ReMap, (το): «To ReMap είναι ένα διεθνές πρόγραμμα σύγχρονης τέχνης ανοικτό για το κοινό, που πραγματοποιείται κάθε δυο χρόνια στην περιοχή του Κεραμεικού-Μεταξουργείου (ΚΜ) σε συντονισμό με την Μπιενάλε της Αθήνας.

Διοργανώνεται από τον μη κερδοσκοπικό φορέα ReMapKM που ιδρύθηκε με αποκλειστικό στόχο την επιμέλεια, παραγωγή, δημιουργία και προώθηση σύγχρονων πολιτιστικών δράσεων, με έμφαση στην συνύπαρξη της Ελληνικής και της Διεθνούς τέχνης στο κέντρο της Αθήνας και αφετηρία την περιοχή του Κεραμεικού- Μεταξουργείου (ΚΜ).

Στόχος είναι η συνεισφορά στην δημιουργία μιας σύγχρονης πολιτιστικής ταυτότητας της Αθήνας, με την ενεργή συνδρομή της σύγχρονης τέχνης, όταν αυτή αναπτύσσεται μέσα στον ιστό της πόλης, καθιστώντας την προσιτή στους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης.» (πηγή www.remapkm.com)

Θα μπορούσα να μιλάω και να γράφω για ώρες για το Μεταξουργείο, την διοργάνωση του ReMap, τις όποιες σκοπιμότητες και πολιτικές του, τη ‘χρήση’ της σύγχρονης ΄τέχνης για την υλοποίησή τους. Και μόνο η εισαγωγική παράγραφος, από το site της διοργάνωσης, δίνει τροφή για πολλούς σχολιασμούς. Η φράση στην οποία θα ήθελα να σταθώ είναι η εξής: «…ενεργή συνδρομή της σύγχρονης τέχνης, όταν αναπτύσσεται μέσα στον ιστό της πόλης, καθιστώντας την προσιτή στους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης». Το ερώτημα που μου δημιουργείται είναι αν τελικά το κατάφερε αυτό το ReMap: έκανε προσιτή την τέχνη σε όλους και αν ναι τότε με ποιούς όρους.

Εφόσον το ReMap εντοπίζεται στην περιοχή του Μεταξουργείου καλό θα ήταν να δούμε ποιοι είναι οι κάτοικοι, οι επισκέπτες και γενικότερα οι χρήστες του ιστού της περιοχής. Αρχικά παρατηρείται η πολυπολιτισμικότητα των κατοίκων: Έλληνες (παλιότεροι κάτοικοι είτε καινούριοι καθοδηγούμενοι ίσως από το ρεύμα επιστροφής στο κέντρο), μετανάστες με συνθήκες διαβίωσης ανάλογες με αυτές που παρατηρούνται και γενικότερα στο κέντρο της Αθήνας (5 – 8 άτομα ανά διαμέρισμα), τσιγγάνοι με μια ιδιαίτερη αντιμετώπιση ιδιωτικού και δημόσιου χώρου και άστεγοι. Άλλες χρήσεις που παρατηρούνται στην περιοχή είναι: το εμπόριο (με έμφαση στο Κινέζικο εμπόριο κυρίως στα όρια της περιοχής προς την Πειραιώς), χώροι εστιάσης και διασκέδασης (κάποιοι παλιοί, κάποιοι άνοιξαν μέσα στην τελευταία τετραετία), χώροι τέχνης και γκαλλερί, θέατρα (12), και οίκοι ανοχής εντοπισμένοι σε συγκεκριμένους δρόμους κυρίως προς την πλευρά της Ομόνοιας. Μπορεί, λοιπόν, με τα παραπάνω στοιχεία να κατασκευαστεί το προφίλ των καθημερινών χρηστών του ιστού της περιοχής που δρα το ReMap. Το ερώτημα που μπορεί δικαιολογημένα να προκύψει είναι ποιοί από όλους τους παραπάνω μπορούν να ενδιαφερθούν για την σύγχρονη τέχνη αυτή καθ’ αυτή και την διοργάνωση του ReMap, και ποιοί για τις συνέπειες αυτής της δράσης. Οι συνέπειες (οικονομικές και χωροταξικές) προφανώς και τους επηρέαζουν όλους, είτε επισκεφτούν είτε όχι τις εκθέσεις του ReMap, αλλά η σύγχρονη τέχνη πιστεύω ότι αφήνει στο περιθώριο τις πλειοψηφούσες κοινωνικές ομάδες και χρήστες τις περιοχής. Οπότε μάλλον προκύπτει το συμπέρασμα ότι η διοργάνωση του ReMap απευθύνεται κυρίως στους επισκέπτες και κάνει την σύγχρονη τέχνη προσιτή σε εκείνους που έρχονται στο Μεταξουργείο με σκοπό να δουν την έκθεση. Άρα πώς εξηγείται η έννοια του προσιτού εφόσον η επίσκεψη στην έκθεση αντιμετωπίζεται σαν μια οποιαδήποτε επίσκεψη σε μουσείο ή γκαλλερί. Ο επισκέπτης έχει το εισιτήριο και το πρόγραμμα (εδώ αυτά αντικαθιστούνται από τον χάρτη της περιοχής που σε καθοδηγεί στα εκθέματα), παρακολουθεί την έκθεση και ακολούθως φεύγει.

Μετά την πρόσφατη επίσκεψή μου στην περιοχή και τις εκθέσεις, αυτό που έγινε εμφανές ήταν ότι το δίκτυο που δημιουργεί το ReMap δεν είχε ούτε ένα σημείο τομής με τα υπόλοιπα δίκτυα χρήσεων που αναπτύσσονται στον ιστό της περιοχής: δύο εντελώς αυτόνομα συστατικά όπου το ένα αναμένεται να αποχωρήσει στο τέλος του μήνα μαζί με τους επισκέπτες του. Επισκέπτες όχι μόνο προς τις εκθέσεις αλλά και προς την περιοχή: τα κτήρια, οι κάτοικοι, τα κατεβασμένα ρολά δημιουργούν ένα σκηνικό γραφικό, ικανό να αποτυπωθεί φωτογραφικά, μετατρεπόμενο το ίδιο σε έκθεμα. Μπορεί μια τέτοια δράση – ‘κομήτης’ να προσφέρει κάτι στην περιοχή όταν κιόλας την χρησιμοποιεί απλά σαν παρασκήνιο για τις εκθέσεις και βάζοντας στο περιθώριο τους χρήστες της; Αυτή η μετατροπή του αστικού χώρου σε μουσειακό είδος συμβάλει στην δημιουργία της πολιτιστικής ταυτότητας της Αθήνας; (φυσικά τώρα προκύπτουν και ερωτήματα όπως ποιά είναι η πολιτιστική ταυτότητα της Αθήνας και πώς και αν μπορεί αυτή να καλλιεργηθεί, αλλά κάθε προσπάθεια απάντησής τους θα επιμηκύνει και άλλο το κείμενο)

Κλείνοντας, είναι γεγονός ότι η Αθήνα ακόμα δεν έχει τον ‘creative τόπο’ της, κάπου που να εντοπίζεται η καλλιτεχνική της κοινότητα και φυσικά η προσπάθεια δημιουργίας ενός τέτοιου τόπου ισοδυναμεί με την δημιουργία μιας κερδοφόρας επιχείρησης. Το ‘άνοιγμα’, λοιπόν, της επιχείρησης μάλλον θα ήταν προτιμότετο να μην γίνεται με πολλαπλές ταμπέλες περί προσιτότητας της σύγχρονης τέχνης, και με το δεκανίκι του αστικού τόπου, αλλά ας γίνει με όρους οικονομικούς. Η σύγχρονη τέχνη, στην συγκεκριμένη περίπτωση, γίνεται το μέσον για την εξυγίανση και κατ’ επέκταση την ‘ανάπτυξη’ (άγνωστο με ποιούς όρους) της περιοχής. Μια τέτοια ταυτότητα είναι άραγε θεμιτή;

Στις 22 Μαρτίου 2011, κερδίζει στο διαγωνισμό για το master plan του Stockholmsporten με στόχο την πραγματοποίηση μίας νέας εισόδου προς την πόλη της Στοκχόλμης στη διασταύρωση του νέου κόμβου Hjulsta, ο οποίος είναι υπό κατασκευή. Η πρότασή τους “The Energy Valley” συνδέει εκ νέου τις αποκομμένες περιοχές γύρω από το νέο κόμβο μέσω ενός κύκλου ο οποίος αποτελείται από μια συνεχή κυκλική διαδρομή για κίνηση πεζή και ποδήλατα. Τα δημόσια κτίρια και οι υπόλοιπες λειτουργίες είναι ευθυγραμμισμένες στην περιφέρεια του κύκλου, ενώ μία φωτιζόμενη πλωτή σφαίρα (Stockholm Sphere) θα αντανακλά τον περιβάλλοντα χώρο.

4 Μαϊου 2001. Το γραφείο κερδίζει το διεθνή διαγωνισμό για ένα πολιτιστικό συγκρότημα 27.000 τ.μ στα Τίρανα της Αλβανίας. Είναι ο τρίτος κατά σειρά διαγωνισμός που πραγματοποιεί ο δήμος των Τιράνων στα πλαίσια του αστικού μετασχηματισμού της πόλης (για περισσότερες πληροφορίες για τους δύο προηγούμενους διαγωνισμούς διαβάστε το σχετικό άρθρο contemporary architecture in Τίρανα). Το συγκρότημα αποτελείται από ένα Τζαμί, ένα ισλαμικό κέντρο και ένα Μουσείο Θρησκευτικής Αρμονίας. Ο δήμαρχος Edi Rama δήλωσε για την επιλογή: ” Η νικήτρια πρόταση επελέγη λόγω της δυνατότητάς της να δημιουργήσει έναν ελκυστικό δημόσιο χώρο αρκετά ευέλικτο ώστε να φιλοξενεί χρήστες καθημερινά αλλά και σημαντικές θρησκευτικές εκδηλώσεις, συνδέοντας παράλληλα αρμονικά την πλατεία Scanderbeg με την πόλη των Τιράνων και τους πολίτες της.”

Και η ερώτηση παραμένει: : “To BIG or not to BIG?” Η απάντηση δικιά σας!

Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Teriade στεγάζει τη μόνιμη έκθεση «Τιμή στον Teriade», όπου ζωγράφοι, όπως ο Matisse, ο Picasso, ο Chagall, ο Miro, κ.ά.,  αποκαλύπτουν το ταλέντο τους μέσα από λιθογραφίες που σχεδιάστηκαν με σκοπό την εικονογράφηφη βιβλίων, που εξέδιδε ο Teriade στη Γαλλία. Ένα μουσείο πραγματικός θησαυρός που αποδεικνύει ότι ακόμα και σε ένα τόσο απομακρυσμένο τόπο της Ελλάδας, ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να ταξιδέψει σε μονοπάτια ανεξερεύνητα. Σαν ένα ταξίδι σε κάποιο μοντέρνο μουσείο στο Βερολίνο, στο Λονδίνο, στο Παρίσι ή στη Νέα Υόρκη.. Και για τους λάτρεις του Le Corbusier ως ζωγράφου και όχι ως αρχιτέκτονα το μουσείο εκθέτει λιθογραφίες του στο εικονογραφημένο βιβλίο “Ποίημα της ορθής γωνίας”! Αν ποτέ βρεθείτε στο νησί επισκεφθείτε τα 2 μουσεία και είναι σίγουρο ότι θα ανταμοιφθείτε!

No related posts.

Πάνω που την μελετούσαμε, έρχεται και η είδηση ότι προθυμοποιήθηκε να σχεδιάσει το τζαμί της αθήνας και μάλιστα αφιλοκερδώς. Διάφορα τα ζητήματα. (1) θα αποκτήσει η αθήνα τζαμί, επιτέλους, και μάλιστα (2) υπάρχει η πρόθεση (από ποιους δεν ξέρω, αλλά από την hadid σίγουρα), το έργο να είναι ιδιαίτερο και λόγω της αρχιτεκτονικής του αξίας. (3) Άλλος ένας starχιτέκτονας στην αθήνα που, μετά τους calatrava το 2004 που επίσης προθυμοποιήθηκε και εν τέλει σχεδίασε το στέγαστρο του ΟΑΚΑ για τους ολυμπιακούς αγώνες (αφιλοκερδώς; νομίζω ναι), tschumi που κέρδισε τον διαγωνισμό του μουσείου της ακρόπολης το 2000 και το οποίο άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό το 2009 και renzo piano, που με ένα αντίστοιχο post, είχαμε παρουσιάσει την ανάληψη του σχεδιασμού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Νέας Εθνικής Βιβλιοθήκης στο φαληρικό δέλτα, φαίνεται να έρχεται στην ελληνική πρωτεύουσα, γεγονός από μόνο του θετικό. (4) άλλη μία πρωτοβουλία που φαίνεται να μην μπλέκει με αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, θυμίζοντας εκείνη την κουβέντα στο ίδιο θέμα με τον renzo piano.

Μία σειρά από πρώτες σκέψεις.

Είναι η Hadid φορμαλίστρια;

Έχει σημασία αν και πόσο είναι φορμαλίστρια;

Το post αυτό το γυροφέρνω κανα-δυο βδομάδες, από τότε που πεταχτήκαμε μέχρι την γειτονική γλασκώβη. Και που περπατήσαμε μέχρι το καινούριο μουσείο, υπό κατασκευή ακόμα, σχεδιασμένο από την διάσημη αρχιτεκτόνισσα. Ως κλασσικοί αρχιτέκτονες θεωρούμε ότι μπορούμε να σχολιάζουμε τα πάντα, να τα κριτικάρουμε και να βγάζουμε τα συμπεράσματά μας, σε προσωπικό επίπεδο ή όχι. Και μάλλον καλά κάνουμε, αφού κάπως έτσι βάζουμε το μυαλό μας να δουλέψει, κάπως έτσι μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε και να λειτουργούμε σαν σύνολο και όχι ατομικά.

Δεν θέλω να αναπαράγω την (μικρή) συζήτηση με αφορμή το παραπάνω έργο, στην αρχή ήθελα απλά να θέσω (και) εδώ τα ερωτήματα. Που ξεκινούσαν με το αν η hadid είναι φορμαλίστρια, αν αυτό είναι αρχιτεκτονικά “κακό”, πώς ορίζουμε το “κακό” και το “καλό”, ποιό είναι το θεωρητικό υπόβαθρο πίσω από αυτό το κτίριο, πίσω από αυτή την αρχιτεκτονική, πόση σημασία έχει αυτό το θεωρητικό υπόβαθρο στο αρχιτεκτονικό αποτέλεσμα και άλλα συναφή που πολλοί έχουμε συζητήσει ξανά και ξανά ενδεχομένως, και που σε μερικά μπορείς πιθανότατα να απαντήσεις εύκολα ενώ σε άλλα όχι. Λίγο πριν αποφασίσω να κλείσω το post και να το δημοσιεύσω σκεφτόμουν αν αυτή καθεαυτή η κουβέντα έχει κάποιο νόημα. Έχει;

Το part two θα ακολουθήσει κάπου την άνοιξη, όταν και το μουσείο θα είναι ανοιχτό στο κοινό.

Αρχικά θα ήθελα να σημειώσω ότι εδώ και σχεδόν 2 μήνες ζω στο Βερολίνο και για τα επόμενα 2 χρόνια θα διαβάζετε επί τω πλείστων άρθρα που σχετίζονται με τη συγκεκριμένη πόλη. Όχι μόνο επειδή είναι εύκολη η πρόσβαση σε ότι κινείται εδώ γύρω, απλά έχω την ανάγκη να μοιραστώ εμπειρίες και νέες εικόνες από ένα μέρος τόσο διαφορετικό και πολυδιάστατο, όπως το Βερολίνο..

Ακούγοντας συνέχεια συζητήσεις περί επαναχρησιμοποίησης κτιρίων και κατά πόσο υπάρχουν επιτυχημένες ή μη προσπάθειες τέτοιου είδους, θεωρώ ότι το συγκεκριμένο παράδειγμα αποτελεί μία από τις πιο όμορφες και μινιμαλιστικές λύσεις αυτού του αρχιτεκτονικού “προβλήματος”. Βρισκόμασε στο Kraftwerk, ένας πρώην ηλεκτρικός σταθμός που χτίστηκε το 1961. Στα 8.000 τ.μ. για πρώτη φορά φιλοξενείται η έκθεση “REALSTADT.Wünsche als Wirklichkeit” (Realstadt.Wishes Knocking on Reality’s Doors). 250 αρχιτεκτονικά και πολεοδομικά μοντέλα και 65 υποδειγματικά έργα του διαγωνισμού “National Prize for Integrated Urban Development and Baukultur”, που διοργανώθηκε το 2009 από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Μεταφορών, Δημοσίων Έργων και Αστικής Ανάπτυξης.

Έργα και προτάσεις για διάφορες πόλεις της Γερμανίας, όπως η Βρέμη, το Άαχεν ή το Βερολίνο. Περπατώντας ανάμεσα στις ενδιαφέρουσες προτάσεις και βλέποντας παράλληλα τον καθαρό κατασκευαστικό σκελετό ενός βιομηχανικού κτιρίου χωρίς εξεζητημένες αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις δημιουργείται η αίσθηση ότι τα εκθέματα αλληλοσυμπληρώνονται με τον υπάρχοντα χώρο. Και για όσους δεν ενδιαφέορνται τόσο για τέτοιου είδους αρχιτεκτονικές πρακτικές, το θρυλικό club Tresor βρίσκεται στο ίδιο μέρος. Στο Βερολίνο όλα τα περιμένει κανείς..

Το θέμα ξεκίνησε από συζήτηση γύρω από το silodam και την μονάδα κατοικίας που προσφέρεται προς ενοικίαση. Από 1500 μέχρι 1850 ευρώ τον μήνα, για διαμερίσματα που ποικίλλουν στο μέγεθος μέχρι τα 80-90 τμ.
[Εδώ δεν θα υπήρχε ποτέ αυτή η παρένθεση αν δεν βασανιζόμουν δύο μέρες να βρω φωτογραφία από το παραπάνω διαμέρισμα. Για την ακρίβεια την είχα βρεί (αλλά δεν την αποθήκευσα, πιστεύοντας στο αθάνατο/αμετάβλητο ιντερνετ), από μεσιτικό του αμστερνταμ, μάλιστα φωτογραφίες (πολλές όχι μία) για δύο διαφορετικά διαμερίσματα, που μάλλον είναι πλέον unavailable, άρα αποσύρθηκαν από το site. Πέρα από αυτές τις photos, αδυνατώ να βρω άλλες εσωτερικού χώρου, αν κάποιος μπορεί να βρει ας μου υποδείξει που, οπότε θα αρκεστώ στο να τον περιγράψω, ελπίζω να χρειαστώ λιγότερες από χίλιες λέξεις!.]

Η φωτογραφία. Χμ, λοιπόν, δεν έδειχνε τίποτα άλλο από αυτό που περιμένει κανείς να δει στην εσωτερική διαμόρφωση ενός κτιρίου που στεγάζει διαμερίσματα, σχεδιασμένο από ένα γραφείο σαν τους mvrdv. Δηλαδή, ακριβά υλικά και accessories, άψογα συνδυασμένα, υψηλών προδιαγραφών design και προσοχή στην λεπτομέρεια. Χώροι contemporary/σύγχρονοι, που είναι εκεί για να στεγάσουν πιθανότατα όχι την ελληνική παραδοσιακή οικογένεια αλλά ένα πρότυπο παγκόσμιου πολίτη-ταξιδευτή με βάση την ολλανδική μητρόπολη(?). Όσο θυμάμαι [αφού δεν έχω πλέον την δυνατότητα πρόσβασης στην φωτογραφία έτσι ώστε να ρίξω μία δεύτερη/τρίτη/τέταρτη ματιά για να εξακριβώσω τα λεγόμενά μου, τα οποία, άρα, μπορεί να πει κανείς πως στηρίζονται σε μία αποτύπωση στην μνήμη που εύκολα μπορεί να συγχέεται με την γενικότερη αρχιτεκτονική μου αντίληψη/ακόμα και φαντασία(-ωση)] ήταν εμφανής μία επαναδιαπραγμάτευση της αλληλουχίας των χώρων και μία ενδιαφέρουσα συσχέτιση, όταν για παράδειγμα τοποθετείται το μπάνιο σε ενιαίο χώρο με το υπνοδωμάτιο, εντυπωσιακό τουλάχιστον (δεν μπορώ να φανταστώ τι γίνεται με την υγρασία βέβαια). Ή όταν το γραφείο (σαν έπιπλο) τοποθετείται εφαπτόμενο στην μικρή πλευρά του κρεβατιού, άρα το υπνοδωμάτιο είναι χώρος εργασίας την ίδια στιγμή;

Υποθέτοντας ότι η παραπάνω περιγραφή είναι αρκετή για να γίνει αντιληπτή η θέση μου, συνεχίζω.

Μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένο πως το συγκεκριμένο παράδειγμα των mvrdv είναι ένα δείγμα πολύ αξιόλογης σύγχρονης αρχιτεκτονικής, υψηλών προδιαγραφών και ποιότητας, όπου άσχετα αν υπάρχουν στοιχεία που μας αρέσουν ή όχι, μπορούμε με σχετική ασφάλεια να πούμε πώς ενδεχομένως θα θέλαμε να κατοικήσουμε εκεί για χ χρονικό διάστημα.

Πιθανότατα να είναι το όνειρο οποιουδήποτε αρχιτέκτονα να κατοικήσει κάποια στιγμή και για διάφορες χρονικές περιόδους σε ένα κτίριο τόσο γνωστό, με προφανείς (μερικές φωτογραφίες αρκούν) αρχιτεκτονικές αξίες. Δεν μπαίνω στη διαδικασία να σχολιάσω οτιδήποτε έχει να κάνει με το concept του κτιρίου, με την εξωτερική του αισθητική, την τοποθέτησή του στην πόλη ή την διαμόρφωση των εξωτερικών χώρων. Τίποτα άλλο παρά μόνο την εσωτερική διαμόρφωση της μονάδας κατοικίας, το design, την λειτουργικότητα, την συνέχεια (ή μη) του χώρου.

Και ο σχολιασμός γίνεται σε σύγκριση με τους προσωπικούς μου χώρους κατοικίας, τα σπίτια/διαμερίσματα στα οποία έχω κατοικήσει και στην διαμόρφωσή τους. Κυρίως στο πόσο δεσμευτικό (ή όχι) είναι ένα περιβάλλον σχεδιασμένο στην παραμικρή του λεπτομέρεια, όπου ο κάτοικός του δεν είναι ο σχεδιαστής του. Ή ακόμα ενδεχομένως και τότε. Όταν τα δύο, δηλαδή, αυτά συμπίπτουν.

Παίρνω σαν το δεύτερο σκέλος της σύγκρισης, το διαμέρισμα της ελληνικής πολυκατοικίας. Μετριότατο στην κατασκευή του, πολλές φορές πολύ κακό στην σχέση των χώρων, καμία προσοχή στην λεπτομέρεια, κανένα ακριβό υλικό, ή έστω κάποιο (αρχιτεκτονικά) αξιόλογο υλικό. Τουλάχιστον τα τυπικά διαμερίσματα της ελληνικής πολυκατοικίας κάπως έτσι ήταν, με παραδείγματα προς τα πάνω και προς τα κάτω. Παρόλ’ αυτά, αποτελούσαν πάντοτε έναν υπέροχο καμβά, πάνω στον οποίο μπορούσε ο ένοικος/κάτοικος να απεικονίσει την καθημερινότητά, να την εμπλουτίσει, να συνθέσει την δική του προσωπική άποψη περί διαβίωσης. Και, ίσως, όχι να προσπαθήσει να χωρέσει στην αντίστοιχη του winy maas.

Προφανώς κάποιος μπορεί να αντιπαραβάλει ότι δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τα δύο διαμερίσματα, αφού, [παρόλο που δεν έχω επισκεφτεί το (πόσο μάλλον ζήσει στο) silodam, μπορώ να φανταστώ ή να ελπίζω ότι η λειτουργικότητά του ενός είναι πολύ παραπάνω από το άλλο και οι αρχιτεκτονικές αξίες πολύ περισσότερες], πιθανόν να μην μπορείς να επέμβεις, σε ένα αρχιτεκτονικά άρτιο αποτέλεσμα, ωστόσο μπορεί να μην αποκτήσεις ποτέ αυτήν την ανάγκη.

Παρόλ’ αυτά το σπίτι παραμένει μία εξωτερίκευση του κάθε διαφορετικού προσωπικού κόσμου, ή την συνύπαρξη αυτών, όταν πρόκειται για περισσότερα από ένα άτομα (βλ. οικογένεια, συγκατοίκηση κτλ.). Ένα ψυχρό διαμέρισμα στο εδιμβούργο, μπορεί πραγματικά να γίνει κάποια στιγμή σπίτι σου, ύστερα από διαδικασίες που αφορούν στο ξεδίπλωμα του χαρακτήρα σου στον ίδιο τον χώρο. Το οποίο προϋποθέτει να υπάρχει το αντίστοιχο κενό, το οποίο εσύ (ο οποιοσδήποτε εσύ) θα κληθείς να γεμίσεις. Μπορείς να πεις το ίδιο και για το υπερσχεδιασμένο διαμέρισμα του silodam; Πιθανότατα ναι. Μήπως, όμως, είναι άλλοι οι λόγοι που μας κάνουν να θέλουμε να ζήσουμε σε αντίστοιχα σπίτια/παραδείγματα;

No related posts.

Δύο σύντομες σκέψεις.
Όσο η (βιομηχανική )αρχιτεκτονική συνεχίζει να δίνει αξιόλογα κτήρια, πρέπει κάπως να αναθεωρήσουμε τις μεθόδους προστασίας της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς.
Ένας λόγος παραπάνω, καθώς σήμερα, η διάρκεια ζωής των κτηρίων μειώνεται, και πιθανόν για διάφορους λόγους αυτά να μην προφτάσουν (άλλη συζήτηση) το όριο των εκατό ετών, που απαιτείται για να κηρυχτούν διατηρητέα. Εκεί άλλωστε παρεμβαίνει τουλάχιστον στην ελλάδα η εφορεία νεοτέρων μνημείων αν και όχι πάντα με ουσιαστικά αποτελέσματα, όπως στις περιπτώσεις ορισμένων ΞΕΝΙΑ και αρκετών ακόμα περιπτώσεων που αναδείχτηκαν από τον τύπο και άλλων αφανών.

A Necessary Ruin: The Story of Buckminster Fuller and the Union Tank Car Dome from Evan Mather on Vimeo.

Εξίσου συναρπαστικό θέμα για κουβέντα, είναι το ίδιο το ντοκυμαντέρ, τα υπέροχα και επιβλητικά αυτά κτήρια, το γεγονός ότι όταν σχεδιάστηκαν και υλοποιήθηκαν, δεν υπήρχε ούτε ψηφιακή βοήθεια, παραμετρικός σχεδιασμός, ούτε laser να κόβει τα μέταλλα. Η απλότητα της κατασκευής και των συνδέσεων είναι παροιμιώδης νομίζω, αν και συχνά βλέπουμε σε βιομηχανικά κτήρια, απλές τεχνικά συνδέσεις και εφαρμογές που αντέχουν στον χρόνο (σε πείσμα των νεαρών μηχανικών που τις εξετάζουν έκθαμβοι).
Κλείνοντας, Ζήτω ο Φούλερ.

Το ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο παρουσιάζει την Θεσσαλονίκη μέσα από φωτογραφικό και ιστορικό υλικό.