Ή αλλιώς η άποψη του Koolhaas και του OMA (σε συνεργασία με εταιρείες ενέργειας και πανεπιστήμια) για το ενεργειακό μέλλον της ευρώπης (αυτής που συμπεριλαμβάνει και την ελλάδα).

Και που πάνω κάτω λέει ότι η συνοχή της ευρώπης σαν ένωση κρατών πρέπει να στηριχτεί και να δομηθεί πάνω στην επίλυση των ενεργειακών αναγκών της σαν σύνολο και όχι σαν μέρη. Τακτική που θα έχει οικονομικά (βλ. θέσεις εργασίας σε πολλούς και διάφορους τομείς) και περιβαλλοντικά οφέλη για όλους.

Το roadmap 2050 βλέπει μία ευρώπη χωρίς σύνορα, όπου ο νότος τροφοδοτεί με ενέργεια (προερχόμενη από τον ήλιο) τον βορρά και ο τελευταίος χάρη στους ανέμους και στην παλίρροια του ατλαντικού τροφοδοτεί αντίστοιχα την μεσόγειο. Κάπου στο ενδιάμεσο μπλέκονται και άλλες καθαρές μορφές ενέργειας όπως η πυρηνική και η βιομάζα.

Στόχος -όπως προβάλλει στην σημερινή δυσοίωνη καθημερινότητα- είναι να αποδείξει με μία σειρά από μελέτες, που μπορεί κανείς να βρει και να κατεβάσει στο site, ακόμα και να αγοράσει μερικά hardcopies, ότι ένα αντίδοτο στην κρίση (οικονομική, περιβαλλοντική και εν τέλει ενότητας) που περνάει αυτή τη στιγμή η γηραιά ήπειρος, είναι η ενοποίηση κάτω από τέτοιους (σαν αυτούς που αναφέρονται παραπάνω) όρους.

Στόχος που αναιρείται την ίδια στιγμή που γίνεται η πρόταση, αφού όπως μεταφέρει ο βαγγέλης βαγγελάτος από την ελευθεροτυπία εκ στόματος Rowan Moore και Observer: «ο τρόπος που η Ευρώπη προσπάθησε να σώσει οικονομικά την Ελλάδα δείχνει πως δεν έχει αποκτήσει ακόμα πολιτική θέληση, συνοχή, αλλά και όραμα»

No related posts.

Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Με την επιλογή της εγκατάστασης φωτοβολταϊκών σε ένα κτίριο ή σε μια μονοκατοικία ως βασικής πηγή παραγωγής ενέργειας επιτυγχάνεται τόσο οικονομία όσο και προστασία του περιβάλλοντος. Είναι χαρακτηριστικό πως κάθε κιλοβατώρα ηλεκτρισμού που προμηθευόμαστε από το δίκτυο της ΔΕΗ και παράγεται από ορυκτά καύσιμα επιβαρύνει την ατμόσφαιρα με ένα τουλάχιστον κιλό διοξειδίου του άνθρακα.

Το διοξείδιο του άνθρακα είναι το σημαντικότερο αέριο του θερμοκηπίου που επηρεάζει την κλιματική αλλαγή. Η στροφή στις καθαρές πηγές ενέργειας, όπως η ηλιακή, αποτελεί τη μοναδική διέξοδο για την αποτροπή των κλιματικών αλλαγών που απειλούν σήμερα τον πλανήτη. Επιπλέον, η χρήση της ηλιακής ενέργειας συνεπάγεται λιγότερη εκπομπή άλλων επικίνδυνων ρύπων (όπως τα καρκινογόνα μικροσωματίδια, τα οξείδια του αζώτου, οι ενώσεις του θείου κλπ.). Οι ρύποι αυτοί επιφέρουν σοβαρές βλάβες στην υγεία και το περιβάλλον. Η ηλιακή ενέργεια είναι πιο συμφέρουσα στα νησιά, όπου η παραγωγή ηλεκτρισμού από συμβατικές πηγές είναι ιδιαίτερα ακριβή. Όμως προφανώς τα κριτήρια δεν πρέπει να είναι μόνο οικονομικά.

Πώς λειτουργεί
Το ηλιακό φως συγκροτείται από μικρά πακέτα ενέργειας που λέγονται φωτόνια. Τα φωτόνια περιέχουν διαφορετικά ποσά ενέργειας ανάλογα με το μήκος κύματος του ηλιακού φάσματος. Το γαλάζιο χρώμα ή το υπεριώδες έχουν περισσότερη ενέργεια από το κόκκινο ή το υπέρυθρο. Όταν λοιπόν τα φωτόνια προσκρούσουν σε ένα φωτοβολταϊκό στοιχείο (που είναι ουσιαστικά ένας “ημιαγωγός”), άλλα ανακλώνται, άλλα το διαπερνούν και άλλα απορροφώνται από αυτό. Αυτά τα τελευταία φωτόνια παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα. Τα φωτόνια αναγκάζουν τα ηλεκτρόνια του φωτοβολταϊκού να μετακινηθούν σε άλλη θέση και, ως γνωστόν, ο ηλεκτρισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά κίνηση ηλεκτρονίων.

Τα πλεονεκτήματα
Όταν τα φωτοβολταϊκά εκτεθούν στην ηλιακή ακτινοβολία, μετατρέπουν ποσοστό 5%-17% της ηλιακής ενέργειας σε ηλεκτρική. Το ποσοστό αυτό εξαρτάται από την τεχνολογία που χρησιμοποιούμε. Υπάρχουν, π.χ., τα λεγόμενα μονοκρυσταλλικά φωτοβολταϊκά, τα πολυκρυσταλλικά φωτοβολταϊκά και τα άμορφα. Τα τελευταία έχουν μεν χαμηλότερη απόδοση, είναι όμως σημαντικά φθηνότερα. Η επιλογή του είδους των φωτοβολταϊκών είναι συνάρτηση των αναγκών, του διαθέσιμου χώρου και της οικονομικής ευχέρειας του ενδιαφερόμενου. Όλα τα φωτοβολταϊκά πάντως μοιράζονται τα εξής πλεονεκτήματα: μηδενική ρύπανση, αθόρυβη λειτουργία, αξιοπιστία και μεγάλη διάρκεια ζωής (φθάνει τα 30 χρόνια), απεξάρτηση από την τροφοδοσία καυσίμων για τις απομακρυσμένες περιοχές, δυνατότητα επέκτασης ανάλογα με τις ανάγκες και ελάχιστη συντήρηση.
Τα φωτοβολταϊκά είναι μία από τις πολλά υποσχόμενες τεχνολογίες της νέας εποχής που ανατέλλει στον χώρο της ενέργειας. Μιας νέας εποχής που θα χαρακτηρίζεται ολοένα και περισσότερο από τις μικρές, αποκεντρωμένες εφαρμογές σε ένα περιβάλλον απελευθερωμένης αγοράς.
Η ηλιακή ενέργεια είναι μια καθαρή, ανεξάντλητη, ήπια και ανανεώσιμη ενεργειακή πηγή. Η ηλιακή ακτινοβολία δεν ελέγχεται από κανέναν και αποτελεί ανεξάντλητο εγχώριο ενεργειακό πόρο που παρέχει ανεξαρτησία, προβλεψιμότητα και ασφάλεια στην ενεργειακή τροφοδοσία.
Τα φωτοβολταϊκά είναι λειτουργικά, καθώς προσφέρουν επεκτασιμότητα της ισχύος τους και δυνατότητα αποθήκευσης της παραγόμενης ενέργειας (στο δίκτυο ή σε συσσωρευτές), αναιρώντας έτσι το μειονέκτημα της ασυνεχούς παραγωγής ενέργειας. Η εμπειρία της Δανίας, για παράδειγμα, έδειξε μείωση της συνολικής κατανάλωσης ηλεκτρισμού από χρήστες φωτοβολταϊκών της τάξης του 5%-10%.

Ενεργειακή αυτονομία
Για τις επιχειρήσεις παραγωγής ηλεκτρισμού, τα τεχνικά και εμπορικά πλεονεκτήματα από την εγκατάσταση μικρών συστημάτων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας είναι σημαντικά. Όσο περισσότερα συστήματα παραγωγής ενέργειας εγκατασταθούν και συνδεθούν με το δίκτυο ηλεκτροδότησης, τόσο περισσότερα είναι τα οφέλη για τις επιχειρήσεις, όπως, π.χ., η βελτίωση της ποιότητας της ηλεκτρικής ισχύος, η σταθερότητα της ηλεκτρικής τάσης και η μείωση των επενδύσεων για νέες γραμμές μεταφοράς.
Η βαθμιαία αύξηση των μικρών ηλεκτροπαραγωγών μπορεί να καλύψει αποτελεσματικά τη διαρκή αύξηση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία, σε διαφορετική περίπτωση, θα έπρεπε να καλυφθεί με μεγάλες επενδύσεις για σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής. Επίσης, η παραγωγή ηλεκτρισμού από μικρούς παραγωγούς μπορεί να περιορίσει την ανάγκη επενδύσεων σε νέες γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Το κόστος μιας νέας γραμμής μεταφοράς είναι πολύ υψηλό, αν λάβουμε υπόψη μας, πέρα από τον τεχνολογικό εξοπλισμό, θέματα που σχετίζονται με την εξάντληση των φυσικών πόρων και τις αλλαγές στις χρήσεις γης.
Μια φωτοβολταϊκή εγκατάσταση μπορεί να αποτελεί ένα αυτόνομο σύστημα που να καλύπτει το σύνολο των ενεργειακών αναγκών ενός σπιτιού ή μιας επαγγελματικής χρήσης. Για τη συνεχή εξυπηρέτηση του καταναλωτή, η εγκατάσταση θα πρέπει να περιλαμβάνει και μία μονάδα αποθήκευσης (μπαταρίες) και διαχείρισης της ενέργειας. Εναλλακτικά, ένα σύστημα παραγωγής ηλεκτρισμού με φωτοβολταϊκά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με το δίκτυο της ΔΕΗ. Στην περίπτωση αυτή, καταναλώνετε ρεύμα από το δίκτυο όταν το φωτοβολταϊκό σύστημα δεν επαρκεί (π.χ., όταν έχει συννεφιά ή κατά τη διάρκεια της νύχτας) και δίνετε ενέργεια στο δίκτυο όταν η παραγωγή υπερκαλύπτει τις ανάγκες σας (π.χ., τις ηλιόλουστες ημέρες ή όταν λείπετε).

Related posts:

1. το μεγαλύτερο ηλιακό πάρκο στον κόσμο

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Εικαστικών Τεχνών ECOFILMS 2010 θα διεξαχθεί, όπως όλα τα τελευταία χρόνια, στην πόλη της Ρόδου. Οι προβολές και οι σχετικές εκδηλώσεις θα αρχίσουν την Τρίτη 22 Ιουνίου ενώ θα ολοκληρωθούν την Κυριακή 27 Ιουνίου 2010.

Φέτος, το πρόγραμμα του ECOFILMS περιλαμβάνει ταινίες που συνδέονται με την αρχιτεκτονική και θίγουν τη σχέση της με τον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Στις ταινίες αυτές, τίθενται ερωτήματα σχετικά με την εξέλιξη των μεγαλουπόλεων που πληθαίνουν απειλητικά, τα πειράματα που γίνονται με τον σχεδιασμό πόλεων. Στις ταινίες παρουσιάζονται επίσης σημαντικές και πρωτοπόρες πρωτοβουλίες ομάδων καλλιτεχνών σε όλο τον πλανήτη για την αναδιάρθρωση  του δημοσίου χώρου και την επαναδιατύπωση της σχέσης του με την καθημερινότητα της ζωής των ανθρώπων.

Πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες. Όσοι έχετε την ευκαιρία να τις παρακολουθήσετε, μην τη χάσετε!

Related posts:

1. σύγχρονη αρχιτεκτονική στο αστικό περιβάλλον
2. Η Οθωμανική Αρχιτεκτονική στην Ελλάδα

Όταν κανείς έχει στο νου του τι εστί πολυτελές ξενοδοχείο σκέφτεται σίγουρα το Burj Al Arab Hotel στο Ντουμπάι,  το Town House Galleria στο Μιλάνο ή τα resort στην Καραϊβική (για παράδειγμα το Cap Juluca).. Τα τελευταία χρόνια όμως φαίνεται ότι κάτι αλλάζει στο χώρο της φιλοξενίας. Ένα ξενοδοχείο δεν αποτελεί μόνο ένα οργανωμένο κτίριο για την παραμονή τουριστών, αλλά μπορεί παράλληλα να μεταμορφώνεται σε ένα χώρο τέχνης ή να γίνεται μέρος του αστικού ιστού μιας πόλης.

Το Pixel Hotel στο Linz της Αυστρίας αποτελεί ένα από τα  project που πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια της “Ευρωπαϊκής Πολτιστικής Πρωτεύουσας” το 2009. Τα δωμάτια δε βρίσκονται σε ένα κτίριο, αλλά σε διάφορα σημεία της πόλης, όπως για παράδειγμα σε μία art gallery ή σε μία καμπίνα ενός πλοιαρίου! Για πρωινό, για γεύμα ή για ποτό οι επισκέπτες πρέπει να εγκαταλείψουν τα δωμάτιά τους και να βρουν οι ίδιοι ένα μέρος της αρεσκείας τους στις καφετέριες, στα εστιατόρια ή στα bar της πόλης.

Το Null Stern Hotel στο Appenzell της Ελβετίας ήρθε για να ταράξει τα νερά των ξενοδοχείων που στοχεύουν στα πολλά αστέρια. Το ξενοδοχείο με τα “μηδέν” αστέρια αποτελεί μία εικαστική εγκατάσταση σε ένα πρώην πυρηνικό εργοστάσιο. Με το μότο “το μόνο αστέρι είστε εσείς” προσκαλεί τον επισκέπτη να ζήσει μία  εμπειρία οικολογικής φιλοξενίας. Αν ποτέ τύχει να βρεθούμε στο Linz  ή στο Appenzell αξίζει σίγουρα να τα επισκεφτούμε!

No related posts.

Μετά από την προβολή του, σκέψου και πράξε!

Δείτε το video στο youtube

Related posts:

1. welcome world κλπ

Μια παρέα από αρχαιολόγους, περιβαλλοντολόγους και αρχιτέκτονες βαφτίστηκαν «Monumenta» και ανέλαβαν να σώσουν από την κατεδάφιση ανοχύρωτα, μη διατηρητέα κτίρια της δεκαετίας του ’20, λαμπρά δείγματα του μοντερνισμού της εποχής. Από το 2006, που μας συστήθηκαν μέσα από το Διαδίκτυο, σταμάτησαν αρκετές μπουλντόζες. Σήμερα δεν προλαβαίνουν να ανταποκριθούν στα αιτήματα που δέχονται από κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Μια ομάδα εννέα ατόμων από την Ελλάδα και την Κύπρο υποσχέθηκαν να μη μείνουν με «σταυρωμένα χέρια» και να αναλάβουν πρωτοβουλίες, αποδεικνύοντας άλλη μια φορά το σαββοπουλικό απόφθεγμα που θέλει τις παρέες να γράφουν ιστορία. Είναι η «Monumenta», μια κίνηση που τα τελευταία χρόνια συναντάμε συχνά κυρίως σε περιπτώσεις σωτηρίας κτιρίων της αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς.

Μας συστήθηκαν στα τέλη του 2006 μέσα από το Διαδίκτυο, με την έκδοση ηλεκτρονικού περιοδικού για το φυσικό και το δομημένο περιβάλλον, που πιστεύουν ότι είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους. Γρήγορα, όμως, δημιούργησαν τη δική τους φυσιογνωμία και σχεδόν «ειδικεύτηκαν» σε παρεμβάσεις, που αφορούν κυρίως τα εναπομείναντα κτίρια της δεκαετίας του ’20, λαμπρά δείγματα του μοντερνισμού της εποχής που είναι εντελώς απροστάτευτα.Η καμπάνια για τα κτίρια στις οδούς Ραβινέ και Παστέρ ήταν αυτή που τους έκανε γνωστούς στο ευρύτερο κοινό. Σήμερα, όπως ομολογούν, δεν προλαβαίνουν να ανταποκριθούν στα αιτήματα που δέχονται από κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Η πρωτοβουλία «βαφτίστηκε» MONUMENTA, που είναι ο πληθυντικός του λατινικού monumentum, ώστε να υπενθυμίζει τους κινδύνους για τη φύση και τα μεμονωμένα αρχιτεκτονικά έργα. Εχει όμως κάτι από το επίσης λατινικό momentum, για να συμβολίζει την ορμή για ό,τι κινδυνεύει και αξίζει να ζήσει.

Οι αρχαιολόγοι Ειρήνη Γρατσία και Μαρία Κονιώτη ήταν η μαγιά σε μια πρωτοβουλία που καθημερινά αυξάνεται και πληθύνεται, διατηρώντας ως κόρην οφθαλμού τον μη κερδοσκοπικό της χαρακτήρα. Το ηλεκτρονικό περιοδικό ετοιμάζεται πλέον για την τέταρτη έκδοσή του, που είναι πάντα μονοθεματική. Ξεκίνησαν με τον αστικό χώρο και το πράσινο, ακολούθησαν το νερό και η βιοποικιλότητα. Συνήθως τα λένε από το Διαδίκτυο και συναντώνται κάθε δίμηνο. Προς στιγμήν σκεφτήκαμε να τα πούμε και εμείς μέσω Ιντερνετ, αλλά προτίμησαν να έρθουν στα γραφεία της «Ε». Εκτός από τις δύο πρωτεργάτριες, έδωσαν το «παρών» ο επίσης αρχαιολόγος Στέλιος Λεκάκης, ο περιβαλλοντολόγος-χημικός μηχανικός Ηλίας Μαυροειδής και η αρχιτέκτων Ναταλία Μαργαριτούλη.

Η φρεσκάδα του ερασιτέχνη και η ποιότητα του ειδικού φαίνεται ότι συγκινεί. Η αποδοχή τους είναι άλλωστε μετρήσιμη χάρη στην τεχνολογία. Η ιστοσελίδα τους δέχεται, κατά μέσο όρο, 450 κλικ την ημέρα και οι συστηματικοί «μέτοχοι» των πρωτοβουλιών έχουν ξεπεράσει τους 2.000. Είναι το σημαντικότερο εφόδιο για τη συνέχεια, που αυτό τον καιρό επικεντρώνεται στη διάσωση των δύο βιομηχανικών κτιρίων στη Νέα Φιλαδέλφεια, της «Μπριτάνικα» και του Τεγόπουλου. Εχουν εγκαταλειφθεί από χρόνια και οδεύουν προς κατεδάφιση, παρ’ όλο που αποτελούν κομμάτι της ιστορίας και κυρίως της φυσιογνωμίας της προσφυγούπολης, που σιγά σιγά χάνεται.

Στη σχεδόν προβοκατόρικη ερώτησή μας «γιατί δεν χωρέσατε στα υπάρχοντα σχήματα», η απάντηση ήρθε αβίαστα και με ένα στόμα: «Είμαστε κάτι διαφορετικό. Μια παρέα που θέλει να εκφράσει την αντίδρασή της μέσα από το Διαδίκτυο, που έχει μια απίστευτη δυναμική. Η πρωτοβουλία έκανε πιο ουσιαστική την παρέα μας. Ο καθένας μας έχει την επαγγελματική του απασχόληση, την προσωπική του ζωή. Κάπου ανάμεσα προσπαθεί να “χωρέσει” το “MONUMENTA”». Ομολογούν πάντως ότι η επισκεψιμότητα της ιστοσελίδας τους πολλαπλασιάζεται έπειτα από δημοσιεύματα σε εφημερίδες.

Οι πέντε συνομιλητές μας συναρμολογούν το παζλ της κίνησής τους. Ο «κουμπαράς» για την ηλεκτρονική τους σελίδα γέμισε χάρη σε ένα πάρτι, σε ένα στέκι στην Ερμού. Η συμμετοχή, πάνω από 300 άτομα, τούς ξάφνιασε ευχάριστα. Μέσα από το Διαδίκτυο απέκτησαν έναν άμισθο συνήγορο, τον δικηγόρο Κ. Κατερινόπουλο, που τους βοηθά στη νομική υποστήριξη της κάθε υπόθεσης.

«Υπάρχει δυναμική στην κοινωνία. Μετά τις πυρκαγιές του 2007, πολλά άτομα, μόνα τους ή και σε ομάδες, αρχίζουν να δραστηριοποιούνται. Εχουμε κινήσεις πολιτών παντού. Χαϊδάρι, Ζωγράφου, Υμηττός, Πεδίον Αρεως… Σε κάθε γειτονιά δραστηριοποιούνται για να προστατεύσουν τους λιγοστούς ελεύθερους χώρους. Τελευταία, μας ζήτησαν βοήθεια για να μη λειτουργήσουν λατομεία δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο της Τεγέας».

Αντιδρούν όταν τους επισημαίνουν πως έχουν ειδικευθεί στη διάσωση των κτιρίων, αλλά καμαρώνουν για τις έως τώρα επιτυχίες τους: «Τα κτίρια της δεκαετίας του ’20 κινδυνεύουν να κατεδαφιστούν με μια απλή οικοδομική άδεια. Δεν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο προστασίας, όπως με τα νεοκλασικά και τα διατηρητέα. Πιστεύουμε ότι τα κτίρια αυτά, που σε ορισμένες περιπτώσεις είναι συγκεντρωμένα και μας δίνουν την κλίμακα της παλιάς γειτονιάς, πρέπει να διατηρηθούν. Είναι η νεότερη ιστορία μας. Βρεθήκαμε μπροστά σε ένα “τσουνάμι”, όπου με τυπικά νόμιμες διαδικασίες υποβαθμίζεται το δομημένο περιβάλλον και χάνεται ό,τι απέμεινε από την αρχιτεκτονική κληρονομιά μας».

Δεν κρύβουν ότι οι παρεμβάσεις συχνά ενοχλούν και δημιουργούν διαφορετικά «στρατόπεδα» στη γειτονιά: «Προσπαθούμε να πετύχουμε διττή προσέγγιση, γιατί αναμφισβήτητα κάποιοι έχουν και ιδιοτελή συμφέροντα. Σημασία όμως έχει το τελικό αποτέλεσμα, η διατήρηση. Δικός μας στόχος είναι να ενημερωθεί και να πεισθεί η τοπική κοινωνία ότι είναι κακό για την πόλη η κατεδάφιση και η κατασκευή στη θέση τους μεγάλων κτιρίων».

Ακούγεται απλό, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι εύκολο. «Δεν φωνάζει η κοινωνία. Ο πολίτης έχει την αίσθηση ότι δεν ακούγεται και είναι μάταιες οι προσπάθειές του. Το είδαμε στην περίπτωση της βίλας Ζωγράφου. Στην αρχή ο κόσμος ήταν αδιάφορος, αλλά το κλίμα έχει αλλάξει μετά την οργάνωση ολοήμερων εκδηλώσεων μέσα στο χώρο. Τον γνωρίσανε και τον υιοθέτησαν, οπότε η δημοτική αρχή δεν μπορεί να περάσει εύκολα τα σχέδιά της για εμπορική αξιοποίηση του ακινήτου».

«Πλατωνικές» είναι οι σχέσεις τους με τα πολιτικά κόμματα. Επισήμως δεν τους έχουν πλησιάσει, όμως συχνά συνεργάτες βουλευτών, από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, τους ζητούν βοήθεια για να υποβάλουν ερωτήσεις στη Βουλή.

Η μεγάλη αγωνία τους είναι το «επόμενο βήμα» και δεν αφορά μόνον την πρωτοβουλία τους. «Υπάρχει δυναμική για το περιβάλλον και την πόλη. Η δική μας αγωνία είναι να αλλάξουμε την πυραμίδα των αξιών μας. Μετά την οικογένειά μας, συνήθως τοποθετούμε την περιουσία μας και μετά το περιβάλλον. Να αλλάξουμε τη σειρά: Αν καταστραφεί ένα σπίτι φτιάχνεται πάλι μέσα σε 2-3 χρόνια. Το δάσος θέλει χρόνο και θα το ζήσουν πάλι τα εγγόνια μας. Υποτιμάμε το δημόσιο χώρο, θεωρούμε δικό μας μόνο το διαμέρισμά μας, σε αντίθεση με τους ξένους που τον βιώνουν με σωστό τρόπο. Προσπερνάμε ό,τι μας προσφέρεται δωρεάν. Βλέπουμε ένα ωραίο τοπίο και σκεφτόμαστε: “Τι ωραίο να είχαμε μια καφετέρια”. Το περιβάλλον είναι η πρώτη προτεραιότητα».

Related posts:

1. συν-αθροίσεις στην τεχνόπολη
2. εκδόσεις πατάκη στην οδό πειραιώς by αλεξάνδρα καλλίρη

Αντιγράφουμε από το econews.gr και την Λίντα Σπυρέλη:

Η αμερικάνικη εταιρεία First Solar Inc. ανακοίνωσε την κατασκευή της μεγαλύτερης εγκατάστασης παραγωγής ηλιακής ενέργειας παγκοσμίως, ισχύος 2 γιγαβατ, στην πόλη Όρντος, στην εσωτερική Μογγολία.

Το μνημόνιο συνεργασίας που υπεγράφη μεταξύ της εν λόγω εταιρείας και της κινέζικης κυβέρνησης, αναφέρει τη κατασκευή της μονάδας παραγωγής ηλιακής ενέργειας μέχρι το 2019, ικανή να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες περίπου 3 εκατομμυρίων κινέζικων νοικοκυριών στην εσωτερική Μογγολία.

Η εν λόγω συμφωνία για παραγωγή ηλιακής ενέργειας, είναι ένα άμεσο αποτέλεσμα της προοδευτικής ενεργειακής πολιτικής της Κίνας, που έχει ως στόχο τη δημιουργία μιας βιώσιμης οικονομίας με χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, στο μέλλον, δήλωσε ο Mike Ahearn, εκπρόσωπος της First Solar Inc.

Το κόστος κατασκευής μιας αντίστοιχης μονάδας παραγωγής ηλιακής ενέργειας στις ΗΠΑ θα ήταν περίπου 5 με 6 δισεκατομμύρια δολάρια, δήλωσε ο Mike Ahearn.

Τα σχέδια της First Solar έγιναν δεκτά από το Πεκίνο, καθώς έχει ως στόχο να καλύψει το 15% των ενεργειακών αναγκών μέχρι το 2020, από πηγές ανανεώσιμης ενέργειας, για να μειώσει τις εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα.

Η εν λόγω εταιρεία θα εγκαταστήσει 27 εκατομμύρια τύπου thin-film ηλιακά πάνελ μέχρι το 2019 και σκοπεύει να κατασκευάσει ένα εργοστάσιο για την υποστήριξη του προγράμματος.

Related posts:

1. έρευνα εμπ για το πάρκο του ελληνικού
2. Φωτοβολταικά: η “πράσινη” επιλογή
3. “Περιπατώντας” στον Λευκό Πύργο…

Αντιγράφουμε από την καθημερινή το άρθρο των καθηγητών στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέων της πρόσφατης εργασίας «Electoral law-bending cycles»,  κ. Σπύρου Σκούρα και κ. Νίκου Χριστοδουλάκη. Το άρθρο γράφτηκε στις αρχές του περασμένου Ιουλίου και αναδημοσιεύτηκε στο tvxs, ενώ κυκλοφορεί και στα email μας.

Ηταν άραγε προβλέψιμος ο εμπρησμός του δάσους στην Αιξωνή ώστε να είχε αποφευχθεί άλλη μια περιβαλλοντική καταστροφή; Υπάρχει άραγε εξήγηση στην αδυναμία του κράτους να σβήσει μία φωτιά στις παρυφές της πρωτεύουσας; Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι καταφατική, αλλά για να αποτραπεί η επανάληψή τους πρέπει να καταλάβουμε τα κίνητρα όσων εμπλέκονται και να τα εξαλείψουμε.

Η αβελτηρία κατά τις προεκλογικές περιόδους προκαλείται είτε από την ηθελημένη επιλογή των εκάστοτε κυβερνώντων να παρακάμψουν τους κανόνες επειδή η παύση του κοινοβουλευτικού ελέγχου τους προφυλάσσει από ενοχλητική δημοσιότητα, είτε από την αθέλητη χαλάρωση της διοίκησης την οποία όμως αρκετοί εκμεταλλεύονται για να προωθήσουν αμφιλεγόμενες υποθέσεις. Συχνά άλλωστε το σήμα της χαλάρωσης το δίνει η ίδια η πολιτική ηγεσία, καθώς αφιερώνει περισσότερο χρόνο στην προσπάθεια επανεκλογής παρά στον τομέα ευθύνης της. Ετσι, δεν μας εξέπληξε όταν σε πρόσφατη έρευνά μας βρήκαμε ότι καθώς πλησιάζουν εκλογές τα φορολογικά έσοδα υποχωρούν, όχι επειδή αλλάζουν οι σχετικοί νόμοι αλλά προφανώς επειδή αραιώνουν οι έλεγχοι – αποστερώντας έτσι τα κρατικά έσοδα από 6 δισ. ευρώ στο διάστημα από το 1974 έως σήμερα! Βλέπουμε οργανισμούς να φορτώνονται με προσλήψεις κομματικών υποστηρικτών και κρατικά κονδύλια να διοχετεύονται προεκλογικά σε πελατειακές δραστηριότητες, ενώ σημαντικές μεταρρυθμίσεις μπαίνουν στο ράφι για να μην προκληθούν αντιδράσεις από τις θιγόμενες ομάδες. Προς άγραν ψήφων, γίνονται δεσμεύσεις ότι αυθαίρετα κτίσματα θα νομιμοποιηθούν, πρόστιμα θα σβήσουν και μεταθέσεις θα υπογραφούν. Οσο και αν πολλά από αυτά ξεχνιούνται μετά τις εκλογές, ορισμένα πάντα υλοποιούνται ώστε να γίνουν πιστευτές και οι επόμενες υποσχέσεις.

Η εντατικοποίηση των εμπρησμών παράλληλα με την μειωμένη αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού είναι και ο λόγος που –σύμφωνα με την έρευνά μας– στις χρονιές των εκλογών οι καιόμενες δασικές εκτάσεις είναι κατά μέσον όρο τριπλάσιες απ’ ό,τι στις υπόλοιπες. Αναλύοντας τα στοιχεία δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα για την περίοδο 1955 – 2008 προκύπτει ότι κατά τη διάρκεια των 54 αυτών ετών κάηκαν συνολικά 1.900.000 εκτάρια δάσους και από αυτά τα μισά κάηκαν στα 16 έτη που έγιναν εκλογές χωρίς να υπάρχει καμία ουσιώδης διαφορά στα μέσα επίπεδα βροχοπτώσεων και θερμοκρασίας. Μάλιστα, ενώ οι καιόμενες εκτάσεις στην Ελλάδα συνήθως συμβαδίζουν με τις αντίστοιχες στην Ιταλία όπου επικρατούν παρόμοιες περιβαλλοντικές συνθήκες, η συσχέτιση αυτή εξαφανίζεται στις χρονιές εθνικών εκλογών στην Ελλάδα!

Εκλογές χωρίς μεγάλες πυρκαγιές ήταν μόνο αυτές που έγιναν το 1989 – 90 με τις διαδοχικές προσφυγές στην κάλπη και το 1996 όταν προκηρύχθηκαν αιφνιδιαστικά χωρίς να προλάβει να υπονομευθεί η συνοχή του μηχανισμού δασοπυρόσβεσης. Ενας πολύ συντηρητικός υπολογισμός μόνο του οικονομικού κόστους των επιπλέον καμένων εκτάσεων σε χρονιές εκλογών αγγίζει τα 7 δισ. ευρώ για την περίοδο 1955 – 2007.

Μια τεράστια καταστροφή συνέβη το προεκλογικό καλοκαίρι του 2007, όταν η πυρκαγιά στην Ηλεία βρήκε πολλούς κυβερνητικούς υπεύθυνους να μιλούν σε κομματικές συγκεντρώσεις, ο στρατός άργησε πολλές μέρες να κινητοποιηθεί ενδεχομένως και για να μην θυμίσει άλλες εποχές διαφορετικής προεκλογικής «χρησιμοποίησής» του και ο χρόνος των επιτελικών συσκέψεων μοιραζόταν ανάμεσα στις επιχειρησιακές απαιτήσεις της κατάσβεσης και των επικοινωνιακών αναγκών της εκλογικής συγκυρίας.

Πολλοί φοβούνται ότι δεν αποκλείεται να ξαναδούμε να εκτυλίσσεται το ίδιο σενάριο και αυτό το, πιθανότατα προεκλογικό, καλοκαίρι, εκτός και αν κάτι αλλάξει άμεσα και ριζικά. Πέρα από τα επικοινωνιακά ευχέλαια που δύσκολα κλονίζουν την αποφασιστικότητα των εμπρηστών, η κυβέρνηση μαζί με όλα τα κόμματα πρέπει να σχεδιάσει και να εφαρμόσει μια πολιτική αυστηρής επιτήρησης δασικών περιοχών και μόνιμης διαφύλαξης του χαρακτήρα τους. Για να αποδείξει ότι το εννοεί μπορεί να προχωρήσει τώρα σε μαζικές κατεδαφίσεις κτισμάτων που ανεγέρθηκαν στα δάση που κάηκαν σε προηγούμενα έτη. Παράλληλα, για να αποφύγει την προεκλογική συναλλαγή στον αποχαρακτηρισμό δασικών περιοχών μπορεί να διατάξει την παύση έκδοσης των σχετικών αποφάσεων από τώρα έως και δύο μήνες μετά τις εκλογές.

Η ταυτότητα όσων κερδίζουν από τον εμπρησμό των δασών μπορεί εύκολα να εντοπιστεί αν δημοσιεύεται στο Διαδίκτυο ο ονομαστικός πίνακας ιδιοκτητών των δασικών εκτάσεων, καθώς και όλες οι άδειες ανέγερσης που εκδίδονται σε αυτές. Υπάρχει επίσης τρόπος για να μειωθούν τα κίνητρα μελλοντικών εμπρησμών: Οταν καίγεται μια δασική περιοχή για οποιονδήποτε λόγο και αιτία, να επιβάλλεται εισφορά σε όλους τους ιδιοκτήτες των καμένων εκτάσεων ίση με την αξία που θα αποκτούσε η γη εάν οικοπεδοποιείτο. Οποιος δεν θέλει ή δεν έχει να πληρώσει, θα μεταβιβάζει αυθωρεί την έκτασή του υπέρ του Δημοσίου στο πλαίσιο αναγκαστικής απαλλοτρίωσης. Ετσι εξαλείφεται το περιθώριο κερδοσκοπίας των οικοπεδοφάγων και το Δημόσιο θα έχει τόσο την κυριότητα όσο και τα χρήματα για μια πραγματική επανάκτηση του δάσους που τώρα διατυμπανίζει μεν στα λόγια, αλλά σπανίως κάνει και στην πράξη.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι γιατί η σημερινή να είναι η πρώτη κυβέρνηση που θα κάνει κάτι τέτοιο και ενδεχομένως το πληρώσει εκλογικά; Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι καθώς οι πολίτες ενημερώνονται για το πρόβλημα και τη λύση του, η συμπεριφορά τους θα αλλάξει και αυτό θα υποχρεώσει την κυβέρνηση να αναθεωρήσει την επαναλαμβανόμενη ψηφοθηρική αριθμητική.

No related posts.

Στη συνέχεια του προηγούμενου post με τη σύγκριση της πρωτεύουσας της κολομβίας και της δικής μας πρωτεύουσας, έρχεται το άρθρο από τους ny times (από την ελευθεροτυπία, πού αλλού) που επιβεβαιώνει το χάσμα μεταξύ των δύο χωρών, στον συγκεκριμένο πάντα τομέα, των μμμ, της οικολογίας.

ΜΠΟΓΚΟΤΑ, Κολομβία – Όπως συμβαίνει στις περισσότερες λεωφόρους στις πολύβουες πόλεις του αναπτυσσόμενου κόσμου, η Έβδομη Λεωφόρος της Μπογκοτά μοιάζει με χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων, με κύρια χαρακτηριστικά το θόρυβο και την εκπομπή καυσαερίων.

Ωστόσο, λίγα τετράγωνα πιο πέρα, κόκκινα στιλάτα οχήματα, γεμάτα επιβάτες που προτιμούν για μετακίνησή τους υπεραστικά ή προαστιακά συγκοινωνιακά μέσα, κατεβαίνουν με ταχύτητα τις τέσσερεις κεντρικές λωρίδες της Avenida de las Americas. Τα μακρόστενα, αρθρωτά λεωφορεία, με μικρές εκπομπές ρύπων αποτελούν μέρος ενός πρωτότυπου δημόσιου συστήματος μεταφορών, το οποίο ονομάζεται Ταχεία Συγκοινωνία Λεωφορείων (BRT/Bus Rapid Transit). Πρόκειται περισσότερο για έναν “επίγειο” σιδηρόδρομο με εφτά γραμμές που διασταυρώνονται, κλειστούς σταθμούς, όπου εισέρχεται κανείς περνώντας από περιστροφικές θύρες, και με λεωφορεία τα οποία μοιάζουν εσωτερικά με τραμ.

Εκδοχές τέτοιων συστημάτων σχεδιάζονται και φτιάχνονται σε πολλές αναπτυσσόμενες πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο παρέχοντας μαζική μεταφορά, η οποία βελτιώνει την κυκλοφορία και μειώνει το νέφος, με το ελάχιστο τμήμα του κόστους κατασκευής ενός υπόγειου σιδηρόδρομου.

Ωστόσο τα συστήματα ταχείας συγκοινωνίας έχουν ένα άλλο όφελος: μπορεί να αποτελέσουν τη λύση για την καταπολέμηση της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής. Οι εκπομπές ρύπων από τα αυτοκίνητα, τα φορτηγά, τα λεωφορεία, αλλά και από άλλα οχήματα αποτελούν ένα αυξανόμενομε γοργούς ρυθμούς συστατικό των αερίων δέσμευσης της θερμότητας, τα οποία σχετίζονται με την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας. Ενώ οι εκπομπές ρύπων από τις βιομηχανίες μειώνονται, εκείνες οι οποίες σχετίζονται με τις συγκοινωνίες αναμένεται να αυξηθούν περισσότερο από 50% μέχρι το 2030 στις βιομηχανικές και τις φτωχότερες χώρες. Το 80% δε αυτής της αύξησης θα αφορά τον αναπτυσσόμενο κόσμο, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν το Μάιο σε μια διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία.

Η πρόταση της διάσκεψης αυτής κατέληξε ότι για να είναι αποτελεσματική η νέα διεθνής Συνθήκη για το Κλίμα, που θα συζητηθεί στην Κοπεγχάγη τον Δεκέμβριο, πρέπει να περιλαμβάνει “μια πολιτική αντιμετώπισης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα από τις συγκοινωνίες στον αναπτυσσόμενο κόσμο”.

Τα συστήματα ταχείας συγκοινωνίας λεωφορείων, όπως αυτό της Μπογκοτά, που ονομάζεται TransMilenio, μπορεί να είναι η απάντηση. Το σύστημα TransMilenio, που πραγματοποιεί κατά μέσο όρο 1,6 εκατομμύρια ταξίδια τη μέρα, έχει δώσει τη δυνατότητα στην πόλη να απομακρύνει 7.000 μικρά ιδιωτικά λεωφορεία από τους δρόμους της, ελαττώνοντας τη χρήση των καυσίμων για τα λεωφορεία, καθώς και των ανάλογων ρύπων -μέχρι και πάνω από 59%.

Το TransMilenio ήταν το μόνο μεγάλο πρόγραμμα που τον περασμένο χρόνο έγινε αποδεκτό από τον ΟΗΕ για να δημιουργήσει και να πουλήσει πιστώσεις άνθρακα. Οι αναπτυγμένες χώρες που υπερβαίνουν το όριο στις εκπομπές ρύπων σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Κιότο ή που επιθυμούν απλά να βγάλουν προς τα έξω ένα “πράσινο” πρόσωπο, μπορούν να αγοράζουν πιστώσεις από το TransMilenio, ως αντιστάθμισμα στον προϋπολογισμό των ρύπων τους, αποφέροντας την Μπογκοτά ένα ποσό, το οποίο κυμαίνεται από 100 έως 300 εκατ. δολάρια.

Πράγματι, η πόλη έχει δημιουργήσει ένα πρότυπο για το πώς τα διεθνή προγράμματα καταπολέμησης της αλλαγής του κλίματος μπορούν να βοηθήσουν τις ευρύτερες αστικές περιοχές να πληρώνουν για συγκοινωνιακά συστήματα, τα οποία διαφορετικά θα κόστιζαν πάρα πολύ.

Η Μπογκοτά ήταν μια πόλη αχανής, βρόμικη και φτωχή, γι’αυτό κάποιοι είπαν (δυστυχώς όχι οι δικοί μας): “Εάν μπορεί η Μπογκοτά, τότε μπορούμε και εμείς!” σύμφωνα με τον Enrique Penalosa, οικονομολόγο και πρώην δήμαρχο της πόλης, ο οποίος ανέλαβε το TransMilenio από τότε που ήταν μια απλή σκέψη ωσότου μπήκε σε λειτουργία το 2001.

Αλλά τα συστήματα ταχεία συγκοινωνίας λεωφορείων δεν αποτελούν λύση για κάθε πόλη. Στις ΗΠΑ, όπου το κόστος δεν είναι τόσο περιοριστικό, μερικές πόλεις, όπως το Λος Άντζελες, έχουν φτιάξει προγράμματα BRT, αλλά τους λείπουν πολλά από τα στοιχεία εκτενών συστημάτων, όπως σταθμοί και τα λεωφορεία που λειτουργούν συμπληρωματικά με το σιδηροδρομικό δίκτυο.

Το TransMilenio μεταφέρει περισσότερους επιβάτες ανά χιλιόμετρο την ώρα από σχεδόν κάθε άλλο σιδηρόδρομο στον κόσμο. Οι πιο πολλές από τις φτωχότερες πόλεις που έχουν φτιάξει σιδηρόδρομους, έχουν τη οικονομική δυνατότητα να φτιάξουν περιορισμένο αριθμό γραμμών. Τα συστήματα ταχείας συγκοινωνίας λεωφορείων, σύμφωνα με τον Walter Hook, γενικό διευθυντή του Institute for Transportation and Development Policy της Νέας Υόρκης.

“Όλες σχεδόν οι αναπτυσσόμενες πόλεις κατανοούν ότι χρειάζονται το μετρό ή κάτι παρόμοιο και μπορεί κάθε πόλη να έχει ένα σύστημα BRT μέχρι το 2010 ή μετρό μέχρι το 2060″, δήλωσε.

Related posts:

1. αθήνα όπως bogotá

Η συζήτηση για τα ποτάμια και την θέση τους στην ελληνική μητρόπολη έχει ξεκινήσει, πλέον (βλέπε για παράδειγμα την κίνηση πολιτών κηφι-sos), και έτσι έρχεται η σειρά του Ιλισού και των deltArCHI (μέλη του πρώην athens9) μέσω του faq:

Ο Πάνος Δραγώνας και η Βαρβάρα Χριστοπούλου, ιδρύτες του αρχιτεκτονικού γραφείου deltArCHI, καταθέτουν στο faq την πρότασή τους για μια αθήνα, όπως την ονειρευόμαστε!

“Τα πολυτιμότερα αγαθά του 21ου αιώνα θα είναι το νερό και ο ελεύθερος χρόνος. Η διαχείριση και των δύο συγκεκριμένων αγαθών και των δύο συγκεκριμένων αγαθών στην αθήνα είναι προβληματική – το καθένα για διαφορετικούς λόγους.

Πριν από μόλις 100 χρόνια το φυσικό τοπίο της Αττικής χαρακτηριζόταν από ένα πλούσιο και σύνθετο δίκτυο ρεμάτων και χειμάρων. Το δίκτυο αυτό καταστράφηκε από την κατασκευή των αστικών δικτύων κυκλοφορίας και αποχέτευσης.

Η πρόταση αφορά τη διερεύνηση των δυνατοτήτων αποκατάστασης του χειμάρου Ιλισού μέσα από την εφαρμογή νέων στρατηγικών διαχείρισης των υδάτινων πόρων στο κέντρο της αθήνας. Βασίζεται στην παραδοχή ότι κατά τις προσεχείς δεκαετίες  η πόλη της αθήνας θα αναγκαστεί να ακολουθήσει διαφορετική και περισσότερο επιθετική πολιτική απέναντι στο αυτοκίνητο.

Ο νέος χείμαρος αντιμετωπίζεται ως ένα σύνθετο δίκτυο δημόσιων χώρων, το οποίο περιλαμβάνει πεζόδρομους, ποδηλατόδρομους, χώρους στάσης και πλούσιες φυτεύσεις.

Το δίκτυο αυτό προσφέρει τη δυνατότητα σύνδεσης απομονωμένων δημόσιων χώρων της πόλης, όπως ο Εθνικός Κήπος, το Πάρκο Ριζάρη, το Άλσος Συγγρού, τα μικρά πάρκα επί της Μιχαλακοπούλου, η Πανεπιστημιούπολη, η Πολυτεχνειούπολη και το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Γουδή”.

Related posts:

1. deltArCHI στο ελληνικό ινστιτούτο αρχιτεκτονικής
2. σύγχρονη αρχιτεκτονική στο αστικό περιβάλλον
3. athens9