Digital Skin_Loop from yuda ho on Vimeo.

In the Informatics building, Edinburgh, designed by Bennetts Associates Architects.

Παρουσιάζω ένα blog, από αυτά που ξέρουν να σου τραβούν την προσοχή. Εξαιρετικά απλό, πολύ ενδιαφέρον και χρήσιμο, όταν ασχολείσαι με οτιδήποτε δημιουργικό. Κυρίως γύρω από τους χώρους του design (web design, product design, graphic design, set design), της αρχιτεκτονικής, του σινεμά, της μουσικής και γενικά των τεχνών και των δημιουργικών τους εκφάνσεων, ένα blog που παρουσιάζει καθημερινά δουλειές και project δημιουργικών γραφείων ανά την υφήλιο.

Σε ένα μόνο blog, φτιαγμένο και σχεδιασμένο από το επίσης δημιουργικό γραφείο των HudsonBec, ανάμεσα στα post μπορεί κανείς καθημερινά να βρει σελίδες και project εξαιρετικού ενδιαφέροντος από την μουσική, όπως η πρώτη ψηφιακή ορχήστρα στο inbflat, η καινούρια κολεξιόν μόδας της ελληνίδας Mary Katrantzou, ενώ στην κατηγορία της αρχιτεκτονικής πέφτει κανείς πάνω στο νεοϋρκέζικό γραφείο των LOT-EK και στο PumaCity project.

Αντισεισμική μέθοδο που κάνει τα κτίρια αόρατα ανακάλυψαν βρετανοί και γάλλοι επιστήμονες.

Σύμφωνα με τους ερευνητές όταν θα τελειοποιηθεί η μέθοδός τους θα μπορεί να προστατεύσει από το πιο μικρό σπίτι μέχρι τον πιο μεγάλο ουρανοξύστη, ακόμα και από τον πιο ισχυρό σεισμό.

Συγκεκριμένα η ομάδα των επιστημόνων από το γαλλικό πανεπιστήμιο της Αιξ-Μασσαλίας και το βρετανικό πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ ανέπτυξαν ένα “φράγμα” που απομονώνει τα κτίρια από την επίδραση των σεισμικών κυμάτων, με συνέπεια τα κτίρια να μην “νιώθουν” το σεισμό.

Οι σεισμοί, το φως του ήλιου και το ραδιόφωνο έχουν ένα κοινό σημείο: όλα διαδίδονται μέσω κυμάτων. Η μόνη διαφορά, κατά τους επιστήμονες, είναι ότι τα σεισμικά κύματα είναι τόσο ισχυρά (η ενέργειά τους μπορεί να ισοδυναμεί με αρκετές πυρηνικές βόμβες) που είναι σε θέση να ταρακουνούν τα κτίρια.

Η πρωτότυπη τεχνολογία, που ανέπτυξε η επιστημονική ομάδα, βασίζεται σε μια ιδέα ανάλογη με αυτή που έχει εφαρμοστεί στα “αόρατα” από τα ραντάρ μαχητικά αεροσκάφη (Stealth), τα οποία χρησιμοποιούν συνδυασμούς ειδικά διαμορφωμένων και κατασκευασμένων υλικών που απορροφούν τα σήματα του ραντάρ και τα εκτρέπουν από την πορεία τους. Στην περίπτωση των σεισμών, η νέα τεχνολογία κάνει κάτι παρόμοιο.

Χρησιμοποιώντας κομπιούτερ, οι ερευνητές κατασκεύασαν το μοντέλο μιας συσκευής που αποτελείται από διαδοχικούς ομόκεντρους δακτυλίους πλαστικού, χαλκού και τεσσάρων άλλων μετα-υλικών διαφορετικής ευκαμψίας, που όλα είναι ειδικά σχεδιασμένα για να “εξοστρακίζουν” με αβλαβή τρόπο τα επερχόμενα σεισμικά κύματα. Σε μια σειρά από προσομοιώσεις στον υπολογιστή, οι ερευνητές βομβάρδισαν το δακτύλιο γύρω από ένα κτίριο με το ισοδύναμο επιφανειακών σεισμικών κυμάτων διαφόρων συχνοτήτων (30 έως 150 Hertz).

Σε όλες τις περιπτώσεις, οι προστατευτικοί δακτύλιοι απορρόφησαν και εξέτρεψαν από την πορεία τους τα κύματα του σεισμού, χωρίς ουσιαστικά να ενοχλήσουν καθόλου το κτίριο στο εσωτερικό του δακτυλίου.

Τα κτίρια του μέλλοντος θα μπορούσαν να είναι εφοδιασμένα με τέτοιους δακτυλίους προστασίας, που θα τα κάνουν “αόρατα” στους σεισμούς.

“Επαναστατική” χαρακτήρισαν την ιδέα ο φυσικός Τζον Πέντρι του Imperial College του Λονδίνου και ο φυσικός Ουλφ Λέοναρντ του πανεπιστημίου Σεν Άντριους της Σκωτίας, σύμφωνα με την ηλεκτρονική υπηρεσία του περιοδικού “Science“. Πριν τρία χρόνια ο Πέντρι, ο Λέοναρντ και συνεργάτες τους ήσαν οι πρώτοι που, σε ξεχωριστές εργασίες τους στο “Science”, δημοσίευσαν τις πρώτες προτάσεις για τη δημιουργία συσκευών “αορατότητας”.

Ωστόσο θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι θα χρειαστεί αρκετός χρόνος μέχρι να κατασκευαστεί η πρώτη πραγματικά λειτουργική συσκευή προστασίας από τα σεισμικά κύματα.

Η σχετική επιστημονική εργασία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό φυσικής “Physical Review Letters“.

Από το άρθρο των NY Times και μεταφρασμένο από την ελευθεροτυπία:

ΣΙΚΑΓΟ – Για να καταλάβετε πραγματικά πώς το γυαλί μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή κτιρίων, πρέπει να πάτε στο South Wacker Drive νούμερο 233 στο κέντρο του Σικάγο. Πιο συγκεκριμένα, ανεβείτε 412 μέτρα πάνω από τον δρόμο, στον 103ο όροφο του Sears Tower. Όταν φτάσετε, κάντε μερικά βήματα μέχρι τον δυτικό τοίχο, ο οποίος έχει αφαιρεθεί. Κάντε άλλο ένα βήμα παραπέρα στο κενό.

Θα βρεθείτε πάνω σε ένα γυάλινο πάτωμα και θα δείτε το πεζοδρόμιο που είναι μισό χιλιόμετρο κάτω από τα πόδια σας – οι τοίχοι και το ταβάνι είναι και αυτά γυάλινα.

Βρίσκεστε μέσα σε ένα διαφανές κουτί, ένα από τα τέσσερα που προεξέχουν ενάμισι μέτρο από τον ουρανοξύστη και κρέμονται από μεταλλικές δοκούς πάνω από το κεφάλι σας. Οι δοκοί συνδέονται με τη γυάλινη κατασκευή με τεράστιες βίδες. Ωστόσο αυτό που σας κρατάει σταθερούς πάνω από τη γη είναι το ίδιο το γυαλί.

Τα κουτιά που παρουσιάστηκαν πρόσφατα ως κομμάτι της γενικότερης ανακαίνισης των ψηλότερων ορόφων του ουρανοξύστη, είναι ένα από τα πιο πρόσφατα και πιο εντυπωσιακά εγχειρήματα κατασκευής από γυαλί.

Μηχανικοί, αρχιτέκτονες και κατασκευαστές, με τη βοήθεια εξειδικευμένων στα υλικά επιστημόνων και προγραμματιστών, χτίζουν προσόψεις, θόλους, γέφυρες πεζών και σκάλες, σχεδόν αποκλειστικά από γυαλί.

Ενισχύουν το γυαλί με πολυμερή υλικά για να κάνουν την κατασκευή πιο ανθεκτική και πιο ασφαλή -κάθε γυάλινη επιφάνεια στο Sears Tower αποτελείται από πέντρε ξεχωριστές στρώσεις υλικού- και αναλύουν το κάθε τετραγωνικό εκατοστό του σχεδίου για να αποφύγουν το παραμικρό λάθος.

Πειραματίζονται ταυτόχρονα με νέα υλικά και μεθόδους που μπορεί μια μέρα να οδηγήσουν σε αποκλειστικά γυάλινες κατασκευές, οι οποίες δεν θα χρειάζονται μεταλλική υποστήριξη, ούτε κανένα άλλο υλικό.

“Στοχεύουμε σε μια αποκλειστικά γυάλινη κατασκευή”, εξηγεί ο Τζέιμς Ο’ Κάλαχαν της Eckersley O’Callaghan Design, που έχει σχεδιάσει τις γυάλινες σκάλες που έχουν γίνει σήμα κατακεθέν των καταστημάτων της Apple.

Έπειτα από όλα αυτά έχουν καταλάβει ένα πράγμα. “Το γυαλί είναι απλώς άλλο ένα υλικό”, λέει ο Τζόν Κούιμανς, της κατασκευαστικής εταιρείας Halcrow Yolles, που σχεδίασε τα κουτιά του Sears Tower.

Είναι ένα υλικό που υπάρχει εδώ και χιλιετίες. Ενώ το γυαλί μπορεί να δημιουργηθεί με αμέτρητους τρόπους, οι κατασκευές σαν αυτή στο Σικάγο χρησιμοποιούν σχεδόν αποκλειστικά γυαλί άμμου-σόδας, που φτιάχνεται, όπως φτιαχνόταν πάντα, κυρίως από ανθρακικό νάτριο, ασβεστόλιθο και πυρίτιο. Είναι το ίδιο γυαλί, περίπου, που χρησιμοποιείτε για τα τζάμια των σπιτιών.

Το γυαλί στην αρχική του κατάσταση είναι πολύ δυνατό. Ωστόσο αρχίζει και χάνει τη δύναμή του από τη στιγμή που φτιάχνεται. Μικρές ρωγμές αρχίζουν και σχηματίζονται λόγω της επαφής με άλλες επιφάνειες ή ακόμη και λόγω των υδρατμών ή του διοξειδίου του άνθρακα.

Έστω και ένα μόριο διοξειδίου του άνθρακα μπορεί να εισχωρήσει μέσα στο γυαλί, δημιουργώντας κάποια ατέλεια, λέει ο Κάρλο Τζ. Παντάνο, καθηγητής της Επιστήμης των Υλικών στο Pennsylvania State University. Ενώ το γυαλί είναι πολύ δυνατό όταν συμπιεστεί αρχικά, οι τανύσεις αυξάνουν το μέγεθος των μικρών ρωγμών, οι οποίες εξαπλώνονται σταδιακά. “Αυτό είναι που κάνει το γυαλί να σπάσει”, εξηγεί ο δρ. Παντάνο.

Σε αντίθεση με το σίδερο ή άλλα υλικά, το γυαλί δεν παραμορφώνεται και δεν δίνει καμία μορφή προειδοποίησης για το πόσο θα αντέξει. Εάν σπάσει, η κατασκευή πρέπει να παραμείνει ανέπαφη για να μην κινδυνέψουν αυτοί που βρίσκονται πάνω ή κοντά στην κατασκευή.

Γι’ αυτό το γυαλί ενισχύεται με στρώσεις πολυμερών υλικών. Οι στρώσεις υλικών δυναμώνουν την κατασκευή και εάν μια από αυτές σπάσει την κρατάνε στη θέση της.

Κάποιοι μηχανικοί έχουν ήδη αρχίσει να χρησιμοποιούν συγκολλητικές ουσίες για να ενώσουν γυαλί με γυαλί απευθείας.

Ο Λούσιο Μπλαντίνι, ένα μηχανικός της Werner Sober Engineering and Design στη Στουτγκάρδη, χρησιμοποίησε συγκολλητικά για να κατασκευάσει ένα γυάλινο θόλο 8 μέτρων για το διδακτορικό του. “Πιστεύω πως τα συγκολλητικά είναι το μέλλον στις γυάλινες κατασκευές”, υποστηρίζει ο Μπλαντίνι.

Η μακροπρόθεσμη δύναμη και αξιοπιστία των συγκολλητικών, όμως, δεν έχει επιβεβαιωθεί, έτσι οι περισσότεροι άνθρωποι που εργάζονται στις γυάλινες κατασκευές πιστεύουν πως η μέθοδος αυτή θα χρειαστεί πολλά χρόνια και πολλές δοκιμές για να καθιερωθεί.

“Έχουμε πολλούς δικηγόρους σ’αυτή τη χώρα”, τονίζει ο Λου Σέρνι της MTH Industries, που ανέλαβε την εγκατάσταση των γυάλινων κουτιών στο Sears Tower. “Θα περάσει καιρός μέχρι να δούμε κάτι τέτοιο”.

No related posts.

Διαβάζω στο businessweek_the tech beat για τον σχεδιασμό του hardware (πλέον) με βάση τη νέα (;) μόδα του διαδικτύου, τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Η διαπίστωση αρχίζει με την παρατήρηση σχετικά με τα λεγόμενα netbooks, τα οποία τείνουν να αντικαταστήσουν τα (σαφώς μεγαλύτερα και βαρύτερα) notebooks ειδικά όταν τα τελευταία δεν προορίζονται για να σηκώσουν βαριές εφαρμογές, αλλά όταν χρησιμοποιούνται για (ελαφριές μορφές) office και browsing. Όταν, με άλλα λόγια, προορίζονται για να ανανεώνει κανείς το status του στο facebook, να σχολιάζει φωτογραφίες ή να φλερτάρει διαδικτυακά. Παράλληλα, λέει ο Douglas MacMillan που υπογράφει το άρθρο, οι εταιρείες ασχολούνται περισσότερο με την επέκταση της απόδοσης της μπαταρίας και με την προμήθεια δεύτερης.

Μπορούμε να θυμηθούμε άλλωστε, περίοδους στην εξέλιξη των υπολογιστών, πέρα από τα έσω των τεχνολογικών κύκλων, ως καταναλωτές. Όταν η εξέλιξη οριζόταν ως η αναβάθμιση από επεξεργαστή σε επεξεργαστή, κοιτώντας τα megaHz, στη συνέχεια τα gigaHz. Στη συνέχεια την φάση με την μνήμη ram, όπου οι αυξανόμενες απαιτήσεις σε γραφικά οδηγούσαν στην επέκτασή της, σε ολοένα και καλύτερες κάρτες γραφικών. Τελευταία μόδα ήταν αυτή της χωρητικότητας. Όπου το γρήγορο internet είχε σαν αποτέλεσμα να ζητάμε καθημερινά περισσότερα gb για να αποθηκεύσουμε δεδομένα που σπάνια (έστω) γνωρίζουμε ότι υπάρχουν στους υπολογιστές μας. Όπως διαβάζουμε, οι απαιτήσεις πλέον κινούνται σε μικρότερα μεγέθη, σε μεγαλύτερες διάρκειας μπαταρίες, σε καταστάσεις αυτονομίας σε κάθε περιβάλλον.

Αφού, λοιπόν, παρουσιάζει μία σειρά από gadgets και εφαρμογές (Microsoft Xbox’s new Facebook integration και Yahoo-created Twitter widget) φτιαγμένες στα πλαίσια αυτά που ορίζουν τα περιβάλλοντα κοινωνικής δικτύωσης (και δικαιολογώντας το λόγο για τον οποίο ξεκίνησα να γράφω αυτό το θέμα εδώ και όχι αλλού) καταλήγει με την ερώτηση:

How about even plainer objects, like chairs and lamps? Are they safe from our social networking obsession?

Οπότε και μου έρχεται στο μυαλό η εγκατάσταση στην τελευτάια biennale της βενετίας του Vicente Guallart. Αντιγράφοντας το αναρτημένο κείμενο στον χώρο της εγκατάστασης, λέει ο ισπανός αρχιτέκτονας και πρόεδρος του ινστιτούτου iaac της βαρκελώνης:

“The Hyperhabitat” is both a model for a world of interconnected objects and a giant keyboard through you as a visitor can reprogram the world. Guallart, working in collaboration with IaaC and the Center for Bits and Atoms, started the emergence of “Internet 0″, which is based on embedding microcomputers in objects so that they can all have addresses and be interconnected. In this installation he aims to show us how we could use that computing power not to only communicate more efficiently, but also to manipulate relationships between objects beyond our physical confines. The chairs, tables, bicycles, books and even paellas on display here almsot disappear into plastic ghosts that are also interfaces through which you can access a much larger family of forms displayed on the large wall projection. Arranged in twenty categories and eleven levels of use, the objects can be realigned through the sliders in the objects or by accessing www.hyperhabitat.net”

Ο Guallart εξηγεί με το παραπάνω video πώς δουλέυει η εγκατάσταση, με ένα θεωρητικό υπόβαθρο κάπως δυσνόητο (μαζί και με τα ισπανο_αγγλικά του) όπου το κάθε αντικείμενο μπορεί να είναι διασυνδεδεμένο, έτσι ώστε να υπόκειται σε επαναπρογραμματισμό των σχέσεών του με τα υπόλοιπα, λαμβάνοντας υπόψιν και έναν παράγοντα κλίμακας. Όπου το βιβλίο (για παράδειγμα) μπορεί να θεωρηθεί σαν μονάδα, σαν βιβλιοθήκη (έπιπλο), σαν βιβλιοθήκη (κτίριο), σαν εθνική βιβλιοθήκη (μεγαλύτερο και σημαντικότερο κτίριο). Με όλα τα αντικείμενα που μπορούν δυνητικά να περιγράψουν/ορίσουν χώρο να είναι διασυνδεδεμένα.

Το σαββατοκύριακο (20&21 ιουνίου) λήγουν οι προθεσμίες για δύο καλοκαιρινά workshops στην αθήνα, ενώ ένα τρίτο δεν έχει εμφανιστεί ακόμα διαδικτυακά, παρά μόνο σε αφίσες στο εμπ.

Πρόκειται για το 1st Athens Architectural Workshop όπου:  “Για πρώτη φορά στην Ελλάδα πραγματοποιείτε ένα διεθνές εργαστήριο αρχιτεκτονικής που θα διεξαχθεί στο διάστημα από 21 Ιουλίου έως 2 Αυγούστου στην πόλη των Αθηνών. Σ’ αυτό θα διδάξουν εξέχουσες προσωπικότητες της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής σκηνής, από την Πορτογαλία, Γαλλία, Ιταλία και την Ελλάδα, όπως οι Aires Mateus, Piere Allain Croset, Antonio Tejedor, Μichel Kagan, Νίκος Κτενάς, κα. Στα πλαίσια του εργαστηρίου θα δοθούν διαλέξεις ανοιχτές στο κοινό από τους João Luís Carrilho da Graça, Λισσαβόνα / Antonio Citterio, Μιλάνο / Aurelio Galfetti, Λουγκάνο / Franco Purini, Ρώμη, ενώ τους αμέσως επόμενους μήνες θα οργανωθεί έκθεση των εργασιών και θα εκδοθεί ειδικός κατάλογος.

Στόχος είναι να δοθεί η δυνατότητα μέσω μιας ‘αποστασιοποιημένης’ ματιάς διακεκριμένων αρχιτεκτόνων αλλά και νέων, να διατυπώσουν αρχιτεκτονικές προτάσεις για συγκεκριμένες τοποθεσίες στην πόλη της Αθήνας. Επτά τοποθεσίες του κέντρου της πόλης έχουν επιλεγεί για το σκοπό αυτό, οι οποίες, συγκεντρώνοντας ενδογενώς όσο και μεταξύ τους μια πληθώρα ετερόκλητων χαρακτηριστικών, τίθενται ως τόποι μελέτης ώστε να αποκτήσουν μια σύγχρονη ταυτότητα που θα αναδεικνύει την ιδιαιτερότητα και τον ‘χαρακτήρα’ τους.”

Οι αιτήσεις συμμετοχής είναι μέχρι το σάββατο (20 ιουνίου), ενώ απαιτείται η καταβολή 350 euro στην τράπεζα κύπρου.

Το δεύτερο δεν είναι άλλο από το apo mechanes. Ένα εντατικό workshop, διάρκειας 2.5 εβδομάδων, με πεδίο έρευνας και εφαρμογής το computational design, την εκμάθηση προγραμμάτων και παραμετρικού σχεδιασμού, τη δημιουργία μοντέλων και project σε διάφορες κλίμακες. Με instructors τους ezio blasetti, dave pigram και roland snooks (και οι τρεις έχουν περάσει από σχολές όπως η AA, το Columbia και το Pratt, ως φοιτητές και ως καθηγητές), φιλοδοξεί να εστιάσει το ερευνητικό του ενδιαφέρον στη συμμετοχή του υπολογιστή στον σχεδιασμό (CAD) και στην κατασκευή (CAM).

Με νέα ημερομηνία υποβολής αιτήσεων έως την κυριακή (21 ιουνίου) οι επιτυχόντες πρέπει να γνωρίζουν ότι οφείλουν να καταβάλουν 100/200 euro ανάλογα με το αν θα συμμετέχουν στο workshop ή στο studio.

Τέλος, το καλοκαιρινό workshop του ΚΑΜ, με θέμα τον σχεδιασμό επίπλου,  έχει κάνει την εμφάνισή του στους τοίχους του εμπ, χωρίς ωστόσο να προσφέρει πληροφορίες για συμμετοχή ή αιτήσεις. Προηγούμενα workshop του ΚΑΜ μπορείτε να δείτε εδώ.

Οι εκδόσεις LIBRO σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΤΟΠΙΚΙΣΜΟΣ του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ την Πέμπτη 28 Mαΐου 2009, ώρα 8 μ.μ.στο ZEON Σαχτούρη 8-10, Πλατεία Κουμουνδούρου.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

ΠANAΓIΩTHΣ TOYPNIKIΩTHΣ, Kαθηγητής E.M.Π.
ΡΕΝΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΟΥ, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Α.Π.Θ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ, Επίκουρος Καθηγητής Ε.Μ.Π.
ΕΛΕΝΗ ΚΑΛΑΦΑΤΗ, Αρχιτέκτονας, Δρ. Ιστορικός
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΑΤΟΥΡΟΣ, Ομότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.

Στην αφετηρία των σκέψεων για τον ψηφιακό τοπικισμό βρίσκεται μια απορία: οι ψηφιακές τεχνολογίες, όσο και αν αναγγέλλονται ως τεχνολογική επανάσταση και ρήξη με το υπάρχον, στην πράξη εντάσσονται στο υπάρχον (τοπικό) μεταβάλλοντάς το, στην αρχή σταδιακά και σε βάθος χρόνου ριζικά; Καθώς οι απόψεις υπέρ ή κατά των «νέων τεχνολογιών» έδιναν μεταξύ τους σκληρές μάχες, σε ένα φαντασιακό πεδίο που οι ίδιες είχαν ορίσει, το έδαφος που τις φιλοξενούσε άλλαζε στην υλικότητα του, ακριβώς λόγω των ψηφιακών τεχνολογιών. Η ενασχόληση με αυτό το «έδαφος», το μεταβαλλόμενο «τοπικό», παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την συμμετοχή στη διαμάχη.

Απέναντι στο μεταβαλλόμενο τοπικό, κάθε προσπάθεια του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού να συγκροτήσει από τα πριν μια συνολική θεώρηση αυτής της νέας κατάστασης πραγμάτων, ώστε να προτείνει μια σταθερή μορφή αρχιτεκτονικού έργου, μοιάζει αδιέξοδη. Η μόνη διέξοδος είναι να σκεφτεί την ίδια την μεταβολή του τοπικού, μέσα από τις ψηφιακές τεχνολογίες. Να σχεδιάσει τις συνθήκες αλλαγής του έργου και όχι την ύστατη αρχιτεκτονική μορφή του όταν αυτή η αλλαγή έχει συντελεστεί. Δηλαδή, να σκεφτεί την νέα συνθήκη ύπαρξης του δικτυακά πλέον υφιστάμενου τοπικού.

Την νέα ένταση μεταξύ τοπικής και δικτυακής ταυτότητας επιχειρεί ο συγγραφέας να προσεγγίσει σε θεωρητικό και σχεδιαστικό επίπεδο.

Ο Δημήτρης Παπαλεξόπουλος είναι αρχιτέκτονας και γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Διδάσκει στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π. Εισηγήσεις του σε συνέδρια και συμμετοχές του σε ερευνητικά προγράμματα αναφέρονται στον χώρο και την τεχνολογία, την διαμόρφωση τεχνικής σκέψης καθώς και τις εφαρμογές των τεχνολογιών της πληροφορίας στην αρχιτεκτονική. Διατηρεί δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο. Τα αρχιτεκτονικά έργα του περιλαμβάνουν νέα κτίρια και ανακαινίσεις παλαιών στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Πρόσφατα έργα του αναφέρονται στον σχεδιασμό κτιρίων που παρουσιάζουν ένταση ένταξης των τεχνολογιών της πληροφορίας.

No related posts.

Διαμόρφωση εκθεσιακού χώρου από φοιτητές του πανεπιστημίου της Στουτγκάρδης και του Ινστιτούτου Ελαφριών Κατασκευών και Εννοιολογικού Σχεδιασμού (Institute for Lightweight Structure and Conceptual Design – ILEK).

Η ιστορία έχει ως εξής. Πέντε φοιτητές (Benjamin Engelhardt, Fred Ernst, Kadri Kaldam, Sebastian Lippert και Christian Seelbach) έχουν την ιδέα να δημιουργήσουν ένα χώρισμα (κάθετο) σε έναν εκθεσιακό χώρο, αποφασίζουν δε ότι θέλουν το χώρισμα να αποτελεί φίλτρο ανάμεσα στον θεατή και στο έκθεμα και δεν μένουν απλά εκεί, προχωρούν και δηλώνουν πως το κάθε αντικείμενο-έκθεμα είναι ορατό από μοναδικό σημείο στον χώρο της έκθεσης, εξού και το τρυπητό αποτέλεσμα με τα διαφορετικά πάχη/μεγέθη/διαστάσεις, τις καμπυλώσεις κτλ.

Η σύλληψη κατ’ αρχήν ενδιαφέρουσα, η πραγματοποίηση ακόμα πιο μπροστά. Αν και στο post του dezeen ακούει μεγάλη κριτική ως μη πρωτοπόρο/καινοτόμο εγχείρημα (υποστηρίζεται πως στην Architectural Association του Λονδίνου ανάλογα project έχουν σχεδιαστεί και κατασκευαστεί προ πολλού), ωστόσο αν εξαιρέσει κανείς ορισμένες ατέλειες (που πιθανώς σε επόμενες version από τους ίδιους/από άλλους μπορούν να βελτιωθούν, βλ. βάση και κενά) πρόκειται για μία αντίληψη σχεδιασμού έκθεσης (σχεδόν δουλειά curator) τουλάχιστον εντυπωσιακή.

Γράφουν, λοιπόν, έναν αλγόριθμο, με παραμέτρους που έχουν να κάνουν με τη θέση των εκθεμάτων, τις διαστάσεις τους, τις αποστάσεις από το χώρισμα και σταθερές (πιθανότατα) την μορφή (της κυψέλης) και τον τρόπο σύνδεσης.

Κάθε πεντάπλευρο είναι μοναδικό, δεν υπάρχουν δύο όμοια, δηλαδή, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα θέμα στην κατασκευή του, το οποίο λύνεται με την προσθήκη μιας CAM (Computer Aided Manufacturing) “διαδικασίας” που περιλαμβάνει την μετατροπή του σχεδιασμένου, πλέον, 3διάστατου πενταπλεύρου σε 2διάστατο σχέδιο και με τη βοήθεια ενός CNC Cutter, ενός ρομπότ, δηλαδή, τα κομμάτια κόβονται σε mdf πάχους 3-10 χιλιοστών.

Το κάθε κομμάτι (πεντάπλευρο ή σύνδεσμος) είναι αριθμημένο (μοναδικό γαρ) και η συναρμολόγηση (βλ. ΙΚΕΑ) διαρκεί 13 μέρες. Ο τελικός αριθμός των κομματιών είναι 2142 ενώ των συνδέσμων 1376, όλα μοναδικά. Τα εργαλεία/προγράμματα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν τα εξής:

Σχεδιασμός: Rhino
Scripting: Monkey / VBS
CAM: MadCAM
CNC Cutter: BZT

Ένα επιπλέον ενδιαφέρον πέρα από τα σχόλια που το ακολουθούν στο dezeen είναι ο σχεδιασμός, πλέον, από τον ίδιο τον αρχιτέκτονα ενός εκθεσιακού χώρου. Δηλαδή, η συγκεκριμένη πρόταση αποτελεί μία ξεκάθαρη δήλωση για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο designer/αρχιτεκτονας_μηχανικός το έκθεμα, τον θεατή και τον χώρο που τους ενώνει.

Η απομόνωση του εκθέματος, ο τοίχος ως έκθεμα ο ίδιος, η μη δυνατότητα αντίληψης του συνόλου του χώρου με τα εκθέματά του, είναι θέματα που απορρέουν από αυτήν την κατασκευή. Και άρα η σχέση αρχιτέκτονα_curator_επιμελητή εθκέσεων. Πόσο αυτά μπλέκονται, πόσο ο χώρος σχεδιάζεται σε σχέση πλέον άμεση και θεμελιώδη με το περιεχόμενό του.

No related posts.

Μία μόδα 50 περίπου χρόνων που πλέον φαντάζει να εξαπλώνεται και πέρα από αμιγώς επιστημονικά πεδία. Η τεχνολογία GIS δεν είναι τίποτα περισσότερο από πληροφοριακούς χάρτες. Που μπορούν να περιέχουν οποιαδήποτε πληροφοριά, συχνά πολλές διαφορετικές μαζί για περισσότερους από έναν σκοπούς. Πολλές πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο αντίστοιχο wiki.

Η ιστορία ξεκινάει κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 60, όταν στον Καναδά και προκειμένου να διαχειριστούν τα τεράστια όρια της χώρας και τα αποθέματα ενεργειακών πηγών, μπαίνουν στην διαδικασία καταγραφής πληροφοριών με βάση τους εθνικούς τους χάρτες. Στη συνέχεια ο επικεφαλής (και ουσιαστικά μπαμπάς του GIS) Roger Tomlinson, συνεργάζεται με την IBM προκειμένου να προστεθεί στην πατέντα η υπολογιστική ισχύς του κομπιούτερ.

Κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα, οπότε και το GIS να αποτελεί μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών για πολλές ειδικότητες (τοπογράφοι, urban designers, marketing κτλ) και -το πιο ενδιαφέρον- να το βλέπουμε να αναπτύσσεται ΚΑΙ πέρα από τα όρια της αγοράς, εμπλεκόμενη πλέον στην καθημερινότητα με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Προσωπικά η αναζήτηση ξεκίνησε κάπου ανάμεσα στην εξερεύνηση του εικονικού κόσμου του second life, στο google earth και στο Τίρανα GIS. Στο μεν πρώτο, ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά του εν λόγω εικονικού κόσμου είναι ο πληροφοριακός του χάρτης. Όπου ανά πάσα στιγμή μπορείς να βρεις σε ποιο sim (εικονικό οικόπεδο) είναι τοποθετημένοι οι περισσότεροι κάτοικοι του κυβερνοσύμπαντος, μπορείς να εντοπίσεις τους φίλους σου (εφόσον στο επιτρέπουν) μπορείς να βρεις οικόπεδα προς πώληση και σημεία τηλεμεταφοράς. Δεδομένα που αλλάζουν ανά πάσα στιγμή.

Και που διαφέρουν από το δεύτερο (google earth) μόνο σε αυτό το σημείο. Δηλαδή, ότι δεν είναι άμεσα ανανεώσιμα, δεν γίνεται refresh. Ωστόσο και εκεί πρόκειται για έναν (παγκόσμιο και ρεαλιστικό αυτή τη φορά) χάρτη,  με πληροφοριές. Δρόμους, σύνορα κρατών, πληθυσμούς πόλεων (σε συνεργασία με την wikipedia), φωτογραφίες και σχόλια χρηστών. Πρόσφατα και τρισδιάστες απεικονίσεις, είναι άκρως εντυπωσιακό το φαράγγι του Βίκου στα Ιωάννινα, όπου η τρίτη διάσταση είναι τουλάχιστον εντυπωσιακή, αν όχι ιλλιγώδης.

Τέλος, στο τρίτο (Τίρανα GIS), το οποίο πληροφορήθηκα από ένα σχόλιο σε προηγούμενο post για τα Τίρανα, βλέπουμε ένα zoom in του google earth, με την πρωτεύουσα των γειτόνων στο επίκεντρο, με πληροφορίες για δρομολόγια λεωφορείων, υποδομές της πόλης, μελέτες (αρχιτεκτονικές, υποδομών κτλ) σε εφαρμογή.

Μαθαίνουμε και τα νέα σύμφωνα με τα οποία η google προσπαθεί απελπισμένα να λανσάρει το google street view, με το οποίο σου δίνει την δυνατότητα να βρεθείς ανάμεσα σε υπάρχοντες δρόμους και κτίρια πόλεων όλου του κόσμου, φωτογραφίζοντας τις αντίστοιχες περιοχές και (ύστερα από επεξεργασία των δεδομένων) προσφέροντας τρισδιάστατες περιηγήσεις, συναντώντας όμως εμπόδια σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η ελλαδάρα, με μπροστάρη την αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων (τουλάχιστον για κάτι ξύπνησε, έστω και αν αυτό είναι από το εξωτερικό, άρα εσωτερικά ακίνδυνο).

Και η ερώτηση είναι πόσο μακρυά είμαστε από το να μπορούμε να κάνουμε download στο κινητό μας πληφοριακούς χάρτες με δεδομένα ανανεώσιμα ανά πάσα στιγμή;

“Ενα νέο υλικό σκυροδέματος που «επουλώνει» μόνο τις ρωγμές του ανακάλυψαν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν στις ΗΠΑ ανοίγοντας τον δρόμο για πιο σταθερές κατασκευές που θα μπορούσαν να αυτοεπιδιορθώνονται έπειτα από σεισμούς” λέει το βήμα, μέσω των αρχιτεκτόνων. Το αφιέρωμα του βήματος συνεχίζει λέγοντας “η αυτοεπιδιόρθωση του μπετόν γίνεται με απλή απορρόφηση νερού και διοξειδίου του άνθρακα που υπάρχει στο περιβάλλον. Το υλικό μετά την απορρόφηση σχηματίζει ένα λεπτό στρώμα από ανθρακικό ασβέστιο, μια ανθεκτική ουσία που στη φύση συναντάται στα κελύφη των θαλάσσιων οργανισμών.

Εργαστηριακές δοκιμές έδειξαν ότι το υλικό επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση ακόμη και όταν υποβληθεί σε πιέσεις που μεταβάλλουν το αρχικό του μέγεθος κατά 3%- ποσοστό αρκετό για να οδηγήσει σε καταστροφικές ρωγμές το συμβατικό σκυρόδεμα.”

ενώ για το έξυπνο πλαστικό το άρθρο συνεχίζει λέγοντας ότι “τα πλαστικά αυτά έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά “έξυπνων” υλικών, τα οποία αντιλαμβάνονται τις αλλαγές του περιβάλλοντος και αντιδρούν ανάλογα. Ήδη οι επιστήμονες έχουν δημιουργήσει αυτό-διορθούμενα πλαστικά, τα οποία φροντίζουν να θεραπεύσουν τυχόν ρωγμές τους, απελευθερώνοντας αυτομάτως έναν καταλύτη, ο οποίος οδηγεί σε αναμόρφωση του πλαστικού, ώστε να κλείσει τη σχισμή.

Η νέα ανακάλυψη, που παρουσιάζεται στο περιοδικό “Nature”, έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Ιλινόις, υπό τον χημικό Τζέφρι Μουρ και την ειδική στα υλικά Νάνσι Σότος, οι οποίοι εδώ και καιρό εργάζονται με σκοπό να εφοδιάσουν τα πολυμερή υλικά με την ικανότητα να αντιλαμβάνονται και να αντιδρούν στο μηχανικό στρες.

Τέτοια πολυμερή πλαστικά που αλλάζουν χρώμα, στο μέλλον θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως επικαλύψεις στα πάντα, από γέφυρες μέχρι φτερά αεροπλάνων, προειδοποιώντας έγκαιρα τους μηχανικούς όταν ζωτικές δομές βρίσκονται κοντά στο όριο να σπάσουν. Όταν υλικά όπως τα μέταλλα και το μπετόν αρχίζουν να κάμπτονται και να “στρεσσάρονται”, εμφανίζουν ορατές ρωγμές, οπότε προειδοποιούν τους μηχανικούς.

Το ίδιο δεν συμβαίνει όμως με τα πλαστικά, γι’ αυτό άλλωστε η νέα ανακάλυψη αναμένεται να συγκεντρώσει μεγάλο ενδιαφέρον.”

Νέα υλικά, νέες κατασκευαστικές μέθοδοι, νέα -καλύτερα;- αρχιτεκτονικά αποτελέσματα.

No related posts.