Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Από την είσοδο ακόμη το κτίριο της οδού Τσιμισκή αποπνέει αυτή την αρχοντιά που τόσο λείπει από τις νεότερες κατασκευές. Μια αίσθηση που επιβεβαιώνεται, καθώς το ασανσέρ ανεβαίνει αργά προς τον 4ο όροφο, όπου έχει το γραφείο του ο αρχιτέκτονας και φωτογράφος συν πολλά άλλα, Άρις Γεωργίου.

Αφήνοντας, αναγκαστικά, το κτήριο της Μητροπόλεως 23 σίγουρα θα αντιμετώπισε πρόβλημα αναζήτησης στέγης, και μάλιστα όχι μιας οποιαδήποτε στέγης. Είναι δύσκολο να αποχωριστεί κανείς ένα χώρο όπου δούλεψε επί τόσα χρόνια, κουβέντιασε, σχεδίασε, κατέστρωσε σχέδια. Το “αντίδωρο” που του πρόσφερε ήταν ένα βιβλίο, στο οποίο ο Άρις Γεωργίου αποτύπωσε με τις φωτογραφίες του την ατμόσφαιρα που βίωνε επί τόσα χρόνια.

“Όταν βιώνεις ένα τέτοιο κτίριο συνειδητοποιείς τα πολύ σοβαρά πλεονεκτήματά του έναντι οποιουδήποτε νεόκτιστου μεταπολεμικού-αντιπαροχικού κτιρίου, που συνθέτουν το περιβάλλον μας.  Έτσι, όταν πρέπει να φύγεις, το μάτι κοιτάει πιο έντονα αναζητώντας κάτι ανάλογο”.

Κτίριο της δεκαετίας του 20, ένα από τα εναπομείναντα από μια εποχή που αναζητούσε ένα ευρωπαϊκό πρόσωπο. Κάποια στοιχεία της γοητείας που ένιωσε ο  Άρις Γεωργίου τα αποτύπωσε σε μια σειρά φωτογραφιών που παρουσιάστηκαν στο διαδικτυακό περιοδικό wip, φωτογραφίες που προαναγγέλλουν ίσως μια ανάλογη εντός των τειχών φωτογραφική αποστολή για το μέλλον.

“Ζούμε σε κατεστραμμένο περιβάλλον”
Αλλά και κτίριο που φωτίζει εκτυφλωτικά και τη μιζέρια που καλύπτει πολλά νεότερα, όταν ο περαστικός σηκώσει το κεφάλι και ρίξει μια ματιά προς τους υψηλότερους ορόφους. Σημάδι και αυτό μιας πόλης που έχει κακοπάθει;

“Το κακοπάθει είναι ευφημισμός” απαντά αμέσως ο Άρις Γεωργίου προσθέτοντας και διευρύνοντας την άποψη του “ζούμε σε κατεστραμμένο περιβάλλον και την καταστροφή τη φέρνει η κατασκευή, η οποιαδήποτε κατασκευή, και όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά οπουδήποτε”.

Έχει ενδιαφέρον αυτή η άποψη, αφού μάλιστα την εκφέρει ένας αρχιτέκτονας με μεγάλο αριθμό έργων που φέρουν την υπογραφή του.  Άραγε οι αρχιτέκτονες δεν είναι άμοιροι ευθυνών για την κατάσταση που επικρατεί γύρω μας;

“Ο αρχιτέκτονας κάνει τη δουλειά του και επηρεάζεται από την ανάγκη να ζήσει.  Άρα και από τον χρήστη, τον πελάτη, τον τελικό αποδέκτη του έργου”.

Άρα γενικότερο το θέμα, και δεν αποτελεί ευθύνη μόνο του αρχιτέκτονα. Ο καθένας με τις επιλογές του συντελεί στην βελτίωση ή την κακοποίηση του περιβάλλοντος.

“Δείτε τι κυκλοφορεί στους δρόμους. Ακόμη και τα ρούχα που φοράμε, τα αντικείμενα που χρησιμοποιούμε εάν είναι χαμηλής αισθητικής δημιουργούν ένα περιβάλλον που μας επηρεάζει”.

Δεσμώτες του Λούβρου
Όλα αυτά σίγουρα αποτελούν ψηφίδες που ολοκληρώνουν το χώρο στον οποίο κινούμαστε και αλληλοεπηρεάζονται. Όμως, και ευτυχώς, υπάρχουν οι μικρές οάσεις, στις οποίες στέκεται το μάτι και αναζωογονείται.

Μια από αυτές είναι οι βιτρίνες του ΟΤΕ στο κτίριο της Καρόλου Ντιλ, οι οποίες φιλοξενούν αυτό τον καιρό ένα ολοκληρωμένο έργο του  Άρι Γεωργίου που έχει τίτλο “Δεσμώτες του Λούβρου”. Τέσσερα δίπτυχα, που το καθένα αποτελείται από τη φωτογραφία του κορμού ενός αγάλματος από τη γλυπτοθήκη του παρισινού μουσείου και τη φωτογραφία ενός ατόμου κάπου στο Λούβρο.

“Είχα δείξει αυτή τη δουλειά σε μια μικρή ομαδική που έγινε στην γκαλερί της Λόλας Νικολάου στο πλαίσιο της PhotoBiennale. Την πρόσφερα στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης το οποίο και ζήτησε την άδειά μου να τη παρουσιάσει στις βιτρίνες του ΟΤΕ”.

Βιτρίνες ή “Πρατήριον Τέχνης ΟΤΕ”, μια εξαιρετικά πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα απόφαση του οργανισμού να παραχωρήσει ένα χώρο για την προβολή όχι των προϊόντων του αλλά τέχνης.
“Είναι πραγματικά όαση αυτή η βιτρίνα. Περπατάς και ξαφνικά βλέπεις τέχνη. Πριν από μένα ήταν ο Κώστας Λαχάς, το ΜΜΣΤ έχει δείξει εκεί έργα του Απόστολου Γεωργίου, του Γιάννη Γαΐτη, έχει φιλοξενήσει τον Μπακογιώργο, τον Νίκο Σαχίνη”.

Τροφή για περαιτέρω σκέψεις
Ειδικά το βράδυ, οι τρεις βιτρίνες λάμπουν. Πάνω στο ροδακινί φόντο, οι φωτογραφίες του Άρι Γεωργίου θέλγουν, ενώ δίνουν τροφή για περαιτέρω σκέψεις στους μυημένους. Υπάρχει βεβαίως η απεικόνιση της πλαστικότητας των γλυπτών, σε διάλογο με την απεικόνιση ενός καθημερινού γεγονότος όπως η επίσκεψη διαφόρων ατόμων στο μουσείο. Όμως και η διαφορά μεγέθους των φωτογραφιών καθώς και ο τρόπος ανάρτησής τους έχουν ειδική σημασία για τον  Άρι Γεωργίου.

“Αποτελούν για μένα μια υποκίνηση να σκεφτούμε τι έχει γίνει στην 20ετία που πέρασε. Υπάρχουν πλέον οι δυνατότητες να τυπώνεται σε πολύ μεγάλα μεγέθη, να διεκδικεί έτσι αλλά και να κερδίζει τη θέση της εις βάρος της ζωγραφικής. Αλλά αυτό οδήγησε και σε πλασματικές αξίες, αφού συχνά βλέπουμε τεράστιες φωτογραφίες ήσσονος σημασίας που εντυπωσιάζουν μόνο λόγω μεγέθους ενώ δεν το χρειάζονται”.

Όμως “οι Δεσμώτες του Λούβρου” δεν είναι η μόνη δωρεά που έκανε ο Άρις Γεωργίου στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Μαζί με τα 4 δίπτυχα δώρισε και την σειρά που ονομάζει Arboretum και την οποία είχε παρουσιάσει και πάλι στην γκαλερί της Λόλας Νικολάου το 2006.

“Ακολούθησε μια έκθεση στην Αθήνα τον επόμενο χρόνο, στο εξωτερικό στην συνέχεια. Είχε κλείσει τον κύκλο της και έτσι τώρα πέρασαν στο Μουσείο”.

Έγραφε τότε για αυτές τις φωτογραφίες η Ματούλα Σκαλτσά: “Το φως γράφει την εικόνα στον αμφιβληστροειδή, το φως γράφει τη φωτογραφία και το φως γράφει ο Άρις στις φωτογραφίες του. Το μάτι και η μηχανή γράφουν αυτό που άστραψε στο νου και κράτησε η καρδιά του, δίνοντάς μας την ποίηση από το καθημερινό που μας τριγυρίζει ως εικόνα και πραγματικότητα, που αυτή κατά βάση είναι συνθεμένη από εικόνες, αφού μέσω αυτών την αντιλαμβανόμαστε”.

Εικόνες μαγικές που μιλούν για τον χρόνο
Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης από την έναρξη της λειτουργίας του διατηρεί αυτή την αγαπητική σχέση μεταξύ συλλεκτών και καλλιτεχνών. Σχέση εμπιστοσύνης που δημιουργήθηκε από την εμπιστοσύνη που νιώθουν πως το Μουσείο θα φροντίσει το έργο τους.

Για τον Άρι Γεωργίου το ΜΜΣΤ είναι και κάτι περισσότερο.
“Μπορεί να έχω, και μάλιστα πολύ αναπτυγμένη την αίσθηση της κατοχής αλλά νιώθω πως, αν και στο μουσείο η συλλογή, παραμένει δική μου. Αυτό γιατί πέραν των άλλων το θεωρώ ως μέλος της οικογένειας Θεσσαλονίκη. Μπορεί να πήγαν εκεί αλλά είναι σαν να μένουν κοντά μου αυτά τα έργα”.

Νιώθοντας έτσι δεν είναι περίεργο ότι ακολούθησε και μια ακόμη δωρεά. Πρόκειται για τη σειρά φωτογραφιών με τίτλο Blue Telephone Book. Φωτογραφίες που αποτελούν και ένα μικρό -φωτογραφικό- βιογραφικό σημείωμα του Άρι Γεωργίου.

Η συλλογή Arboretum αποτελείται από μια σειρά απεικονίσεων δένδρων. Με ελάχιστα τεχνικά μέσα, ή μάλλον με φτωχά μέσα αφού ορισμένες φωτογραφίες έγιναν με χρήση μηχανής μιας χρήσης, ο Άρις Γεωργίου είχε δημιουργήσει εικόνες μαγικές, που μιλούν για το χρόνο, για τη φύση, για την σχέση του ατόμου με το χώρο.

Άλλωστε αποτελεί πεποίθηση του ότι δεν είναι αναγκαία μια μηχανή υψηλής τεχνολογίας για να βγει ένα καλό αποτέλεσμα.
“Σημασία έχει να συμβαίνει κάτι. Το επαναλαμβάνω συχνά ότι η φωτογραφία είναι πέρα από το φωτογράφο. Δεν μπορεί να γίνει φωτογραφία εάν δεν υπάρχει το αντικείμενό της, ενώ μπορεί να γίνει ζωγραφική. Ο φωτογράφος έρχεται πάντα δεύτερος. Μπορεί να είναι ο καταλύτης αλλά πρέπει να υπάρχει το θέμα για να γίνει η φωτογραφία”.

Related posts:

1. μουσείο σύγχρονης τέχνης στο ρέθυμνο

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Εικαστικών Τεχνών ECOFILMS 2010 θα διεξαχθεί, όπως όλα τα τελευταία χρόνια, στην πόλη της Ρόδου. Οι προβολές και οι σχετικές εκδηλώσεις θα αρχίσουν την Τρίτη 22 Ιουνίου ενώ θα ολοκληρωθούν την Κυριακή 27 Ιουνίου 2010.

Φέτος, το πρόγραμμα του ECOFILMS περιλαμβάνει ταινίες που συνδέονται με την αρχιτεκτονική και θίγουν τη σχέση της με τον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Στις ταινίες αυτές, τίθενται ερωτήματα σχετικά με την εξέλιξη των μεγαλουπόλεων που πληθαίνουν απειλητικά, τα πειράματα που γίνονται με τον σχεδιασμό πόλεων. Στις ταινίες παρουσιάζονται επίσης σημαντικές και πρωτοπόρες πρωτοβουλίες ομάδων καλλιτεχνών σε όλο τον πλανήτη για την αναδιάρθρωση  του δημοσίου χώρου και την επαναδιατύπωση της σχέσης του με την καθημερινότητα της ζωής των ανθρώπων.

Πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες. Όσοι έχετε την ευκαιρία να τις παρακολουθήσετε, μην τη χάσετε!

Related posts:

1. σύγχρονη αρχιτεκτονική στο αστικό περιβάλλον
2. Η Οθωμανική Αρχιτεκτονική στην Ελλάδα

Η ομάδα Alt+Ctrl+Del διοργανώνει το 2ο Moving Frames Festival στις 24 και 25 Σεπτεμβρίου 2010 στη Μυτιλήνη.

Το Σεπτέμβριο του 2009 ομάδες της Μυτιλήνης συνεργάστηκαν για να υλοποιήσουν μια πολιτιστική δράση στην καρδιά του δημοσίου χώρου της πόλης. Με βασικό γνώμονα το συνδυασμό της ψηφιακής τεχνολογίας με την επανάχρηση του δημόσιου χώρου, πραγματοποιήθηκαν προβολές και εγκαταστάσεις, ψηφιακές και αναλογικές, σε διάφορα κομμάτια της πόλης. Η δράση αυτή, προσέλκυσε ενδιαφερόμενους δημιουργούς από όλη την χώρα και από το εξωτερικό. Επιπλέον οι κάτοικοι, έστω και από απλή περιέργεια στην αρχή, φάνηκαν θετικοί και ανοικτοί στο όλο εγχείρημα.

Θεωρούμε ότι αυτή η κινητοποίηση αποτελεί το πρώτο βήμα και ένα σημαντικό στήριγμα για να συνεχίσουμε με το ίδιο σκεπτικό, όσον αφορά την αξιοποίηση του χώρου όπου ζούμε και κινούμαστε, πέρα από οποιαδήποτε μορφή εμπορικής χρήσης. Πιστεύουμε ότι ο ενεργός πολίτης έχει και τις δυνάμεις και τη φαντασία, για να διαμορφώσει από μόνος του το χώρο που ζει!

Το 2ο Moving Frames Festival αποτελεί ένα ακόμη βήμα, ώστε να καθιερώσουμε κυρίως αυτήν την συνείδηση. Επιλέγουμε τις ψηφιακές μορφές τέχνης για να αναδείξουν τον αστικό χώρο, αλλά και να εκφραστούν εκείνες οι οπτικές και οι προβληματισμοί, που δεν μπορούν να ειπωθούν με άλλο τρόπο.

Οι δημιουργοί καλούνται να στείλουν παλιά ή νέα έργα τους για να προβληθούν σε χώρους στην πόλη της Μυτιλήνης. Φέτος, προτείνεται και η θεματική ενότητα: In-Formation. Είναι η πληροφορία βίωμα, συμβάν, συναίσθημα, επεξεργασμένα δεδομένα, συμπέρασμα, παράσταση, αναπαράσταση, γεγονός; Εικόνες, λέξεις, αισθήσεις, ψευδαισθήσεις, αντικείμενα, αναμνήσεις, ονειρικές παραστάσεις; Ένας πίνακας ζωγραφικής, μια μελωδία, μια ακολουθία από bits, ένα κτίριο, ένα νεύμα, η χροιά μιας φωνής, ένα δελτίο ειδήσεων, ένα αρχαιολογικό μνημείο, ένα σχολικό βιβλίο ιστορίας, ένα φεστιβάλ, μια οικονομική πολιτική, μια απόφαση, μια ασθένεια, ένα παιδικό παιχνίδι;

Το Φεστιβάλ Moving Frames 2010, όπως και πέρσι, δεν έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα. Η πρόσκληση είναι ανοιχτή σε κάθε μορφή τέχνης, που θα μπορούσε να ενσωματώσει τον παραπάνω προβληματισμό και να αξιοποιήσει τη ψηφιακή τεχνολογία (video – art, animation, πειραματικό βίντεο, installations κ.ά.) για αυτό το σκοπό. Οι δράσεις θα πραγματοποιηθούν σε διάφορους χώρους στην πόλη της Μυτιλήνης. Οι ίδιες οι συμμετοχές θα διαμορφώσουν τους χώρους αυτούς.

Λήξη προθεσμίας υποβολής προτάσεων: 10/09
Ημερομηνία διεξαγωγής του φεστιβάλ: 24-25/9

No related posts.

Κάθε χρόνο το Τμήμα Αρχιτεκτόνων Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, με τη στήριξη του Δήμου Θάσου και του Τεχνικού Επιμελητηρίου Θράκης, διοργανώνει το εργαστήριο αρχιτεκτονικού σχεδιασμού: «Διαδραστικά Περιβάλλοντα και Αρχιτεκτονική» στη Θάσο. Το εργαστήριο είναι ανοικτό σε φοιτητές Αρχιτεκτονικής από όλη τη χώρα και το εξωτερικό. Συντονιστής του είναι ο κ. Δ. Πολυχρονόπουλος, επίκουρος καθηγητής ΔΠΘ.

Το θερινό εργαστήριο περιλαμβάνει Θεωρία και Πράξη. Αφορά σε πολλαπλές προσεγγίσεις της αρχιτεκτονικής με ουσιώδεις συμβολές από τον χώρο της τέχνης, της φιλοσοφίας και των κοινωνικών θεωριών. Στοχεύει στη συγκρότηση ενός διεπιστημονικού διαλόγου γύρω από την αρχιτεκτονική, την τέχνη και τον ρόλο τους μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον.

Το θέμα του θερινού εργαστηρίου 2010 «Τόποι μετάβασης», οργανώνεται σε άμεση σύνδεση με το ΞΕΝΙΑ ΘΑΣΟΥ, έργο που μελέτησε ο αρχιτέκτονας Χαράλαμπος Σφαέλλος το 1955. Οι συμμετέχοντες φοιτητές του εργαστηρίου καλούνται να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση του ΞΕΝΙΑ με τον τόπο, αλλά και τους επισκέπτες του νησιού. Να διαπραγματευτούν έννοιες, όπως η φιλοξενία και ο τόπος, ως αντικείμενα που σχετίζονται με την πράξη της αρχιτεκτονικής, καθώς και να βτουν τρόπους ανάδειξης του κτιρίου, να το ανασύρουν από την αφάνεια και τη λήθη, προκαλώντας το ενδιαφέρον και την αντίδραση των κατοίκων.

Η διάρκεια του εργαστηρίου είναι από τις 15 Ιουλίου μέχρι τις 22 του ίδιου μήνα. Είναι μια πρωτότυπη εκπαιδευτική διαδικασία που αξίζει τον κόπο να τη στηρίξουμε!

Related posts:

1. summer workshops #3 [θάσος]
2. summer workshops
3. summer workshops #2 [καμ]

Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Μία πλαζ στη σκιά του Λευκού Πύργου, γυμνή ποδηλατοδρομία, αυτοσχεδιασμοί χορού στο κέντρο της Τσιμισκή και της Μητροπόλεως, ζωντανή μουσική σε διάφορα σημεία, προβολές φωτογραφιών σε κτίρια, δεντροφυτεύσεις και παιχνίδια ήταν ορισμένα από τα πολλά δρώμενα που οργάνωσε στη Θεσσαλονίκη το περιοδικό “Παράλλαξη“, στο πλαίσιο μιας αστικής παρέμβασης για τα είκοσι χρόνια από την έκδοσή του.

Αναβλήθηκε το κυνήγι θησαυρού
Ο βροχερός καιρός ματαίωσε το Κυνήγι Θησαυρού που είχε προγραμματιστεί στην καρδιά του Σέιχ Σου για το πρωί της Κυριακής με τη συνδρομή της μη κυβερνητικής οργάνωσης Παιδιά εν Δράσει. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί μία άλλη μέρα, μέσα στην τρέχουσα εβδομάδα, εφόσον ο καιρός το επιτρέψει. Για περισσότερες πληροφορίες www.parallaximag.gr

Related posts:

1. Θεσσαλονίκη – Διεκδικώντας την πόλη που μας ανήκει
2. ελαιώνας – τα λόγια είναι (?) περιττά
3. κατά του νέου μουσείου ακρόπολης

Αντιγράφουμε από το agelioforos:

“Αρον… τη σκηνή σου και περιπάτει προς τη μεριά της Παραλίας. Η παρεμβατική ομάδα «Σφήνα» μετατρέπει το πλακόστρωτο σε ένα ατελείωτο κάμπινγκ, την Κυριακή 6 Ιουνίου, συμμετέχοντας με τις πρωτότυπες δυνάμεις της στο αστικό πείραμα «Η Θεσσαλονίκη αλλιώς».

Μοιάζει με το δίδυμο αδερφό της περσινής, αντίστοιχης δράσης, «Αριστοτέλους beach», όταν περίπου εξακόσια άτομα φόρεσαν μπρατσάκια και βατραχοπέδιλα και δε δίστασαν να απλώσουν το κορμί τους κάτω από τον ήλιο του Θερμαϊκού. Αυτήν τη φορά, η λίστα με τα χρήσιμα περιλαμβάνει και αντίσκηνα, με τον πεζόδρομο κατά μήκος της παραλιακής να μετατρέπεται σε ελεύθερο κάμπινγκ, μια επιχείρηση απόδρασης από την καθημερινότητα, κατοχυρωμένη με το όνομα «Camping Θεσσαλονίτσι».

«Η Παραλία αλλιώς»

Πρόκειται για τη δέκατη έκτη κατά σειρά δράση της «Σφήνας», αυτής της παρεμβατικής ομάδας που στόχο έχει να εκφοβίζει τη ρουτίνα μας μέσα από ευφάνταστες, πρωτότυπες ακτιβιστικές πινελιές. Η «Σφήνα» φέτος βλέπει τη «Θεσσαλονίκη αλλιώς» και συγκεκριμένα την «Παραλία αλλιώς», παίρνοντας μέρος μαζί με ένα πλήθος από άλλες ομάδες και φορείς στο αστικό πείραμα που στήνει το free press «Παράλλαξη» το διήμερο 5 και 6 Ιουνίου.

Στόχος της να φέρει και πάλι στο προσκήνιο το θέμα της ρύπανσης του Θερμαϊκού. Ζητά από το δήμο Θεσσαλονίκης έναν πιο αποτελεσματικό βιολογικό καθαρισμό για τα νερά του κόλπου. «Το σύστημα βιολογικού καθαρισμού που υπάρχει είναι ανεπαρκές και δεν ξέρω κατά πόσο είναι αποτελεσματικό. Θέλουμε να δούμε χειροπιαστά αποτελέσματα κάποια στιγμή πάνω στο θέμα και αυτό απαιτούμε με το δικό μας τρόπο», λέει ο Μάριος Σπύρογλου, δημιουργός της «Σφήνας».

Με τα κουβαδάκια σου…

Κι αν σε απασχολεί με τι πρέπει να γεμίσεις τον ταξιδιωτικό σου σάκο, η λίστα με τον απαραίτητο εξοπλισμό είναι λιτή και απέριττη. Το μαγιό είναι το εισιτήριό σου για το κάμπινγκ, απαραίτητο ένδυμα για την περίσταση και τη ζεστή πρώτη Κυριακή του Ιούνη. Ενα πρόχειρο αντίσκηνο, μια φουσκωτή πισίνα, δυο τρεις σακούλες με άμμο θαλάσσης και κάθε τύπου ομπρέλες, ξαπλώστρες και καρεκλάκια θαλάσσης μόνο χρήσιμα θα σου φανούν στην απόδρασή σου. Το ραντεβού δίνεται στις τρεις το μεσημέρι, κάτω από το Λευκό Πύργο κι αν ο καιρός βοηθήσει, μπορεί να δεις και το ηλιοβασίλεμα ξαπλωμένος στη σκηνή σου, στη Νέα Παραλία.”

Πάντως, μπράβο στα παιδιά που με τέτοιες δράσεις δίνουν ζωή στην πόλη και λόγο στους ανθρώπους να κυκλοφορούν. Μια πόλη ανήκει στους πολίτες της και αυτό γίνεται απολύτως κατανοητό από τη Sfina! Και πάλι συγχαρητήρια!

No related posts.

Αυτός είναι ο τίτλος της ελληνικής συμμετοχής για τη 12^η Μπιενάλε της Βενετίας που θα πραγματοποιηθεί φέτος από 29 Αυγούστου ως 21 Νοεμβρίου στη …θαλάσσια πόλη της Ιταλίας με γενικό τίτλο « People meet in architecture». Στρέφεται προς την οικονομική κρίση και το πώς βιώνεται αυτή στην Ελλάδα παράλληλα με την περιβαλλοντική κρίση. Έτσι, δημιουργείται μια κιβωτός σπόρων όπου οι σπόροι παρουσιάζονται ως «συναισθητική» εμπειρία και ταυτόχρονα, η κουζίνα της Κιβωτού παράγει διατροφικά προϊόντα, προτείνοντας στους επισκέπτες μια συμβολική αλλά και πραγματική πλατφόρμα παροδικής συμβίωσης και επικοινωνίας .

Στο εσωτερικό του ελληνικού περιπτέρου πρόκειται να εγκατασταθεί η έκθεση της ελληνικής συμμετοχής με θέμα «Κιβωτός, Παλιοί Σπόροι για Νέες Καλλιέργειες».

Η έκθεση στο περίπτερο περιλαμβάνει:

1. Εγκατάσταση από ξύλο, που είναι « Η Κιβωτός» και περιέχει συλλογή σπόρων και φυτών Βίντεο προβολή με θέμα την γεωργική ζωή και τη σχέση ανάμεσα στην καλλιέργεια, τον άνθρωπο και το τοπίο.

2. Έκθεση επεξεργασμένου υλικού εικόνων για τα ελληνικά αγροτικά τοπία
Αναλυτικότερα τα έργα περιγράφονται ως εξής:

1. Η ΚΙΒΩΤΟΣ
Εισάγεται η ιδέα ενός μετακινούμενου αρχείου σπόρων, φυτών και φυτογενετικού υλικού το οποίο θα προκύψει από συλλογή μέσω δικτύων. Το μετακινούμενο αρχείο σπόρων προτείνεται ως παραδειγματικό εργαλείο γνώσης και πληροφορίας, ικανό να συνδράμει παραδειγματικά και στα ευκίνητα μοντέλα μητροπολιτικής αγροκαλλιέργειας, τόσο εντός των πόλεων όσο και στις παρυφές τους. Κατασκευάζεται ένας κινούμενος αποθέτης ελληνικού φυτογενετικού υλικού στο εξής ονομαζομένου «Κιβωτός.» Η Κιβωτός έχει την δική της αρχιτεκτονική με πρόγραμμα που επιτρέπει την αρχειοθέτηση, την αποθήκευση σπόρων και φυτών καθώς και την παρασκευή φαγητού.

Πρόκειται για ξύλινη κατασκευή διαστάσεων 12μ. μήκος, 2,70μ μέγιστο πλάτος. και 3,30 μ ύψος. Η κατασκευή αυτή είναι επισκέψιμη. Στο εσωτερικό της φιλοξενείται έκθεση φυτογενετικού υλικού (σπόροι, καρποί κ.α.) σε ειδικές θήκες (υάλινα βάζα, κουβάδες, πιάτα κλπ). Το φυτογενετικό υλικό θα συλλεχθεί μετά από έρευνα επιτόπια με επισκέψεις σε αγροτοπαραγωγικές μονάδες, τράπεζες σπόρων κ.α. Η συλλογή θα τοποθετηθεί στην κιβωτό σε θεματικές ενότητες σπόρων και φυτών:

• Διατροφικά (σιτηρά, όσπρια)
• Θεραπευτικά
• Καλλωπιστικά
• Αφροδισιακά
• Ευφορικά
• Θανάσιμα

Υπεύθυνος της έρευνας και της συλλογής σπόρων και φυτών για την κιβωτό είναι ο βιολόγος Ορέστης Δαβίας.

Η ξύλινη κατασκευή αποτελείται από τάβλες, δοκούς και επιφάνειες κόντρα πλακέ θαλάσσης. Πρόκειται για λυόμενη κατασκευή που μπορεί να στηθεί κατ αρχήν στο ελληνικό περίπτερο και κατόπιν θα είναι δυνατή η επανεγκατάστασή της . Στον εσωτερικό χώρο της κιβωτού το αρχείο φυτών και σπόρων συμπληρώνεται από την εγκατάσταση μικρής κουζίνας. Η παρασκευή φαγητού από την συλλογή-αρχείο της κιβωτού επιτρέπει την κατοίκηση του εκθεσιακού χώρου με δυναμικό -διαδραστικό τρόπο.

Σχεδιασμός κιβωτού: Φοίβη Γιαννίση, Ζήσης Κοτιώνης
ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΖΩΗ -ΒΙΝΤΕΟ. Στην κύρια αίθουσα της κιβωτού, γίνεται διπλή προβολή βίντεο ντοκουμέντο, από την σύγχρονη αγροτική ζωή στην Ελλάδα και τις εναλλακτικές καλλιέργειες που συμβάλλουν στην αύξηση της βιοποικιλότητας και την ανάδειξη του παλαιού φυτογενετικού υλικού. Η παραγωγή του ντοκουμέντου απαιτεί γυρίσματα στην ύπαιθρο, αρχειακή έρευνα, και εργασίες στούντιο (μοντάζ κλπ)
Σκηνοθεσία: Γιάννης Ισιδώρου, σκηνοθέτης

2. ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΠΙΩΝ-ΕΚΘΕΣΗ. Στη δεύτερη αίθουσα του περιπτέρου θα εκτεθούν επεξεργασμένες εικόνες αγροτικών τοπίων της Ελλάδας. Η παραγωγή του εικονικού υλικού είναι αποτέλεσμα έρευνας αρχείου σε αεροφωτογραφίες και αρχεία φωτογράφων, φωτογραφίσεις και ηλεκτρονική επεξεργασία των εικόνων, εκτυπώσεις και εκθεσιακή οργάνωση των εικόνων.

Ελληνική συμμετοχή, συντελεστές:

Εθνικοί Επίτροποι: Φοίβη Γιαννίση, Ζήσης Κοτιώνης
Σύλληψη (concept), Σχεδιασμός και Παραγωγή « Κιβωτού» και Έκθεσης:
Ζήσης Κοτιώνης, Φοίβη Γιαννίση, αρχιτέκτονες

Συνεργάτες:
Βίντεο-ντοκυμαντέρ: Γιάννης Ισιδώρου, σκηνοθέτης
Σχεδιασμός έκθεσης αγροτικών τοπίων: Κώστας Μανωλίδης, αρχιτέκτων
Συλλογή φυτογενετικού υλικού: Ορέστης Δαβίας, βιολόγος
Πληροφοριακός Σχεδιασμός: Αλέξανδρος Ψυχούλης, εικαστικός
Σύμβουλος εγκατάστασης: Μαρία Παπαδημητρίου, εικαστικός
Επιμέλεια Καταλόγου: Φοίβη Γιαννίση, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Ζήσης Κοτιώνης
Σχεδιασμός Καταλόγου: Μιχάλης Παπαρούνης, εκδότης
Επικοινωνία-προβολή: Αλέξια Κατσίγερα



No related posts.

Related posts:

1. EXPO 2010 – Σανγκάη
2. contemporary architecture in Τίρανα
3. στέγη γραμμάτων και τεχνών by Architecture Studio

Related posts:

1. ανάμεσα στο περιεχόμενο και στο περιέχον
2. divercity
3. divercity [ο απόηχος]

Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Φεύγεις πιο πλούσιος μετά από κάθε συζήτηση με τον Δημήτρη Φατούρο. Γενναιόδωρος, μοιράζεται με τον συνομιλητή του ιδέες, γνώσεις, εικόνες που μάζεψε στη διαδρομή του. Όλα αυτά τα μοιράζεται και με τους επισκέπτες των δύο εκθέσεων που λειτουργούν παράλληλα στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών.

“Φατούρος” είναι ο τίτλος της πρώτης έκθεσης και της δεύτερης “Δημήτρης Α. Φατούρος. Κατοικία Καζάζη στο Πανόραμα 1962-64 και 1973/ Θεσσαλονίκη. Επιλογές εσωτερικής επίπλωσης”.

Ο Δημήτρης Φατούρος έχει σχεδιάσει μερικά από τα σημαντικότερα κτίρια που αντανακλούν το ένα ή τα πολλά πρόσωπα που αναζητούσε η σύγχρονη Ελλάδα. Επιπλέον έχει ζωγραφίσει, έχει σχεδιάσει και έχει γράψει νηφάλια αλλά και μαχητικά κείμενα, εκφράζοντας τις απόψεις του για το σήμερα και το αύριο του τόπου. Πάνω απ’ όλα όμως είναι δάσκαλος. Όχι μόνο γιατί είδε απέναντί του στα αμφιθέατρα της σχολής να κάθονται γενιές και γενιές νέων που έμαθαν κοντά του τις αλήθειες της αρχιτεκτονικής. Αλλά είναι δάσκαλος και γιατί στους εκτός πανεπιστημιακών σχολών δίδαξε ήθος και άποψη αισθητική.

Μεγαλειώδες έργο
Ένας άλλος ωραίος χαρακτηρισμός που του έδωσε φίλη του είναι “κιμπάρης”. Ωραία λέξη για το παιδί που ξεκίνησε από τα χωριά της ορεινής Αρκαδίας για να φθάσει στην Αθήνα, όπου στο Μετσόβιο έγινε μαθητής αρχικά και συνομιλητής στη συνέχεια δασκάλων όπως ο Πικιώνης και ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας. Από εκεί ξεκίνησαν όλα, και οι σταθμοί αυτής της διαδρομής παρουσιάζονται στη διπλή έκθεση του Τελλογλείου. Τους θυμήθηκε και ο Φατούρος ανατρέχοντας σε αρχεία ξεχασμένα, όταν μαζί με τους επιμελητές προετοίμαζε την έκθεση για το αρχιτεκτονικό του έργο, η οποία είχε παρουσιαστεί το φθινόπωρο του 2009 στο Μουσείο Μπενάκη της Αθήνας.
“Και δεν ήταν μόνο το κτισμένο έργο. Βρήκα σημειώσεις, σκίτσα, προετοιμασίες, πράγματα που είχα αφήσει για να κάνω κάτι άλλο. Και εντόπισα συνάφειες που δεν τις είχα βέβαιες πριν από 30-40 χρόνια, διότι μην ξεχνάτε ότι το δίπλωμα από το Μετσόβιο το πήρα το 1952, έτη συναπτά 58! Βρήκα και τις σημειώσεις για τα βιβλία, για συζητήσεις θεωρητικές, θυμήθηκα και το εκπαιδευτικό έργο, μεγαλειώδες κομμάτι αυτό”.
Ο χαρακτηρισμός του περί μεγαλειώδους δεν είναι καθόλου υπερβολικός. Αυτό το κομμάτι, το εκπαιδευτικό, μπορεί να άρχισε από την Αθήνα όταν υπηρέτησε ως επιμελητής στο Μετσόβιο, αλλά άνθησε στη Θεσσαλονίκη.

Πόλη των… θαυμάτων
Η Θεσσαλονίκη του χθες είναι τελείως διαφορετική από τη σημερινή πόλη. “Είχε τότε, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, 200.000-250.000 κατοίκους, αλλά υπήρχε ενθουσιασμός και η βεβαιότητα ότι μπορούν να γίνουν θαύματα. Ήταν ωραία πόλη η Θεσσαλονίκη”.
Την είχε γνωρίσει και νωρίτερα. Θυμάται τώρα ο Δημήτρης Φατούρος τα ταξίδια που είχε κάνει με τον Πικιώνη για να μελετήσουν τη λαϊκή αρχιτεκτονική. Ένα από αυτά τους έφερε στη συνοικία της Αγίας Φωτεινής να μένουν σε ένα προσφυγικό σπίτι.
“Ήταν το ’52. Μόλις είχα πάρει το πτυχίο μου. Το σπίτι είχε πάτωμα από πατημένο χώμα. Θυμάμαι ακόμη τις ολονύχτιες συζητήσεις που κάναμε. Τον Πικιώνη τον απασχολούσαν πολύ τα αυθαίρετα που είχαν γίνει στους προσφυγικούς συνοικισμούς, μια αρχιτεκτονική που ήταν ένα είδος κολάζ, κάτι που αποτελεί και σήμερα μια πηγή της τελείως νεοτερικής αρχιτεκτονικής”.
Τότε γνωρίζει και τον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη, ο οποίος θα τον βοηθήσει να κάνει τα πρώτα βήματα ανακάλυψης του προσώπου της Θεσσαλονίκης. Και όταν πλέον εγκαθίσταται εδώ, ως καθηγητής στη νέα τότε αρχιτεκτονική σχολή, θα συναντηθεί και με τόσους άλλους. Από τον Σαββίδη ως τον Ζάννα και τον Μορίς Σαλτιέλ, μια παρέα φωτισμένων ανθρώπων που στάθηκαν συνοδοιπόροι του σε μια δύσκολη για την Ελλάδα εποχή.
“Μα δεν συγκρίνεται η εποχή του ’50 και του ’60 με το σήμερα”, λέει ο Δημήτρης Φατούρος. “Η Ελλάδα από το 1936 μέχρι τη μεταπολίτευση έζησε σε αρνητικές συνθήκες με διαφορετικές εντάσεις. Μπορεί στη δεκαετία του ’60 να υπήρχε μια άνθηση, αλλά μην ξεχνάμε πως συγχρόνως έπρεπε να πάρεις πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, πως είχαμε στρατοδικεία ως το 1952, πως ίσχυαν τα έκτατα μέτρα. Ήταν μια εποχή που ζούμε τον αντίκτυπό της σήμερα, ανάλογα με το πώς ο καθένας κάνει την ανάλυσή του. Ζωντανεύουν εκείνα τα φαντάσματα που είναι αποθηκευμένα μέσα μας και κυκλοφορούν είτε με κείμενα, είτε με φοβίες και πράξεις”.

“Έκανα και λάθη…”
Με έδρα τη Θεσσαλονίκη διδάσκει, γράφει και κτίζει. Δεν έχει σημασία η απαρίθμηση των έργων του. Είναι πολλά και τα δημόσια και τα ιδιωτικά.
Μια εικόνα της δουλειάς του Δημήτρη Φατούρου για έναν ιδιώτη είναι η έκθεση για την οικία Καζάζη στο Πανόραμα, που έγινε με τη συμβολή του Μουσείου Design της Θεσσαλονίκης.
“Έκανα και πάμπολλα λάθη κι αυτό με στενοχωρεί” λέει χαμογελώντας. Είδε τα σχέδιά του να υλοποιούνται αλλά και να διαψεύδονται κάποιες ελπίδες του. Ελπίζει όμως…
“Η Θεσσαλονίκη ήταν τότε μια μικρότερη πόλη αλλά με μεγάλη δυναμική. Όταν άρχισαν οι συζητήσεις για την Εγνατία οδό, και ήμουν πρόεδρός της τότε, πίστευα πως θα αλλάξει τη Βόρεια Ελλάδα, όσες δυσκολίες κι αν υπάρχουν. Ομολογώ περίμενα ότι τα αποτελέσματα θα ήταν πιο γρήγορα. Ο κόσμος όμως αλλάζει δύσκολα ή στραβώνει…”.

Related posts:

1. δημήτρης φατούρος στο μουσείο μπενάκη