Η ομάδα Alt+Ctrl+Del διοργανώνει το 2ο Moving Frames Festival στις 24 και 25 Σεπτεμβρίου 2010 στη Μυτιλήνη.

Το Σεπτέμβριο του 2009 ομάδες της Μυτιλήνης συνεργάστηκαν για να υλοποιήσουν μια πολιτιστική δράση στην καρδιά του δημοσίου χώρου της πόλης. Με βασικό γνώμονα το συνδυασμό της ψηφιακής τεχνολογίας με την επανάχρηση του δημόσιου χώρου, πραγματοποιήθηκαν προβολές και εγκαταστάσεις, ψηφιακές και αναλογικές, σε διάφορα κομμάτια της πόλης. Η δράση αυτή, προσέλκυσε ενδιαφερόμενους δημιουργούς από όλη την χώρα και από το εξωτερικό. Επιπλέον οι κάτοικοι, έστω και από απλή περιέργεια στην αρχή, φάνηκαν θετικοί και ανοικτοί στο όλο εγχείρημα.

Θεωρούμε ότι αυτή η κινητοποίηση αποτελεί το πρώτο βήμα και ένα σημαντικό στήριγμα για να συνεχίσουμε με το ίδιο σκεπτικό, όσον αφορά την αξιοποίηση του χώρου όπου ζούμε και κινούμαστε, πέρα από οποιαδήποτε μορφή εμπορικής χρήσης. Πιστεύουμε ότι ο ενεργός πολίτης έχει και τις δυνάμεις και τη φαντασία, για να διαμορφώσει από μόνος του το χώρο που ζει!

Το 2ο Moving Frames Festival αποτελεί ένα ακόμη βήμα, ώστε να καθιερώσουμε κυρίως αυτήν την συνείδηση. Επιλέγουμε τις ψηφιακές μορφές τέχνης για να αναδείξουν τον αστικό χώρο, αλλά και να εκφραστούν εκείνες οι οπτικές και οι προβληματισμοί, που δεν μπορούν να ειπωθούν με άλλο τρόπο.

Οι δημιουργοί καλούνται να στείλουν παλιά ή νέα έργα τους για να προβληθούν σε χώρους στην πόλη της Μυτιλήνης. Φέτος, προτείνεται και η θεματική ενότητα: In-Formation. Είναι η πληροφορία βίωμα, συμβάν, συναίσθημα, επεξεργασμένα δεδομένα, συμπέρασμα, παράσταση, αναπαράσταση, γεγονός; Εικόνες, λέξεις, αισθήσεις, ψευδαισθήσεις, αντικείμενα, αναμνήσεις, ονειρικές παραστάσεις; Ένας πίνακας ζωγραφικής, μια μελωδία, μια ακολουθία από bits, ένα κτίριο, ένα νεύμα, η χροιά μιας φωνής, ένα δελτίο ειδήσεων, ένα αρχαιολογικό μνημείο, ένα σχολικό βιβλίο ιστορίας, ένα φεστιβάλ, μια οικονομική πολιτική, μια απόφαση, μια ασθένεια, ένα παιδικό παιχνίδι;

Το Φεστιβάλ Moving Frames 2010, όπως και πέρσι, δεν έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα. Η πρόσκληση είναι ανοιχτή σε κάθε μορφή τέχνης, που θα μπορούσε να ενσωματώσει τον παραπάνω προβληματισμό και να αξιοποιήσει τη ψηφιακή τεχνολογία (video – art, animation, πειραματικό βίντεο, installations κ.ά.) για αυτό το σκοπό. Οι δράσεις θα πραγματοποιηθούν σε διάφορους χώρους στην πόλη της Μυτιλήνης. Οι ίδιες οι συμμετοχές θα διαμορφώσουν τους χώρους αυτούς.

Λήξη προθεσμίας υποβολής προτάσεων: 10/09
Ημερομηνία διεξαγωγής του φεστιβάλ: 24-25/9

No related posts.

Flor del Campo from Cristobal Palma Photography on Vimeo.

Πέρα από την ποιότητα των χώρων, ενός σχολείου και ενός αθλητικού κέντρου στην πόλη Cartagena de Indias της Κολομβίας, που σίγουρα διεγείρουν την σκέψη και το μάτι, για τις αξίς που μπορεί ή οφείλει να φέρει και να μεταδίδει ένας εκπαιδευτικός (δημόσιος) χώρος, και την προφανή σημασία της καλής αρχιτεκτονικής στα σχολεία (συζήτηση που μάλλον υποτιμάται συστηματικά στην χώρα μας -αναρωτιέμαι αν και κατά πόσον μπορεί να σχετίζεται η ένδεια της ελληνικής αρχιτεκτονικής εν γένει με την ανυπαρξία αισθητικής στα σχολεία της χώρας), νομίζω μπορούμε να ανοίξουμε την δυνατότητα που δίνει η κινηματογραφική εικόνα, στην απεικόνιση και μεταβίβαση της αρχιτεκτονικής.

Coliseos from Cristobal Palma Photography on Vimeo.

Το ζήτημα της αναπαράστασης του χώρου, δεν είναι καθόλου πρόσφατο, άλλωστε η προοπτική προέκυψε ακριβώς μέσα από τις καλλιτεχνικές και επιστημονικές ζυμώσεις αυτού ακριβώς του ζητούμενου. Κατά την διάρκεια των αρχιτεκτονικών σπουδών (αλλά και των τεχνικών) διδάσκονται διάφορες τεχνικές αναπαράστασης του χώρου, είτε λέγονται γραμμικό (δισδιάστατο) σχέδιο, είτε γεωμετρικές απεικονίσεις (τρισδιάστατο σχέδιο- προοπτική), είτε -πλέον- τα διάφορα ψηφιακά μέσα.

Ωστόσο, αυτό που με απασχολεί είναι η μετάδοση της εμπειρίας του χώρου, στους μη ειδικούς. Ακόμα και βέβαια και οι αρχιτέκτονες έχουν ανάγκη από την φωτογραφία για να εκτιμήσουν ένα χώρο, να προσπαθήσουν να ανασυνθέσουν με τον νού το βίωμα του χώρου, με το συμπληρωματικό εργαλείο της κάτοψης και της τομής. Ένας καθηγητής μας έλεγε πως ο καλός αρχιτέκτονας καταλαβαίνει ένα κτήριο μόνο από την κάτοψη. Αυτό δεν ισχύει πάντοτε, καθώς η συχνά το σχέδιο (κάτοψη, τομή κλπ) ως δισδιάστατο αναπαραστατικό μέσο, δεν αρκεί για την αντίληψη του χώρου.

Η καινοτομία που προκύπτει με την διεύρυνση και διάδοση των κινηματογραφικών μέσων, είναι η δυνατότητα μίας πιο συνολικής αντίληψης και κατανόησης του χώρου. Η πανοραμική κίνηση της κάμερας, που προσομοιάζει το γύρισμα του κεφαλιού, επιτρέπει τον συσχετισμό των χώρων, της διαδοχής τους, της σύνθεσης των υλικών. Και επίσης, την αντίληψη του φωτός και της σκιάς ή και της μεταβολής τους. Μια πανοραμική λήψη στην γωνία του κτηρίου, αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από την παράθεση δύο φωτογραφιών, όπως και ένα travelling, (κίνηση εμπρός) μπορεί να μιλήσει για τον ρυθμό της αρχιτεκτονικής, την προσπέλαση των χώρων και την μεταμόρφωση της προοπτικής.

Όμως, σημειώνεται και μία ακόμα μεγάλη επανάσταση (!). Όπως μπορεί να παρατηρήσει κάποιος εύκολα, η αρχιτεκτονική φωτογραφία (ένα παρακλάδι της τέχνης της φωτογραφίας) χαρακτηρίζεται συνήθως από την αντιμετώπιση των χώρων ως άψυχων αντικειμένων. Πόσο κρίμα είναι όμως, αυτή η παγωμένη θεώρηση του χώρου και της αρχιτεκτονικής που η κορύφωση της έρχεται με την υποδοχή και την φιλοξενία του ανθρώπου εντός της. Έτσι, οι χώροι φωτογραφίζονται άδειοι, τακτοποιημένοι, κενοί ζωής, ίσως μόνο με την ηχώ της, να αντηχεί στα αντικείμενα που αφέθηκαν επιμελώς. Άλλοτε, μία σκιά ή μια θολή διερχόμενη φιγούρα, είναι το μόνο που απομένει από την ζωή που φιλοξενεί ο κάθε χώρος, ως το ελάχιστο που χρειάζεται για να δώσει την κλίμακα του χώρου, να βοηθήσει στην αντίληψη των διαστάσεων.

Πόσο διαφορετική είναι η αντίληψη του κινηματογραφιστή-φωτογράφου,που επιλέγει να αποτυπώσει (στα παραπάνω βίντεο) το σχολείο μαζί με τα παιδιά, τον χώρο μαζί με την ζωή, ρίχνοντας το βάρος στην συνύπαρξή τους. Ο χώρος γίνεται αντιληπτός ως “δοχείο ζωής”, απαλλάσεται κατά κάποιον τρόπο από τον ναρκισσισμό του αρχιτέκτονα προς το έργο του…

Κατά βάση όλα αυτά για να πω πόσο χαίρομαι που για την προβολή της αρχιτεκτονικής παραγωγής, δεν χρειάζεται πλεόν να ξεγυμνώνονται τα κτήρια…

Related posts:

1. deltArCHI στο ελληνικό ινστιτούτο αρχιτεκτονικής
2. 35+ Οικοδομώντας τη Δημοκρατία: 35 χρόνια ισπανικής κοινωνικής αρχιτεκτονικής

Το βίντεο είναι από τις πιο ολοκληρωμένες σκηνοθετικά προσπάθειες αποτύπωσης της δημιουργίας ή ανακατασκευής κτηρίου. Συνήθως, το υλικό είναι ότι έχει συγκεντώσει το αρχιτεκτονικό γραφείο κλπ. Εδώ παρατηρούμε πως η σημασία τέτοιων προσπαθειών αποτύπωσης και τεκμηρίωσης της προσπάθειας, έχουν αποκτήσει μία ειδική σημασία στην παραγωγή της αρχιτεκτονικής.

Είναι προφανώς ο ρόλος, που καλείται να παίξει ένας τέτοιος χώρος πολιτισμού, όπου στην προβολή του περιλαμβάνεται και η διαδικασία μετασκευής του. Ωστόσο, κάτι που μέχρι πρότεινος ήταν άγνωστο, εδώ πλέον έχει αυτοτέλεια. Η χρήση του time-lapse, για την καταγραφή γεγονότων δεν είναι καινούργια, αλλά ως τώρα ήταν εξαιρετικά περιορισμένη.

Αυτό που καταφέρνει η συγκεκριμμένη μέθοδος, είναι η καταγραφή των μεταβολών, με τρόπο συνεχή και εύληπτο στο ανθρώπινο μάτι.  Άλλες παρόμοιες προσπάθειες με συμβατικά κινηματογραφικά πλάνα, έχουν μικρότερη διάρκεια καταγραφής και άρα μικρότερη μεταβολή στο κτήριο.

Τέλος πάντων, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε κι άλλες τέτοιες προσπάθειες καταγραφής της αρχιτεκτονικής.

Γράφωντας όλα αυτά δεν σχολιάστηκε καθόλου η επάναχρηση καθαυτή, αλλά η καταγραφή της ήταν ήδη αρκετά ενδιαφέρουσα. Σχόλια για την επάναχρηση σε δεύτερο χρόνο.

No related posts.

Στην ιστοσελίδα του RPBW piano, έχουν ανέβει εικόνες από τις μακέτες του συγκροτήματος του Ιδρύματος Νιάρχου. Αν δεν απατώμαι οι εικόνες αυτές δεν έχουν κυκλοφορήσει ιδιαίτερα στον τύπο (τον ελληνικό τουλάχιστον). μέχρι στιγμής έχουμε δει τις εικόνες από τα διαγράμματα και ορισμένα σχέδια -τότε με την παρουσίαση στο μέγαρο.

Related posts:

1. renzo piano [η συνέχεια]
2. Renzo Piano indeed… (2)
3. renzo piano [η πρόταση]

Παράνομες φωτογραφίες από το νέο μας μουσείο. Γιατί ενώ σε όλο τον κόσμο μπορούμε να φωτογραφίζουμε τα μουσεία τους όπως και όποτε θέλουμε, εδώ η ποιότητα είναι τόσο μεγάλη που φοβόμαστε μήπως την κλέψουν/αντιγράψουν. Ένα ευρώ το πληρώνεις, θες να βγάλεις και φωτογραφίες;! Μία πρώτη έστω γεύση για το πώς χρησιμοποιείται. Γιατί -τελικά- αυτό έχει σημασία. Πώς -οι ξένοι- ζουν (και μαθαίνουν από) τα μουσεία μας.

Related posts:

1. νέο μουσείο ακρόπολης by bernard tschumi [again]
2. Νέο Μουσείο Ακρόπολης by Bernard Tschumi
3. συνέντευξη Bernard Tschumi για το νέο μουσείο ακρόπολης

οι εργασίες προχωρούν στο νέο δημαρχείο Θεσσαλονίκης, το οποίο φαίνεται να ολοκληρώνεται εξωτερικά τουλάχιστον, εντός του έτους. Από τον διαγωνισμό το 1989 που κέρδισε το Γραφείο Μπίρη, μέχρι την έναρξη και την αποπεράτωση μεσολάβησαν είκοσι χρόνια.

Το ίδιο περίπου είχε συμβεί και με το δημαρχείο Παλαιού Φαλήρου, το οποίο τελείωσε πριν από μερικά χρόνια, (μετά το 200ο) πάλι αποτέλεσμα διαγωνισμού του 1987.

Το κτήριο του νέου δημαρχείου εν γένει έχει προκαλέσει αντιδράσεις, καθώς λόγω της θέσης και του όγκου του, περιορίζει το Βυζαντινό Μουσείου του Κυριάκου Κρόκου, ενώ ακυρώνει οποιαδήποτε προοπτική επέκτασης του Αρχαιολογικού Μουσείου.

Οι όψεις του -μόνο αρχιτεκτονικό στοιχείο που μπορεί να εκτιμήσει κάποιος- έχουν ενδιαφέρον και διαφορετικές ποιότητες, μένει να δούμε πως θα ολοκληρωθεί και ποιο θα είναι το αντίκτυπο του στην πόλη.

Παραθέτουμε την κριτική του Ανδρέα Γιακουμακάτου από το ΒΗΜΑ

“Το τείχος της Θεσσαλονίκης

Η ανέγερση του νέου Δημαρχιακού Μεγάρου Θεσσαλονίκης βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωση. Είναι έτσι δυνατόν να γίνουν κάποιες πρώτες εκτιμήσεις.

Οταν το 1989 ξεκινούσε η κατασκευή του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού, οι αρχιτέκτονες Τάσος και Δημήτρης Μπίρης είχαν μόλις κερδίσει τον πανελλήνιο διαγωνισμό για το νέο δημαρχείο. Δεν ήταν δηλαδή ακόμη δυνατή η ρεαλιστική αντίληψη για την παρουσία του μουσείου στον χώρο της πόλης, ήταν ωστόσο πασίγνωστος ο χαρακτήρας του και ο τρόπος με τον οποίο είχε προσεγγίσει το θέμα ο Κυριάκος Κρόκος. Υπήρχε επίσης στη θέση του από το 1962 το Αρχαιολογικό Μουσείο, έργο του Πάτροκλου Καραντινού.

Η κυριότερη αρετή των δύο αυτών μουσείων, εξαιρετικών παραδειγμάτων της σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής, είναι η αντίληψη για τον περιβάλλοντα χώρο και η ευαισθησία με την οποία «οικοδομούν τοπίο», εντάσσονται δηλαδή στην ευρύτερη περιοχή δημιουργώντας ένα είδος νησίδας-όασης μοναδικής αστικής αρμονίας.

Αλλα δύο πράγματα – δεν – συνέβαιναν τη δεκαετία του 1980: αφενός η σχεδιασμένη αρχιτεκτονική ήταν διαφορετική, αφετέρου δεν υπήρχε ακόμη διάχυτη – στο εξωτερικό φυσικά – η τάση της αποκέντρωσης των δημόσιων λειτουργιών, όταν τούτο επιβάλλεται από τις συνθήκες, καθώς και η πεποίθηση ότι τα αυτοκίνητα θα πρέπει να εκδιωχθούν χωρίς δισταγμό από τα κέντρα των πόλεων.

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι η αρχιτεκτονική μελέτη του 1987 για το νέο δημαρχείο, η οποία, χωρίς αποφασιστικές αλλαγές στη φιλοσοφία ένταξης ή ύφους, υλοποιείται ύστερα από 21 χρόνια. Ηδη οι άλλες βραβευμένες μελέτες στον διαγωνισμό ασκούσαν εμμέσως κριτική στις αποφάσεις της διοίκησης, επισημαίνοντας τότε την ακαταλληλότητα του οικοπέδου, την ανέγερση δημαρχείου εκεί ως λύση ανάγκης, τις υπερβολικές απαιτήσεις του κτιριολογικού προγράμματος και τη σκοπιμότητα της όσο το δυνατόν μεγαλύτερης μείωσης του αντιληπτού όγκου του νέου κτιρίου.

Τον κίνδυνο αυτόν δεν τον αποφεύγει το νέο δημαρχείο, με το σκληρό και επίμηκες κτιριακό μέτωπο που ουσιαστικά στρέφει τα οπίσθια προς το Βυζαντινό Μουσείο, με τη μορφοπλαστική φλυαρία του «δημόσιου» τμήματος προς την αντίθετη, κύρια λεωφόρο προσπέλασης και προς τη θάλασσα και, βέβαια, με το πάρκινγκ των 870 θέσεων, ικανό να δημιουργήσει ασφυκτικό σύνδρομο στην περιοχή. Ενα σύνδρομο που δημιουργείται από τον εκτός κλίμακας όγκο της συγκεκριμένης κτιριακής παρέμβασης η οποία στη Θεσσαλονίκη, και ειδικά στο μέτωπο της νέας παραλίας, εντάσσεται στη λογική του «χτίζουμε μπροστά από τους άλλους γιατί έτσι μας βολεύει».

Τελικά, θα πείτε, σε όλα συνηθίζουμε. Ετσι είναι ακριβώς.”

Ένα ακόμα σχετικό άρθρο εντοπίσαμε και στην ελευθεροτυπία.

Related posts:

1. Νέο δημαρχείο Θεσσαλονίκης

Related posts:

1. walking in Στουρνάρη

Μία ευχάριστη έκπληξη από το σάββατο (13 ιουνίου-28 ιουνίου 19:00-23:30) περιμένει τους περαστικούς στο σύνταγμα, ένα περίπτερο, σχεδιασμένο από τις i.architects (αμαλία κατωπόδη – νικόλ σαμπανίδου), που στεγάζει τις προβολές του περσινού φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους 48 Hour Film Project. Ένα αστικό γεγονός, που παίρνει την αφορμή του από το γνωστό παγκοσμίως φεστιβάλ κινηματογράφου, στα πλαίσια του οποίου δημιουργοί και κινηματογραφιστές πρέπει να συλλάβουν και να φέρουν εις πέρας μία ταινία μικρού μήκους μέσα σε 48 ώρες, αφού λάβουν από την επιτροπή το θέμα και τις προδιαγραφές της ταινίας.

Το περίπτερο παίζει με την ημιδιαφάνεια, καθώς στην όψη του προς την πλατεία, ένα πλαστικό επιτρέπει να δει κανείς τόσο από μέσα όσο και από έξω τις φιγούρες και τις σκιές τους είτε να κινούνται στην πλατεία, είτε να κάθονται και να παρακολουθούν. Η άλλη όψη λειτουργεί με μαύρες κουρτίνες, που και αυτές με τη σειρά τους δίνουν μία κινητικότητα στο χώρο, μία αίσθηση διαφάνειας.

Οι μαύροι πάγκοι και το χαλίκι στο εσωτερικό ως η υφή του δαπέδου δίνουν την εντύπωση θερινού σινεμά στο πλέον πολυσύχναστο και κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας, ενώ σύμφωνα με τους διοργανωτές του 48 FHP το περίπτερο θα ταξιδέψει και σε άλλες ελληνικές πόλεις.

No related posts.

πίσω από την αθήνα

Στις 17 ιουνίου θα ανοίξει επίσημα (στο σύνολό του) για το κοινό τις πόρτες του το -πολυσυζητημένο- νέο μουσείο της ακρόπολης του γαλλοελβετού αρχιτέκτονα bernard tschumi.

Όπως διαβάζουμε (μεταξύ άλλων) στην καθημερινή:

Ο υπουργός Πολιτισμού, Αντ. Σαμαράς παρουσίασε τη φιλοσοφία του νέου Μουσείου της Ακρόπολης και το πρόγραμμα των εγκαινιών.

Ένα Μουσείο που εκφράζει την πεμπτουσία του κλασικού πολιτισμού, όπως το Μουσείο Ακρόπολης, θα εγκαινιαστεί με τον τρόπο που του ταιριάζει και όχι με πυροτεχνήματα και εφήμερες εκδηλώσεις. Με τα λόγια αυτά, ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς έδωσε το «στίγμα» των εγκαινίων του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως που θα ανοίξει επισήμως τις πόρτες του στις 17 Ιουνίου.

Οι εκδηλώσεις για τα εγκαίνια του μουσείου θα διαρκέσουν μια εβδομάδα και θα κορυφωθούν στις 20 Ιουνίου, με την άφιξη στη χώρα μας αρχηγών κρατών, πρωθυπουργών και προσωπικοτήτων από τη διεθνή πολιτιστική σκηνή, ενώ την ίδια ημέρα σε παγκόσμια τηλεοπτική κάλυψη αναμένονται μουσειακές αποκαλύψεις και η παρουσίαση όλων των εκθεμάτων με τρόπο αναπάντεχο, όπως ανέφερε ο υπουργός Πολιτισμού.

[...]

Επίσης, ο κ. Σαμαράς ανακοίνωσε ότι, υπολογίζοντας τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, αλλά και προκειμένου να τιμηθεί ο Έλληνας φορολογούμενος που χρηματοδότησε το Μουσείο, στα χρόνια κατασκευής του, η τιμή του εισιτηρίου για το 2009 δεν θα ξεπεράσει το 1 ευρώ (επειδή είμαστε και large), ενώ το 2010 θα φτάσει τα 5 ευρώ.

Από το 2011 η τιμή του εισιτηρίου θα προβλεφθεί με ειδική μέριμνα για τις κατηγορίες ηλικιωμένων, παιδιών, φοιτητών, αναπήρων, ενώ με το σύστημα ηλεκτρονικής κράτησης θα προσδιορίζεται ακόμα και η ώρα της επίσκεψης στο Μουσείο.

Εστιατόριο και μπαρ θα λειτουργήσουν με αυτεπιστασία «με προδιαγραφές που θα ζήλευαν και τα καλύτερα εστιατόρια του κόσμου», όπως είπε ο κ. Σαμαράς, ενώ για τους θερινούς μήνες προβλέπεται η διεύρυνση του ωραρίου, από 8 π.μ. ως 8 μ.μ.

Παράλληλα βρίσκουν και λύση (!!!) για τα επίμαχα κτίρια της οδού διονυσίου αεροπαγίτου που και αυτά με τη σειρά τους έχουν απασχολήσει ειδικούς και μη.

Εξάλλου, εξετάζεται η δυνατότητα μεταφοράς των δύο κτιρίων της Διονυσίου Αρεοπαγίτου σε παρακείμενα οικόπεδα που προβλέπεται να αποκτήσει το υπουργείο Πολιτισμού για τη συνολική μεταφορά των σπιτιών προκειμένου να βρεθεί μια «σολομώντεια λύση» – να διατηρηθεί, δηλαδή, η αξία των σπιτιών και να μην εμποδίζουν οι προσόψεις τους τη θέα του Μουσείου προς τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως. Αναμένονται οι απαντήσεις των ενδιαφερόμενων μερών.

Τέλος, έχει ολοκληρωθεί η διαμόρφωση της οδού Μακρυγιάννη, καθώς και οι εργασίες του κήπου του Νέου Μουσείου, με τη δενδροφύτευση δέντρων νεραντζιάς και ελαιώνα.

Related posts:

1. Νέο Μουσείο Ακρόπολης by Bernard Tschumi
2. συνέντευξη Bernard Tschumi για το νέο μουσείο ακρόπολης
3. νέο μουσείο ακρόπολης _ θέσεις αντιθέσεις

Το Νέο Μουσείο, τοποθετημένο στην “Νήσο των Μουσείων” στο Βερολίνο, ήταν έργο του Friedrich August Stüler και υπέστη σοβαρές ζημιές από τους συμμάχους κατά της διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Chipperfield συνδυάζει μάλλον επιτυχώς, όσο μπορούμε να δούμε από τις φωτογραφίες το τούβλο των υπάρχοντων τοίχων με προκατασκευασμένα λευκά μπετονένια στοιχεία, τα οποία χρησιμοποιούνται και για την σκάλα της εισόδου, που με μάλλον εντυπωσιακό τρόπο εισάγεται στο -αντίστοιχα εντυπωσιακό- κτίριο.

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το έργο και την πορεία του μπορείτε να βρείτε εδώ.

No related posts.