αστική κουκκίδα » βραβεία/awards

οι SANAA το pritzker 2010

nik.g — Tue, 30 Mar 2010 09:52:04 +0000

Και πάλι από την ελευθεροτυπία:

Είναι αδύνατον να καθορίσεις ποιος από τους δύο κάνει τι. Κάθε νέο κτίριο που παραδίδουν είναι το αποτέλεσμα της αγαστής συνεργασίας τους. Περισσότερα από 15 χρόνια οι Γιαπωνέζοι αρχιτέκτονες Καζούο Σεγίμα (Kazuyo Sejima) και Ρουέ Νισιζάβα (Ryue Nishizawa) υπογράφουν από κοινού ως SANAA.

Η αρχιτεκτονική τους είναι το αποτέλεσμα της «επιδέξιας μίξης δομής και οργάνωσης, λογικής επιδίωξης και σχολαστικής ομορφιάς». Από προχθές είναι οι κάτοχοι του κορυφαίου στον κόσμο αρχιτεκτονικού βραβείου Pritzker για το 2010.

Είναι η τρίτη φορά στην 30χρονη ιστορία του βραβείου που τιμάται ζεύγος αρχιτεκτόνων. Προηγήθηκαν το 1988 οι Οσκαρ Νοϊμάγερ και Γκρόντον Μπάνσαφτ και το 2001 οι Ζακ Χέρτζογκ και Πιερ ντε Μερόν. Είναι και η τέταρτη φορά που το Pritzker πάει στην Ιαπωνία (ας θυμηθούμε τους Κένζο Τάνγκε, Φουμιχίκο Μάκι και Ταντάο Αντο).

Η αρχιτεκτονική της 54χρονης Σεγίμα και του 44χρονου Νισιζάβα παραπλανά εκ πρώτης όψεως ότι είναι απλή. Αντιμετωπίζουν το κτίριο ως ενιαίο σύνολο. «Εξερευνούν όσο κανένας άλλος τις ιδιότητες του συνεχούς χώρου, του φωτός, της διαφάνειας και της υλικότητας για να δημιουργήσουν ανεπαίσθητες, ευφυείς συνθέσεις», γράφουν στο σκεπτικό τους τα μέλη της κριτικής επιτροπής του βραβείου. «Το αντίθετό τους», συνεχίζουν, «είναι το πομπώδες και το ρητορικό. Εκείνοι σε αντιδιαστολή αναζητούν τις βασικές αρετές της αρχιτεκτονικής». Το κείμενο υπογράφουν ο λόρδος Παλούμπο, πρόεδρος της επιτροπής, και αρχιτέκτονες όπως οι Ρέντσο Πιάνο, Κάρλος Χιμένεζ, Μάρθα Θορν, Αλεχάντρο Αραβένα, Τζουχάνι Παλάσμαα.

Αυτό που μετράει περισσότερο για τους δύο αρχιτέκτονες είναι η σχέση του κτιρίου με το περιεχόμενό του. Αποκαλούν τα δημόσια κτίρια «βουνά σε τοπία», εννοώντας ότι δεν πρέπει ποτέ να χάσουν την επαφή και την επικοινωνία με το περιβάλλον τους. Βλέποντας κανείς πώς ταιριάζει το «New Museum» της Νέας Υόρκης στη «σκληρή», κακόφημη πλευρά της πόλης, αντιλαμβάνεται τι εννοούν. Ή το γυάλινο περίπτερο του Μουσείου Τολέντο στο Οχάιο και πολύ περισσότερο το Εκπαιδευτικό Κέντρο Ρόλεξ (είναι ο χορηγός), στη Λωζάννη, το μεγαλύτερο και ίσως πιο εντυπωσιακό έργο τους. Προορισμένο να στεγάσει 7.000 φοιτητές και 4.000 ερευνητές, καθηγητές και διοικητικό προσωπικό, το κτίριο, που περιλαμβάνει βιβλιοθήκη, γραφεία, καφέ, εστιατόρια, εργαστήρια, αμφιθέατρο και (φυσικά) τράπεζα, είναι ένα «τεράστιο δωμάτιο». Ενας ενιαίος χώρος 10.000 τ.μ. χωρίς διαδρόμους, με εξαιρετικά μίνιμαλ διαχωριστικά. Το σχέδιό τους βασίζεται σ’αυτό που ονομάζουν «άμβλυνση των ορίων». «Ο ρόλος της αρχιτεκτονικής είναι να προτείνει τρόπους να χρησιμοποιηθεί ένας χώρος κι όχι να επιβάλλει», λένε.

Στην περίπτωσή τους εντυπωσιάζει η αδυναμία κατηγοριοποίησης. Δεν έχουν κανένα μανιφέστο, δεν ακολουθούν συγκεκριμένο στιλ, δεν έχουν διακριτή υπογραφή. Χρησιμοποιούν λευκά μέταλλα, σκυρόδεμα και γυαλί, όπως τόσοι άλλοι αρχιτέκτονες. Τα δικά τους, όμως, κτίρια είναι «την ίδια στιγμή λεπτεπίλεπτα αλλά στιβαρά, ακριβή αλλά ρευστά, μεγαλοφυή αλλά όχι υπερβολικά ή απροκάλυπτα έξυπνα», όπως τονίζουν οι κριτές του Pritzker.

«Εξερευνώ τον τρόπο με τον οποίο η αρχιτεκτονική θα αισθάνεται “ανοιχτή”. Είναι σημαντικό για τη νέα γενιά των αρχιτεκτόνων», ήταν η δήλωση της Καζούο Σεγίμα μόλις έμαθε τη βράβευσή της. Φέτος ανέλαβε και τη διεύθυνση της Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας. «Είναι μεγάλη τιμή αλλά και έκπληξη. Κάθε έργο που τελειώνουμε είναι το κίνητρό μας για το επόμενο. Αισθάνομαι ότι το βραβείο μάς ενεργοποιεί όσο τίποτε άλλο μέχρι σήμερα», δήλωσε ο Ρουέ Νισιζάβα.

Η τελετή απονομής του βραβείου θα πραγματοποιηθεί στις 17 Μαΐου στο νησάκι Ελις της Νέας Υόρκης, τόπο υποδοχής εκατομμυρίων μεταναστών τον 20ό αιώνα. Εκεί θα παραλάβουν και τα 100.000 δολάρια που το συνοδεύουν.

συνέντευξη των νικητών upto35

nik.g — Sat, 27 Mar 2010 09:25:20 +0000

Αντιγράφουμε από την ελευθεροτυπία:

Οι δύο νεαροί Πορτογάλοι αρχιτέκτονες έκαναν πια την Αθήνα σπίτι τους. Η 28χρονη Ρακέλ Μαρία Ολιβέιρα μόλις εγκαταστάθηκε, ενώ ο 29χρονος Ζουάου Πράτες Ρουίβο ζει στη χώρα μας περισσότερο από έναν χρόνο.

Οι νικητές του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού Upto35 της ελληνικής εταιρείας Oliaros θα δουν το πολύ σε δύο χρόνια το εντυπωσιακό όντως κτίριό τους έτοιμο στην καρδιά της Αθήνας, στο Μεταξουργείο. Ενοικοί του θα είναι 18 φοιτητές, εξ ου και το κτίριο ονομάζεται «18 + φοιτητική κατοικία», στην οδό Μαραθώνος 34, όπου και το οικόπεδο (200 τ.μ.) ιδιοκτησίας της Oliaros. Εως τις 4 Απριλίου μπορεί κανείς να θαυμάσει την πρότασή τους στην έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς.

Αν και γεννημένοι στην ίδια πατρίδα, συναντήθηκαν στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, μόλις πριν από πέντε χρόνια. Η Ρακέλ γεννήθηκε στο Πόρτο, σπούδασε εκεί αρχιτεκτονική και συνέχισε τις σπουδές της στο Ντελφτ. Ο Ζουάου γεννήθηκε στη Λισαβόνα, όπου και σπούδασε, και συνέχισε στο Αϊντχόφεν. «Ακολουθήσαμε παρόμοιο μονοπάτι», σχολιάζει η Ρακέλ. «Μόνο που εκείνη πήγε σε καλύτερες σχολές από μένα…», συμπληρώνει γελώντας ο Ζουάου.

Την ίδια εβδομάδα που έμαθαν ότι κέρδισαν στον διαγωνισμό της Αθήνας, απέσπασαν και το δεύτερο βραβείο στον διαγωνισμό Europan (ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα Αρχιτεκτονικών Διαγωνισμών, που από το 1998 προωθεί καινοτόμες ιδέες πάνω στην αρχιτεκτονική) που πραγματοποιήθηκε στην Πορτογαλία. «Ηταν μια συναρπαστική εβδομάδα», λένε.

Ο Ζουάου Πράτες Ρουίβο βρέθηκε στην Αθήνα ακολουθώντας φίλους Ελληνες αρχιτέκτοντες που γνώρισε στο Ρότερνταμ. Δούλευε για χρόνια σε αρχιτεκτονικά γραφεία, αλλά αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να τολμήσει μόνος του. Με τη Ρακέλ είχαν συμμετάσχει σε αρκετούς διαγωνισμούς, χωρίς να διακριθούν. Ανακάλυψαν όμως ότι ταιριάζουν απόλυτα κι έτσι ξεκίνησε η συνεργασία τους.

Παράλληλα με τη φοιτητική κατοικία στο Μεταξουργείο, ετοιμάζονται να χτίσουν μια ιδιωτική κατοικία στην Πορτογαλία ενώ, σε συνεργασία με έναν ακόμη αρχιτέκτονα, θα υπογράψουν το νέο πρότζεκτ της γκαλερί «The Breeder». «Ονομάζεται “Artist’s club” και θα αποτελείται από έναν εμπορικό χώρο, όπου θα μπορεί κανείς να αγοράζει τέχνη, αλλά και από ένα ξεχωριστό χώρο “εργασίας”, όπως λέμε, ειδικά για τους καλλιτέχνες», εξηγεί ο Ζουάου. «Ελπίζω να το κάνουν σύντομα, γιατί είναι πολύ ωραίο πρότζεκτ».

Για τη «18+φοιτητική κατοικία» πήραν μια κοινή πολυκατοικία και αντέστρεψαν τη λειτουργία της. Τοποθέτησαν στο εξωτερικό (στις προσόψεις) τα δωμάτια, τον αυστηρά ιδιωτικό χώρο των ενοίκων, και μετέτρεψαν όλο το εσωτερικό του κτιρίου σε κοινόχρηστο χώρο (κουζίνες, τα αναγνωστήρια κ.ά.). Το φως θα μπαίνει από τα πλαϊνά υαλοπετάσματα αλλά και από τη γυάλινη οροφή.

«Αποφύγαμε τον διαχωρισμό των επιπέδων σε πρώτο, δεύτερο όροφο κ.λπ. Ουσιαστικά κάθε δωμάτιο είναι ένα δικό του ξεχωριστό επίπεδο», λένε. Τα «μπαλκόνια» κάθε δωματίου θα είναι στην ταράτσα, ενώ κοινόχρηστος θα είναι και ο κήπος. Το ενοίκιο κάθε επιπλωμένου δωματίου υπολογίζεται στα 590 ευρώ τον μήνα. Στην τιμή συμπεριλαμβάνονται κοινόχρηστα, λογαριασμοί, θέρμανση, Ιντερνετ, καθαριότητα κ.λπ.

Με κοινές αναφορές στον Μοντερνισμό του Λε Κορμπιζιέ, «μας αρέσουν τα πιο απλά πράγματα. Δεν μας ενθουσιάζει η εικονοποιία και ο υπερ-σχεδιασμός στην αρχιτεκτονική», επισημαίνει η Ρακέλ. «Μας ενδιαφέρει το περιεχόμενο. Οχι τόσο η εικόνα όσο η λειτουργία ενός κτιρίου, η αίσθηση του χώρου. Φυσικά, αν το αποτέλεσμα είναι ωραίο, θα βγάλεις και υπέροχες φωτογραφίες. Η διαφορά είναι ότι δεν ξεκινάμε από την εικόνα. Ξεκινάμε από την ιδέα», καταλήγει ο Ζουάου, που ξεκίνησε να γίνει αρχιτέκτονας γιατί ήθελε να μάθει να σχεδιάζει αυτοκίνητα.

«Κανείς δεν ενδιαφέρεται πια για το θέαμα στην αρχιτεκτονική. Ο κόσμος ψάχνει πιο ταπεινή αρχιτεκτονική, για οικονομικούς αλλά και περιβαλλοντικούς λόγους», λέει η Ρακέλ.

Folding BusStop – Utah

maria oik — Mon, 04 Jan 2010 15:14:31 +0000

Αποτελεί μεγάλη χαρά όταν νέοι αρχιτέκτονες στην Ελλάδα κερδίζουν σε παγκόσμιους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Μία τέτοια περίπτωση είναι και το πρόσφατο πρώτο βραβείο που απέσπασε το αρχιτεκτονικό γραφείο “NoScale”, που αποτελείται από τους Σταύρο Πασχαλίδη, Νικόλα Πλαστήρα και Γιώργο Κλέπκο. Ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός Folding BusStop είχε ως στόχο το σχεδιασμό μιας στάσης λεωφορείου για την πόλη της Utah.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας περιγράφει στο ΣΑΓΕΣ THEMEN: ” Στόχος ήταν να δημιουργήσουμε κάτι φρέσκο, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρωτότυπο και να επαναληφθεί σε διάφορα σημεία της πόλης. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι η ιδέα ήταν αρκετά επιτυχής, καθώς το project κατετάγη πρώτο, ανάμεσα σε 260 συμμετοχές.”

the art fund pavillion

1 minute to save the world/ World War III

maria oik — Thu, 10 Dec 2009 23:38:08 +0000

Με την αφορμή της συνόδου του ΟΗΕ για την αλλαγή του κλίματος στην Κοπεγχάγη (07-18/12) δημιουργήθηκε ο διεθνής διαγωνισμός “1 minute to save the world”. Ο διαγωνισμός καλούσε κάθε πολίτη του κόσμου να συμμετάσχει με μία ταινία μηκρού μήκους για την αλλαγή του κλίματος. Μέσα στα βραβεία λοιπόν, που δημοσιεύτηκαν στο site βρίσκεται και μία ταινία από φοιτητές του ΑΠΘ του Τμήματος Κινηματογράφου. Έχει τίτλο “World War III – 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος” και διαπραγματεύεται την απειλή ενός πολέμου, όχι για τα λεφτά ή για το πετρέλαιο αλλά για το πολυτιμότερο αγαθό – το νερό.

Μετά από την προβολή του, σκέψου και πράξε!

Δείτε το video στο youtube

welcome world κλπ

2009 architectural 3d awards

nik.g — Wed, 07 Oct 2009 10:17:11 +0000

Η cgarchitect.com (computer_graphics_architect), εταιρεία που ασχολείται με αυτό που λέει ο τίτλος της, πώς δηλαδή ο υπολογιστής εμπλέκεται στην υπόθεση απεικόνισης/ανάδειξης κτιστού/άκτιστου χώρου, διοργανώνει διαγωνισμό για διάφορες κατηγορίες computer graphics για αρχιτεκτονικά έργα.

Τα αποτελέσματα είναι τουλάχιστον εντυπωσιακά.

έκθεση upto35 [finalists+]

nik.g — Thu, 01 Oct 2009 08:57:30 +0000

Μαζί με την έκθεση (φατούρος) και την διάλεξη (denari) σήμερα στο μέγαρο, ξεκινάει παράλληλα (μέσα σε έναν αρχιτεκτονικό χαμό) μέχρι τις 7 οκτωβρίου στο ΚΜ (κεραμεικός-μεταξουργείο), μαραθώνος 34, η έκθεση των προτάσεων που κατατέθηκαν στον (περίφημο πλέον) διαγωνισμό upto35.

Αντιγράφουμε κάποια γενικά από το δελτίο τύπου (όπου υπάρχουν και πληροφορίες και περιγραφές για τους 5 φιναλίστ):

242 συμμετοχές στο διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό UPTO35 της OLIAROS, από 41 χώρες, εκτίθενται από την Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου μέχρι και την Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2009 στο χώρο στον οποίο ο νικητής θα υλοποιήσει την πρότασή του.

Ο διαγωνισμός για αρχιτέκτονες έως 35 ετών, αφορά στον σχεδιασμό μιας πρότυπης φοιτητικής Κατοικίας στην περιοχή του Κεραμεικού – Μεταξουργείου (ΚΜ). Οι συμμετέχοντες στο διαγωνισμό κλήθηκαν να υποβάλουν προτάσεις για την ανάπτυξη κατοικίας για την στέγαση 18 φοιτητών σε οικόπεδο στην οδό Μαραθώνος 34, ιδιοκτησίας της εταιρίας, εμβαδού 200 τ.μ. με συντελεστή δόμησης 2,2 και κάλυψη 70%, συγκεκριμένου προϋπολογισμού, προβλέποντας παράλληλα, τη δυνατότητα επανάληψης στοιχείων του αρχιτεκτονικού σχεδίου σε γειτονικά οικόπεδα, ώστε δυνητικά να δημιουργηθεί ένα Νέο Φοιτητικό Κέντρο στην περιοχή.

Οι 242 συμμετοχές αξιολογήθηκαν από διεθνή Κριτική Επιτροπή που απαρτίζεται από καταξιωμένες αρχιτέκτονες και τον διοργανωτή. Την Κριτική Επιτροπή αποτελούσαν οι κ.κ. Bjarke Ingels, Ανδρέας Κούρκουλας, Marcel Meili, Ιάσων Τσάκωνας, Yoshiharu Tsukamoto, και Γιώργος Τζιρτζιλάκης, με προεδρεύοντα τον Ηλία Ζέγγελη.

Την Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, ο Ηλίας Ζέγγελης, παρουσία και των υπολοίπων μελών και εκπροσώπων του Τύπου, παρουσίασε τους πέντε φιναλίστ: 101design (Masamichi Kawakami, Yautaka Onari, Tsuyoshi Shinozaki) – Ιαπωνία Solid Objectives – Idenburg Liu (Florian Idenburg, Ioannis Kandyliaris, Ilias Papageorgiou) – ΗΠΑ Joao Prates Ruivo + Raquel Maria Oliveira – Ελλάδα Marieke Kums, Dirk Peters – Ολλανδία Suppose Design Office (Makoto Tanijiri, Ryo Otsuka, Yuko Fukuma, Sachio Inagami, Keisuke Katayama) – Ιαπωνία.

Κατά την διάρκεια της έκθεσης, κάθε ενδιαφερόμενος έχει την δυνατότητα, μέσω SMS, να εκφράσει την προτίμησή του ανάμεσα στις πέντε που επέλεξε η κριτική επιτροπή.

Οριστική μελέτη για την κατασκευή του κτιρίου θα υποβληθεί έως τις 11Ιανουαρίου 2010 οπότε και η Κριτική Επιτροπή θα συνεδριάσει εκ νέου για την αξιολόγηση των φιναλίστ. Η γνώμη του κοινού θα αποτυπωθεί ως μία επιπλέον ψήφος. Η νικήτρια μελέτη θα υλοποιηθεί και ο δημιουργός της θα λάβει χρηματικό έπαθλο €10,000 καθώς και αμοιβή για την μελέτη κατασκευής ύψους €30,000.

αποτελέσματα upto35

nik.g — Tue, 15 Sep 2009 11:30:50 +0000

U3778P/18 Steps/JOAO PRATES RUIVO + RAQUEL MARIA OLIVEIRA

N9ADTG/Party Wall/FLORIAN IDENBURG, IOANNIS KANDYLIARIS, ILIAS PAPAGEORGIOU

3GMK28/House in Athens/MASAMICHI KAWAKAMI, YAUTAKA ONARI, TSUYOSHI

XFG3UJ/Urban Airgap/MAKOTO TANIJIRI, RYO OTSUKA, YUKO FUKUMA, SACHIO INAGAMI, KEISUKE KATAYAMA, MANAMI UNEGAWA

WDPFBD/Urban Encounters/MARIEKE KUMS, DIRK PETERS

10 εικόνες για την ιθάκη

nik.g — Thu, 25 Jun 2009 17:49:13 +0000

Lorans Duplan

Ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του διαγωνισμού γραφιστικής “10 εικόνες για την ιθάκη” που για 8η συνεχή χρονιά συγκεντρώνει παγκόσμιο ενδιαφέρον. Ο διαγωνισμός ξεκίνησε για πρώτη φορά το 2002 από τον δήμο της Ιθάκης, με στόχο την βελτίωση του πολιτιστικού προφίλ του νησιού. Η εξέλιξή του στον χρόνο έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός γεγονότος που αποτελεί σταθμό κάθε χρόνο για τους ενδιαφερόμενους των visual/graphic arts, ενώ φιλοδοξεί, πέρα από το να ανάγει την Ιθάκη σε χώρο συνάντησης δημιουργικών ανθρώπων από ολο τον κόσμο, στη δημιουργία ιδεών που αναβαθμίζουν τις οπτικές τέχνες. Σχετικά με το θέμα του φετινού διαγωνισμού (“ΕΓΩ”) από το site:

Εγώ. Εγώ, μπροστά από τον καθρέφτη. Πως βλέπω τον εαυτό μου; Ποιο θα μπορούσε να είναι το «πορτραίτο» του εαυτού μου; Ποιος είμαι; Ποια εικόνα περιγράφει καλύτερα την προσωπική, κοινωνική ή πολιτική μου ταυτότητα, την καθημερινότητα, τις συνήθειές μου ή τις διαδρομές μου;

«Εγώ» είναι το θέμα του φετινού διαγωνισμού Δέκα Εικόνες για την Ιθάκη και όλα τα παραπάνω αποτελούν μερικές από τις αμέτρητες πλευρές από τις οποίες μπορούν οι συμμετέχοντες να προσεγγίσουν το θέμα αυτό.

Το πρώτο βραβείο έλαβε ο γάλλος Lorans Duplan, το δεύτερο έρχεται από την Κίνα/Fangyi Liu και το τρίτο από την Ινδία/Prem Balasubramanian.

Fangyi Liu

Prem Balasubramanian

Συνολικά ο διαγωνισμός είχε 2.115 posters / 1.468 συμμετέχοντες από 67 χώρες.

No related posts.

peter zumthor για το pritzker 2009

nik.g — Tue, 14 Apr 2009 10:44:45 +0000

Στον ελβετό αρχιτέκτονα peter zumthor απονεμήθηκε το βραβείο pritzker (το νόμπελ της αρχιτεκτονικής, συνοδευόμενο από 100.000 δολλάρια) για το 2009 ύστερα από μία σειρά χρόνων που το μονοπώλιο στο συγκεκριμένο βραβείο είχαν αρχιτέκτονες του star system.

Ο ίδιος φανερά έκπληκτος δηλώνει: “Οτι τιμάται και αναγνωρίζεται το μικρό έργο μας από τον επαγγελματικό κόσμο, μας κάνει να νιώθουμε περήφανοι. Το γεγονός γεμίζει ελπίδες και τους νέους αρχιτέκτοντες, στέλνοντάς τους το μήνυμα ότι αν αγωνιστούν για ποιότητα στο έργο τους, μπορεί να τους προσέξουν και χωρίς δημόσιες σχέσεις…”

Το πιο διάσημο έργο του είναι το spa στην μικρή πόλη vals της ελβετίας, όπου οι υφές των υλικών σε συνδυασμό με την διαφάνεια και τις αντανακλάσεις του νερού δημιουργούν ένα τουλάχιστον εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Οι επιφάνειες είναι σκληρές, μοιάζουν κρύες, ωστόσο δένουν σε ένα περιβάλλον που θυμίζει φυσικούς χώρους κάτω από τη γη, υπόγεια λουτρά και λίμνες.

Το ίδιο και στο εξωτερικό, οι μπετονένιες επιφάνειες και η καθαρότητα του όγκου προβάλει στο παρθένο τοπίο της ορεινής ελβετίας, χωρίς όμως να ξενίζει, μοιάζει σαν ένα κομμάτι βράχου που ξεπροβάλλει σε ένα πράσινο λιβάδι με φόντο χιονισμένες αντίστοιχες επιφάνειες.

Επίσης εντυπωσιακό έργο που ξεχώρισε και η κριτική επιτροπή των βραβείων είναι και ο ναός του αγ. νικολάου στη βασιλεία, “ένα κωνικό κτίριο, το εσωτερικό του οποίου χτίστηκε από 112 κορμούς δέντρων. Το 2006 ο Ζούμθορ έβαλε φωτιά και έκαψε τους κορμούς αφήνοντας στο εσωτερικό του ναού το αποτύπωμά τους αλλά και τη μυρωδιά του καμένου ξύλου.”

Αντιγράφοντας από την ελευθεροτυπία: Δεν ανήκει σε καμία σχολή αρχιτεκτονικής και σε καμία ιδεολογία. Απλά πιστεύει ότι “σε μια κοινωνία που πανηγυρίζει το επουσιώδες, η αρχιτεκτονική πρέπει να αντιδρά και να εξουδετερώνει τη σπατάλη της φόρμας και του νοήματος, μιλώντας τη δική της γλώσσα. Αυτή η γλώσσα δεν θα πρέπει να αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο στιλ. Κάθε κτίριο χτίζεται για μια συγκεκριμένη χρήση, σε ένα συγκεκριμένο τόπο και για μια συγκεκριμένη κοινωνία. Προσπαθώ με τα κτίριά μου ν’ απαντήσω στα ερωτήματα που προκύπτουν απ’ αυτά τα απλά δεδομένα, επικριτικά και με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια γίνεται”.

εκδόσεις πατάκη στην οδό πειραιώς by αλεξάνδρα καλλίρη

nik.g — Sun, 12 Apr 2009 09:51:14 +0000

αντιγράφουμε από την καθημερινή το άρθρο του δημήτρη ρηγόπουλου:

Φρέσκος αέρας στην οδό Πειραιώς

Το νέο κτίριο των εκδόσεων Πατάκη, υποψήφιο για ευρωπαϊκό βραβείο, ανανεώνει την αρχιτεκτονική εικόνα του δρόμου.Ενα καινούργιο κτίριο στην Πειραιώς δεν είναι είδηση, αλλά ένα καινούργιο κτίριο στο πυκνοδομημένο τμήμα της Πειραιώς κοντά στην Ομόνοια και μάλιστα από εκδοτικό οίκο (εκτός δηλαδή επίσημου εκδοτικού «κέντρου») ξεφεύγει από τη χώρα του αναμενόμενου και γίνεται αμέσως ερεθιστικό και ενδιαφέρον. Πόσω μάλλον που η νέα έδρα των εκδόσεων Πατάκη ευτύχησε αρχιτεκτονικά, συγκεντρώνοντας ήδη δύο σημαντικές υποψηφιότητες: για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Αρχιτεκτονικής Mies van der Rohe του 2009 και για το Ελληνικό Βραβείο Αρχιτεκτονικής 2008 του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οποιοδήποτε νέο κτίριο στο κακογερασμένο δυτικό μέτωπο της Πειραιώς, κατεβαίνοντας από την Ομόνοια, έχει όλες τις προϋποθέσεις να δημιουργήσει αίσθηση. Αυτή είναι μία μάλλον επιπόλαιη σκέψη. Αναλογιστείτε πόσες σύγχρονες οικοδομές υψώθηκαν τα τελευταία δέκα χρόνια ανάμεσα σε κακά, μέτρια ή απλά αδιάφορα κτίρια και δεν έχετε παρά να μετρήσετε τις χαμένες ευκαιρίες. To συγκεκριμένο οικόπεδο βρίσκεται ανάμεσα στο υπουργείο Απασχόλησης, ένα κλασικότροπο κτίριο γραφείων της δεκαετίας του ’50, και σε μια ανώνυμη πολυκατοικία του ’70 με τη χαρακτηριστική οριζόντια διάταξη.

Διάφανο τζάμι

Η αρχιτέκτονας Αλεξάνδρα Καλλίρη αντιμετώπισε δημιουργικά την απουσία συγκεκριμένης αρχιτεκτονικής ταυτότητας στην περιοχή. «Τα στυλιστικά θέματα δεν μας απασχολούν, οπότε ακόμα και σε μια πόλη σαν το Παρίσι, με πολλά παλιά κτίρια μιας συγκεκριμένης περιοχής, θα νιώθαμε ελεύθεροι». Και προχώρησε στον σχεδιασμό υαλοπετάσματος από διάφανο τζάμι το οποίο μέσα από την εναλλαγή οριζόντιων εσοχών και εξοχών δημιουργεί ένα ρευστό όριο ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο.

Στον «νέο» Πατάκη, ο υπαίθριος χώρος εισβάλλει στο κτίριο. Ο ακάλυπτος χώρος του οικοπέδου δεν είναι το υπόλοιπο τμήμα που περισσεύει από το κτίριο αλλά οργανικό κομμάτι του. «Με τον τρόπο αυτόν», εξηγεί η κ. Καλλίρη, «όλοι οι γραφειακοί χώροι φωτίζονται και αερίζονται φυσικά. Είναι πιο πολύ ένα κτίριο στο οποίο παρεμβάλλονται εσωτερικοί κήποι». Αλλη βασική επιλογή ήταν το ισόγειο να περιλαμβάνει μόνο τον χώρο της εισόδου και όλος ο υπόλοιπος χώρος να μείνει ελεύθερος και να φυτευθεί. «Θέλαμε ο κήπος του κτιρίου, ο υπαίθριός του χώρος να ανοίγεται στην πόλη, θέλαμε να σπάσουμε το συμπαγές μέτωπο που ορίζει τον ιδιωτικό με τον αστικό χώρο. Η περιοχή στην οποία βρίσκεται το κτίριο δεν ελέγχεται δυστυχώς από την πόλη, η ανεξέλεγκτη παραβατικότητα φοβίζει», υπογραμμίζει η αρχιτέκτονας. «Σε μια ιδανική εκδοχή στο κέντρο της Αθήνας ο υπαίθριος χώρος, το υπαίθριο καθιστικό στο βάθος του κτιρίου θα μπορούσε να είχε κοινόχρηστη χρήση και να προσφέρει μια διαφορετική ποιότητα ελεύθερου χώρου από τις πλατείες. Θα μπορούσαν οι πολίτες να κοντοσταθούν για λίγο, να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα διαβάζοντας την εφημερίδα τους σε έναν ήσυχο κήπο».

Ενδιάμεσοι κήποι

Στην πραγματικότητα μιλάμε για τρία κτίρια σε απόσταση μεταξύ τους τα οποία «βλέπουν» στους «ενδιάμεσους» κήπους και συνδέονται με μεταλλικούς κλειστούς διαδρόμους.

Κουβεντιάζοντας με την εκδότρια Αννα Πατάκη καταλαβαίνω ότι για τον χρήστη του κτιρίου το σημαντικό είναι το «μέσα» και πολύ λιγότερο το «έξω». Η ίδια μιλάει με ενθουσιασμό για τις βιοκλιματικές ποιότητες του νέου τους κτιρίου. «Οι εσωτερικοί κήποι λειτουργούν σαν αγωγοί φωτός και αέρα. Ολα τα γραφεία αερίζονται και φωτίζονται φυσικά και ο ήλιος μπαίνει λίγες ώρες άμεσα μέσα στα γραφεία, με αποτέλεσμα να μην ζεσταίνει υπερβολικά τους χώρους. Στους κήπους αυτούς δεν εισχωρεί η φασαρία του δρόμου οπότε οι χρήστες του κτιρίου ανοίγουν τα παράθυρα για δροσισμό και αερισμό μειώνοντας έτσι τη χρήση του κλιματισμού και του συστήματος προσαγωγής νωπού αέρα». Σε όλα αυτά προσθέστε την τοποθέτηση ενεργειακών υαλοπινάκων με αυξημένη θερμομόνωση και τη λειτουργία συστήματος κλιματισμού με αέριο.

Για το πρώτο τμήμα της Πειραιώς, που επισήμως ονομάζεται Παναγή Τσαλδάρη και το οποίο γειτνιάζει με το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, η κ. Καλλίρη υποστηρίζει ότι «ο δήμος και το κράτος θα έπρεπε να ασχοληθούν άμεσα και σοβαρά μαζί του για να διατηρηθεί και να ενισχυθεί η χρήση της κατοικίας και του λιανικού εμπορίου».

Ενας δρόμος με πολλά πρόσωπα

«Το όραμά μου για την οδό Πειραιώς είναι τετραώροφα νεοκλασικά κτίρια που θα διακόπτονται από λίγα σύγχρονα μουσεία και άλλους πολιτιστικούς προορισμούς όπως το Μουσείο Μπενάκη και το συγκρότημα του Ελληνικού Κόσμου», ονειρεύεται ένας Αθηναίος θαμώνας του διαδικτυακού φόρουμ skyscrapercity. com. H Πειραιώς μπορεί θεωρητικά να ανακαλεί αρχαίες μνήμες (ο αρχαίος δρόμος που συνέδεε την Αθήνα με το επίνειό της), αλλά μόνο θεωρητικά. Τα εγκαίνια σε λίγες ημέρες μιας νέας υπεραγοράς με είδη σπιτιού υπογραμμίζουν τον έντονα εμπορικό χαρακτήρα της Πειραιώς, τουλάχιστον στο τμήμα από το Γκάζι και μέχρι τον Πειραιά. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει πάντα η προσδοκία για τα νέα κτίρια του υπό κατασκευή Πολιτιστικού Πάρκου του Ελληνικού Κόσμου και το σχεδόν έτοιμο Πολιτιστικό Ιδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης». Στο κομμάτι από την Ομόνοια έως την Ιερά Οδό τα περιθώρια είναι μικρά. Μιλάμε για ήδη διαμορφωμένα μέτωπα και το περισσότερο που έχουμε να περιμένουμε είναι η αλλαγή χρήσης του παλιού Βρεφοκομείου μετά τη μετεγκατάσταση της Δημοτικής Πινακοθήκης. Ο Νικήτας Κακλαμάνης έχει μιλήσει για ένα μουσείο της πόλης. Μοιραία το ενδιαφέρον μετατοπίζεται στις λίγες εκατοντάδες μέτρα, στο ύψος της Τεχνόπολης και των Πετραλώνων. Εδώ, πέρα από λοφτ και θέατρα, αναμένεται η κατασκευή της νέας διπλής «εναλλακτικής» σκηνής της «Ελληνικής Θεαμάτων» υπό την καθοδήγηση του Θωμά Μοσχόπουλου.