακατεύοντας πολυπολιτισμικές επιρροές. Και να έχει μια απ’ ευθείας αισθητική σχέση με το περιβάλλον του», εξήγησαν οι αρχιτέκτονες για το κτήριο που χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί 7 χρόνια και 72,5 εκατ. ευρώ· διπλάσιο χρόνο και χρήμα από όσο αρχικά υπολογιζόταν. Οι ίδιοι ομολογούν μάλιστα πώς έμπνευσή τους για την οροφή ήταν ένα… κινέζικο ψάθινο καπέλο, από μπαμπού, χαρτί και ξερά φύλλα, που είχαν αγοράσει πριν από 20 χρόνια στο Παρίσι!

Τώρα αυτό το αρχιτεκτονικό «καπέλο», που κρέμεται χωρίς να αγγίζει το εξαώροφο κτήριο, αφήνοντας τον αέρα να κυκλοφορεί και δημιουργώντας μια «ημιυπαίθρια» ζώνη γύρω από αυτό, αναμένεται να στεγάσει πάνω από 60.000 έργα από τη συλλογή του Εθνικού Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της χώρας. Αλλά θα ανοίξει τις πόρτες του με την έκθεση «Chefs-d-oeuvre» στην οποία 780 έργα των Πικάσο, Νταλί, Γουόρχολ, Καντίνσκι και Μιρό θα πρέπει να αναμετρηθούν για την προσοχή του κοινού με το ίδιο το κτήριο που τα φιλοξενεί.

No related posts.

Νέο δημαρχείο Θεσσαλονίκης

DOMINIQUE — Sun, 30 May 2010 12:00:16 +0000

Ποικίλες αντιδράσεις έχει προκαλέσει το νέο δημαρχείο της Θεσσαλονίκης που ολοκληρώθηκε το 2009 στην παραλιακή οδό της πόλης. Οι απόψεις διίστανται όσον αφορά τόσο τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό του κτιρίου όσο και την τοποθέτησή του στο συγκεκριμένο οικόπεδο. Συγκεκριμένα, σε άρθρο της Ελευθεροτυπίας αναφέρεται ότι : «Δύο πολύ σημαντικά μουσεία και ταυτόχρονα μνημεία της πόλης, το Αρχαιολογικό και, κυρίως, το Βυζαντινό, υποβαθμίζονται προκειμένου να ανεγερθεί στο πάρκο Τσιρογιάννη το «Καλλιμάρμαρο» του Β. Παπαγεωργόπουλου, όπως αποκαλείται το νέο Δημαρχιακό Μέγαρο Θεσσαλονίκης.
Ιδιαίτερα το Βυζαντινό Μουσείο, έργο του Κυριάκου Κρόκου, που το 2001 κηρύχθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού «ιστορικό, διατηρητέο μνημείο», ήταν ορατό από στεριά και θάλασσα. Από την πλευρά της θάλασσας θα είναι ορατό πλέον μόνο από το εσωτερικό του δημαρχείου, παρ’ ότι τελικώς θα είναι κατά δύο ορόφους χαμηλότερο, από το αρχικό σχέδιο.
Το νέο δημαρχείο αποκλείει επίσης κάθε σκέψη για μελλοντική επέκταση του Βυζαντινού, αλλά και του Αρχαιολογικού Μουσείου, έργο του Πάτροκλου Καραντινού, που ήδη ασφυκτιά από το πλήθος των ευρημάτων που φυλάσσονται στις αποθήκες του.Αναμένεται ακόμη να προκαλέσει επιπλέον κυκλοφοριακό φόρτο, σε ένα ήδη επιβαρημένο σημείο της πόλης, με πλήθος αυτοκινήτων που θα μπαινοβγαίνουν στο παρκινγκ 870 θέσεων του δημαρχείου και μεγάλο αριθμό πολιτών που θα συναλλάσσονται με το δήμο.

Αυτό το άνοιγμα είχε δημιουργήσει σκόπιμα ο Κυριάκος Κρόκος, αρχιτέκτονας του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού, προκειμένου να σχηματιστεί ένας άξονας από την κεντρική είσοδο του μουσείου μέχρι τη θάλασσα. Τώρα πλέον, το άνοιγμα αυτό ‘βλέπει’ το νέο δημαρχείο.

Στο ίδιο άρθρο όμως αναφέρεται και η αντίθετη άποψη, αυτή του αρχιτέκτονα Τάσου Μπίρη : «όπως το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού κρύβεται από το νέο δημαρχείο, έτσι και το ίδιο το μουσείο κρύβει με τη σειρά του το νέο δημαρχείο από την Λεωφόρο Στρατού. Κύρια αναφορά του είναι η Λεωφόρος Γεωργίου, το Αρχαιολογικό Μουσείο και το θαλάσσιο μέτωπο και όχι το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού. Γι αυτό το κτίριο είναι διώροφο προς τη θάλασσα. Για να μην πλήξει το Αρχαιολογικό, ανάμεσά τους δημιουργείται μεγάλη ανοιχτή πλατεία» και συνεχίζει:
«Ένας δημόσιας χρήσης εσωτερικός πεζόδρομος καθιστά το κτίριο οικείο τόπο ελεύθερης διέλευσης, επικοινωνίας και παραμονής. Προς το Βυζαντινό Μουσείο αναπτύσσεται η κύρια υψηλή πτέρυγα του νέου δημαρχείου. Το μουσείο θα είναι ορατό από το εσωτερικό του δημαρχείου για επισκέπτες και εργαζόμενους, με σκοπό να αναστρέψει ως ένα βαθμό τον σημαντικό περιορισμό της θέας του Βυζαντινού Μουσείου από τη Λεωφόρο Βασιλέως Γεωργίου».

EXPO 2010 – Σανγκάη

maria oik — Sun, 18 Apr 2010 20:31:21 +0000

Με το μότο ” Καλύτερη πόλη καλύτερη ζωή” η expo 2010 που θα λάβει χώρα στη Σανγκάη της Κίνας από 1 Μαϊου μέχρι 1 Οκτωβρίου μας καλεί να εξερευνήσουμε την ανάμειξη διαφορετικών πολιτισμών στην πόλη, τις καινοτομίες της επιστήμης και της τεχνολογίας στην πόλη και παράλληλα τις αστικές αλληλεπιδράσεις μιας πόλης με την ύπαιθρο. Και όπως είναι αναμενόμενο σε μία τέτοια διοργάνωση διάσημοι αρχιτέκτονες ανά τον κόσμο υπογράφουν τα σχέδια από τα περίπτερα, κάποια από τα οποία στιγματίζουν την αρχιτεκτονική της νέας εποχής.

Ηνωμένο Βασίλειο – Thomas Heatherwick Studio

Οι Mass Studies σχεδίασαν το περίπτερο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, όπου κυριαρχούν τα εθνικά τους σύμβολα και οι εντυπωσιακοί χρωματισμοί. Η εκπαίδευση συναντά την επιστήμη, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό, έννοιες που έχουν επιτύχει μεγάλη ανάπτυξη κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορίας της χώρας. O σχεδιασμός των Foster + Partners για το περίπτερο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων εμπνέεται από μια “αμμοθίνα”, ένα συμβολο της ερήμου. Χωρητικότητας 450 ατόμων και έκτασης 3.000 τ.μ. εκθεσιακού χώρου, το περίπτερο είναι μία από τις μεγαλύτερες δομές που θα κατασκευαστούν για την expo και αναμένεται να είναι από τα πιο επισκέψιμα της έκθεσης. Το περίπτερο της Δανίας ίσως αποτελεί την ωραία έκπληξη στην expo. Το κτίριο των BIG είναι “τυλιγμένο γύρω από την πισίνα του λιμανιού”. Έχει σχήμα διπλής σπείρας με λωρίδες για τους πεζούς και τους ποδηλάτες ενώ η μική γοργόνα θα είναι έτοιμη να υποδεχτεί τους επισκέπτες της στο κέντρο της “πισίνας”.

Δανία – BIG

Tο Ηνωμένο Βασίλειο με το περίπτερο του Thomas Heatherwick έχει επιφέρει στους επισκέπτες της expo μια νέα έκδοση του Crystal Palace – ένας εκθαμβωτικός κύβος αποτελείται από περισσότερες από 60.000 λεπτές και διαφανείς ακρυλικές βέργες που περιέχουν σπόρους διαφόρων φυτών. Το φινλανδικό περίπτερο των JKMM “Kirnu” περιβάλλεται από μια λίμνη ενώ ο σχεδιασμός του εμπνέεται από τη φύση. Με το σύνθημα “Sharing Inspiration” ενθαρρύνεται η ανταλλαγή απόψεων και η αλληλεπίδρασή τους.

Φινλανδία – JKMM

Η λίστα όλων των περιπτέρων βρίσκεται στην ιστοσελίδα της expo.

35+ Οικοδομώντας τη Δημοκρατία: 35 χρόνια ισπανικής κοινωνικής αρχιτεκτονικής

nik.g — Tue, 13 Apr 2010 11:51:22 +0000

Αντιγράφουμε από την ελευθεροτυπία:

Πώς κατόρθωσε η Αρχιτεκτονική να συμπεριλάβει και να ερμηνεύσει τις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που συντελέστηκαν στην Ισπανία, τις τελευταίες τρεισήμιση δεκαετίες, αρχής γενομένης από τον εκδημοκρατισμό της, μετά τον θάνατο του Φράνκο το 1975, την ψήφιση του νέου της Συντάγματος το 1978 και την ένταξή της στην Ε.Ε. το 1986;

Αυτό είναι το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα της έκθεσης «35+ Οικοδομώντας τη Δημοκρατία: 35 χρόνια ισπανικής κοινωνικής αρχιτεκτονικής», που εγκαινιάστηκε χθες στο Μουσείο Μπενάκη. Αποτελεί το συνδιοργανωτικό επίτευγμα του μουσείου και της ισπανικής πρεσβείας, με αφορμή την ισπανική Προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Τα εκθέματα (πάνελ, μακέτες, φωτογραφίες και βίντεο) ξεκινούν από το 1975, με έργα όπως το κτίριο της Τράπεζας Bankunion στη Μαδρίτη που υπογράφουν οι αρχιτέκτονες Χοσέ Αντόνιο Κοράλες και Ραμόν Βάσκεθ Μολεζίν και φτάνουν έως και το 2010, με το αντιπροσωπευτικό Κέντρο Σύγχρονης Καλλιτεχνικής Δημιουργίας στην Κόρδοβα, των Φουεσάντο Νιέτο και Ενρίκε Σομπεράνο. Ενδιαμέσως οι Ραφαέλ Μονέο, Γιόρντι Γκαρσίς, Ενρίκ Σορία, Χουάν Ναβάρο, Σαντιάγκο Καλατράβα, Ενρίκ Μιράγες, Εντουάρντο Αρόγιο, Αμπάλος & Χερέρος, Τζ. Βάσκεθ Κονσουέγκρα, Νιέτο Σομπεράνο, Αντόνιο Κρουζ κ.ά. εκπροσωπούνται με αντιπροσωπευτικά τους έργα: μουσεία, δημόσιες βιβλιοθήκες, δημαρχιακά μέγαρα, πανεπιστημιακές σχολές, αθλητικά κέντρα, νοσοκομεία, κέντρα για την τρίτη ηλικία ή βρεφονηπιακοί σταθμοί, εγκαταστάσεις ανακύκλωσης, γήπεδα ποδοσφαίρου, λαϊκές αγορές, οινοποιεία, κολυμβητήρια, αλλά και νεκροταφεία και κατοικίες για τσιγγάνους.Τα εκθέματα διανέμονται σ’ένα σύνολο 36 ενοτήτων που υπακούουν σε χρονολογική σειρά. Στην ταυτότητα κάθε έργου αναγράφεται εκτός από τον αρχιτέκτονα, η κατασκευαστική εταιρεία, καθώς και ο χρόνος και ο προϋπολογισμός που απαιτήθηκαν για την κατασκευή του.

Κύριος στόχος της έκθεσης να καταδείξει την αλληλεπίδραση κοινωνίας και αρχιτεκτονικής, όχι μόνο στο είδος και τον σκοπό των κατασκευών, αλλά και στη χρήση νέων υλικών και στην αισθητική αντίληψη των δημιουργών τους. Να εξηγήσει, δηλαδή, τον συσχετισμό της οικοδόμησης του κοινωνικού κράτους με τη δημιουργία δημόσιων και κοινωνικών αγαθών στην πρόσφατη ιστορία της χώρας: Η υγεία, η κατοικία, η παιδεία, οι μεταφορές, ο αθλητισμός, ο πολιτισμός και το περιβάλλον υλοποιούνται σε κτίρια και υποδομές που μεταμορφώνουν το κοινωνικό τοπίο της Ισπανίας, την ποιότητα ζωής των πολιτών της, αλλά και την αντίληψη του ρόλου της αρχιτεκτονικής στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Κάποια από τα έργα τονίζουν τη συνεργασία της αρχιτεκτονικής με άλλες τέχνες, όπως τη γλυπτική, στην ανάπτυξη κοινωνικών αξιών (π.χ. «Το χτένι των ανέμων» των Λούις Πέπα και Εντουάρντο Τσιγίντα).

Μέσα από όλους τους, καταξιωμένους πια, Ισπανούς αρχιτέκτονες, φαίνεται η εξέλιξη της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής που έθεσε την Ισπανία στις γραμμές της παγκόσμιας πρωτοπορίας όσον αφορά τις νέες αισθητικές και κατασκευαστικές αντιλήψεις.