Digital Skin_Loop from yuda ho on Vimeo.

In the Informatics building, Edinburgh, designed by Bennetts Associates Architects.

Δύο σύντομες σκέψεις.
Όσο η (βιομηχανική )αρχιτεκτονική συνεχίζει να δίνει αξιόλογα κτήρια, πρέπει κάπως να αναθεωρήσουμε τις μεθόδους προστασίας της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς.
Ένας λόγος παραπάνω, καθώς σήμερα, η διάρκεια ζωής των κτηρίων μειώνεται, και πιθανόν για διάφορους λόγους αυτά να μην προφτάσουν (άλλη συζήτηση) το όριο των εκατό ετών, που απαιτείται για να κηρυχτούν διατηρητέα. Εκεί άλλωστε παρεμβαίνει τουλάχιστον στην ελλάδα η εφορεία νεοτέρων μνημείων αν και όχι πάντα με ουσιαστικά αποτελέσματα, όπως στις περιπτώσεις ορισμένων ΞΕΝΙΑ και αρκετών ακόμα περιπτώσεων που αναδείχτηκαν από τον τύπο και άλλων αφανών.

A Necessary Ruin: The Story of Buckminster Fuller and the Union Tank Car Dome from Evan Mather on Vimeo.

Εξίσου συναρπαστικό θέμα για κουβέντα, είναι το ίδιο το ντοκυμαντέρ, τα υπέροχα και επιβλητικά αυτά κτήρια, το γεγονός ότι όταν σχεδιάστηκαν και υλοποιήθηκαν, δεν υπήρχε ούτε ψηφιακή βοήθεια, παραμετρικός σχεδιασμός, ούτε laser να κόβει τα μέταλλα. Η απλότητα της κατασκευής και των συνδέσεων είναι παροιμιώδης νομίζω, αν και συχνά βλέπουμε σε βιομηχανικά κτήρια, απλές τεχνικά συνδέσεις και εφαρμογές που αντέχουν στον χρόνο (σε πείσμα των νεαρών μηχανικών που τις εξετάζουν έκθαμβοι).
Κλείνοντας, Ζήτω ο Φούλερ.

konishi gaffney house, edinburgh open doors 2010 from alan craigie on Vimeo.

Στα πλαίσια του edinburgh doors open day, επισκεφτήκαμε το παραπάνω/κάτω japanese house, βιοκλιματικό και κατασκευασμένο από τους ιδιοκτήτες/αρχιτέκτονες, konishi/gaffney architects.

Ξύλινη κατασκευή, βιομηχανικό (θερμαινόμενο) δάπεδο,japanese,  minimal, λειτουργικό, χαριτωμένο, όμορφο, σπίτι.

Ή αλλιώς η άποψη του Koolhaas και του OMA (σε συνεργασία με εταιρείες ενέργειας και πανεπιστήμια) για το ενεργειακό μέλλον της ευρώπης (αυτής που συμπεριλαμβάνει και την ελλάδα).

Και που πάνω κάτω λέει ότι η συνοχή της ευρώπης σαν ένωση κρατών πρέπει να στηριχτεί και να δομηθεί πάνω στην επίλυση των ενεργειακών αναγκών της σαν σύνολο και όχι σαν μέρη. Τακτική που θα έχει οικονομικά (βλ. θέσεις εργασίας σε πολλούς και διάφορους τομείς) και περιβαλλοντικά οφέλη για όλους.

Το roadmap 2050 βλέπει μία ευρώπη χωρίς σύνορα, όπου ο νότος τροφοδοτεί με ενέργεια (προερχόμενη από τον ήλιο) τον βορρά και ο τελευταίος χάρη στους ανέμους και στην παλίρροια του ατλαντικού τροφοδοτεί αντίστοιχα την μεσόγειο. Κάπου στο ενδιάμεσο μπλέκονται και άλλες καθαρές μορφές ενέργειας όπως η πυρηνική και η βιομάζα.

Στόχος -όπως προβάλλει στην σημερινή δυσοίωνη καθημερινότητα- είναι να αποδείξει με μία σειρά από μελέτες, που μπορεί κανείς να βρει και να κατεβάσει στο site, ακόμα και να αγοράσει μερικά hardcopies, ότι ένα αντίδοτο στην κρίση (οικονομική, περιβαλλοντική και εν τέλει ενότητας) που περνάει αυτή τη στιγμή η γηραιά ήπειρος, είναι η ενοποίηση κάτω από τέτοιους (σαν αυτούς που αναφέρονται παραπάνω) όρους.

Στόχος που αναιρείται την ίδια στιγμή που γίνεται η πρόταση, αφού όπως μεταφέρει ο βαγγέλης βαγγελάτος από την ελευθεροτυπία εκ στόματος Rowan Moore και Observer: «ο τρόπος που η Ευρώπη προσπάθησε να σώσει οικονομικά την Ελλάδα δείχνει πως δεν έχει αποκτήσει ακόμα πολιτική θέληση, συνοχή, αλλά και όραμα»

No related posts.

Flor del Campo from Cristobal Palma Photography on Vimeo.

Πέρα από την ποιότητα των χώρων, ενός σχολείου και ενός αθλητικού κέντρου στην πόλη Cartagena de Indias της Κολομβίας, που σίγουρα διεγείρουν την σκέψη και το μάτι, για τις αξίς που μπορεί ή οφείλει να φέρει και να μεταδίδει ένας εκπαιδευτικός (δημόσιος) χώρος, και την προφανή σημασία της καλής αρχιτεκτονικής στα σχολεία (συζήτηση που μάλλον υποτιμάται συστηματικά στην χώρα μας -αναρωτιέμαι αν και κατά πόσον μπορεί να σχετίζεται η ένδεια της ελληνικής αρχιτεκτονικής εν γένει με την ανυπαρξία αισθητικής στα σχολεία της χώρας), νομίζω μπορούμε να ανοίξουμε την δυνατότητα που δίνει η κινηματογραφική εικόνα, στην απεικόνιση και μεταβίβαση της αρχιτεκτονικής.

Coliseos from Cristobal Palma Photography on Vimeo.

Το ζήτημα της αναπαράστασης του χώρου, δεν είναι καθόλου πρόσφατο, άλλωστε η προοπτική προέκυψε ακριβώς μέσα από τις καλλιτεχνικές και επιστημονικές ζυμώσεις αυτού ακριβώς του ζητούμενου. Κατά την διάρκεια των αρχιτεκτονικών σπουδών (αλλά και των τεχνικών) διδάσκονται διάφορες τεχνικές αναπαράστασης του χώρου, είτε λέγονται γραμμικό (δισδιάστατο) σχέδιο, είτε γεωμετρικές απεικονίσεις (τρισδιάστατο σχέδιο- προοπτική), είτε -πλέον- τα διάφορα ψηφιακά μέσα.

Ωστόσο, αυτό που με απασχολεί είναι η μετάδοση της εμπειρίας του χώρου, στους μη ειδικούς. Ακόμα και βέβαια και οι αρχιτέκτονες έχουν ανάγκη από την φωτογραφία για να εκτιμήσουν ένα χώρο, να προσπαθήσουν να ανασυνθέσουν με τον νού το βίωμα του χώρου, με το συμπληρωματικό εργαλείο της κάτοψης και της τομής. Ένας καθηγητής μας έλεγε πως ο καλός αρχιτέκτονας καταλαβαίνει ένα κτήριο μόνο από την κάτοψη. Αυτό δεν ισχύει πάντοτε, καθώς η συχνά το σχέδιο (κάτοψη, τομή κλπ) ως δισδιάστατο αναπαραστατικό μέσο, δεν αρκεί για την αντίληψη του χώρου.

Η καινοτομία που προκύπτει με την διεύρυνση και διάδοση των κινηματογραφικών μέσων, είναι η δυνατότητα μίας πιο συνολικής αντίληψης και κατανόησης του χώρου. Η πανοραμική κίνηση της κάμερας, που προσομοιάζει το γύρισμα του κεφαλιού, επιτρέπει τον συσχετισμό των χώρων, της διαδοχής τους, της σύνθεσης των υλικών. Και επίσης, την αντίληψη του φωτός και της σκιάς ή και της μεταβολής τους. Μια πανοραμική λήψη στην γωνία του κτηρίου, αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από την παράθεση δύο φωτογραφιών, όπως και ένα travelling, (κίνηση εμπρός) μπορεί να μιλήσει για τον ρυθμό της αρχιτεκτονικής, την προσπέλαση των χώρων και την μεταμόρφωση της προοπτικής.

Όμως, σημειώνεται και μία ακόμα μεγάλη επανάσταση (!). Όπως μπορεί να παρατηρήσει κάποιος εύκολα, η αρχιτεκτονική φωτογραφία (ένα παρακλάδι της τέχνης της φωτογραφίας) χαρακτηρίζεται συνήθως από την αντιμετώπιση των χώρων ως άψυχων αντικειμένων. Πόσο κρίμα είναι όμως, αυτή η παγωμένη θεώρηση του χώρου και της αρχιτεκτονικής που η κορύφωση της έρχεται με την υποδοχή και την φιλοξενία του ανθρώπου εντός της. Έτσι, οι χώροι φωτογραφίζονται άδειοι, τακτοποιημένοι, κενοί ζωής, ίσως μόνο με την ηχώ της, να αντηχεί στα αντικείμενα που αφέθηκαν επιμελώς. Άλλοτε, μία σκιά ή μια θολή διερχόμενη φιγούρα, είναι το μόνο που απομένει από την ζωή που φιλοξενεί ο κάθε χώρος, ως το ελάχιστο που χρειάζεται για να δώσει την κλίμακα του χώρου, να βοηθήσει στην αντίληψη των διαστάσεων.

Πόσο διαφορετική είναι η αντίληψη του κινηματογραφιστή-φωτογράφου,που επιλέγει να αποτυπώσει (στα παραπάνω βίντεο) το σχολείο μαζί με τα παιδιά, τον χώρο μαζί με την ζωή, ρίχνοντας το βάρος στην συνύπαρξή τους. Ο χώρος γίνεται αντιληπτός ως “δοχείο ζωής”, απαλλάσεται κατά κάποιον τρόπο από τον ναρκισσισμό του αρχιτέκτονα προς το έργο του…

Κατά βάση όλα αυτά για να πω πόσο χαίρομαι που για την προβολή της αρχιτεκτονικής παραγωγής, δεν χρειάζεται πλεόν να ξεγυμνώνονται τα κτήρια…

Εκεί που η τέχνη συναντάει τη διάθεση για αλλαγή, εκεί που η πράξη αποτελεί ανάγκη για έκφραση, εκεί που η δράση γίνεται αντίδραση, εκεί που η έννοια της ομάδας αποκτά το νόημα που της αξίζει βρίσκεται η ΣΦΗΝΑ. “Η Σφήνα είναι μία παρεμβατική κολεκτίβα ανθρώπων, στόχος της οποίας είναι η δημιουργία καταστάσεων. Άλλοτε υπερρεαλιστικές και άλλοτε παιχνιδιάρικες, αποσκοπούν στην διακοπή της ρουτίνας του αστικού τοπίου”. Τους εντοπίσαμε στο σιδηροδρομικό σταθμό πριν προλάβουμε το τρένο για Αθήνα, κάνοντας βόλτα στην πλατεία Αριστοτέλους, στη Νέα Παραλία ή στην πλατεία Ναυαρίνου και στα αστικά λεωφορεία με ντισκομπάλες, μπουζούκια και κορδέλες “the party is here”..

Με αφορμή την τελευταία “κατάσταση” που δημιούργησαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης – οι ποδηλάτες της στέγης-  και περιμένοντας τα τελικά πλάνα, αξίζει να τους συγχαρούμε για αυτήν την προσπάθεια και να τους ενθαρρύνουμε να συνεχίσουν να δρουν και να αντιδρούν.

Μπείτε στο site και απολαύστε τα videos από όλα τα δρώμενα!

ο shigeru ban είναι ο πρώτος “μεγάλος” αρχιτέκτονας που χρησιμοποίησε container σε ένα κτήριο διεθνούς εμβέλειας.

Είχαν προηγηθεί πολλές διπλωματικές και διαγωνισμοί με ίδεες για ανάλογες χρήσεις από αρχιτέκτονες σε όλο τον κόσμο, αλλά τα κοντέινερ παρέμεναν συνδεδεμένα είτε με έργα μικρής κλίμακας είτε απλά με τα φωτορεαλιστικά της τελικής παρουσίασης.

Το έργο του Shigeru Ban ενσωματώνει την εμπειρία του λιμένα, τις εικόνες των στιβαγμένων κοντέινερ σε τεράστιες στήλες, σε όλα τα λιμάνια του κόσμου. Αντλώντας από την δομή του container, το DNA, δημιουργείται μία εξαιρετική εφήμερη κατασκευή μεγάλης κλίμακας.

Μετά από την προβολή του, σκέψου και πράξε!

Δείτε το video στο youtube

Γιατί αν δεν είναι αυτό αρχιτεκτονική, τότε τί είναι;

Το βίντεο είναι από τις πιο ολοκληρωμένες σκηνοθετικά προσπάθειες αποτύπωσης της δημιουργίας ή ανακατασκευής κτηρίου. Συνήθως, το υλικό είναι ότι έχει συγκεντώσει το αρχιτεκτονικό γραφείο κλπ. Εδώ παρατηρούμε πως η σημασία τέτοιων προσπαθειών αποτύπωσης και τεκμηρίωσης της προσπάθειας, έχουν αποκτήσει μία ειδική σημασία στην παραγωγή της αρχιτεκτονικής.

Είναι προφανώς ο ρόλος, που καλείται να παίξει ένας τέτοιος χώρος πολιτισμού, όπου στην προβολή του περιλαμβάνεται και η διαδικασία μετασκευής του. Ωστόσο, κάτι που μέχρι πρότεινος ήταν άγνωστο, εδώ πλέον έχει αυτοτέλεια. Η χρήση του time-lapse, για την καταγραφή γεγονότων δεν είναι καινούργια, αλλά ως τώρα ήταν εξαιρετικά περιορισμένη.

Αυτό που καταφέρνει η συγκεκριμμένη μέθοδος, είναι η καταγραφή των μεταβολών, με τρόπο συνεχή και εύληπτο στο ανθρώπινο μάτι.  Άλλες παρόμοιες προσπάθειες με συμβατικά κινηματογραφικά πλάνα, έχουν μικρότερη διάρκεια καταγραφής και άρα μικρότερη μεταβολή στο κτήριο.

Τέλος πάντων, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε κι άλλες τέτοιες προσπάθειες καταγραφής της αρχιτεκτονικής.

Γράφωντας όλα αυτά δεν σχολιάστηκε καθόλου η επάναχρηση καθαυτή, αλλά η καταγραφή της ήταν ήδη αρκετά ενδιαφέρουσα. Σχόλια για την επάναχρηση σε δεύτερο χρόνο.

No related posts.