Αρχικά θα ήθελα να σημειώσω ότι εδώ και σχεδόν 2 μήνες ζω στο Βερολίνο και για τα επόμενα 2 χρόνια θα διαβάζετε επί τω πλείστων άρθρα που σχετίζονται με τη συγκεκριμένη πόλη. Όχι μόνο επειδή είναι εύκολη η πρόσβαση σε ότι κινείται εδώ γύρω, απλά έχω την ανάγκη να μοιραστώ εμπειρίες και νέες εικόνες από ένα μέρος τόσο διαφορετικό και πολυδιάστατο, όπως το Βερολίνο..

Ακούγοντας συνέχεια συζητήσεις περί επαναχρησιμοποίησης κτιρίων και κατά πόσο υπάρχουν επιτυχημένες ή μη προσπάθειες τέτοιου είδους, θεωρώ ότι το συγκεκριμένο παράδειγμα αποτελεί μία από τις πιο όμορφες και μινιμαλιστικές λύσεις αυτού του αρχιτεκτονικού “προβλήματος”. Βρισκόμασε στο Kraftwerk, ένας πρώην ηλεκτρικός σταθμός που χτίστηκε το 1961. Στα 8.000 τ.μ. για πρώτη φορά φιλοξενείται η έκθεση “REALSTADT.Wünsche als Wirklichkeit” (Realstadt.Wishes Knocking on Reality’s Doors). 250 αρχιτεκτονικά και πολεοδομικά μοντέλα και 65 υποδειγματικά έργα του διαγωνισμού “National Prize for Integrated Urban Development and Baukultur”, που διοργανώθηκε το 2009 από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Μεταφορών, Δημοσίων Έργων και Αστικής Ανάπτυξης.

Έργα και προτάσεις για διάφορες πόλεις της Γερμανίας, όπως η Βρέμη, το Άαχεν ή το Βερολίνο. Περπατώντας ανάμεσα στις ενδιαφέρουσες προτάσεις και βλέποντας παράλληλα τον καθαρό κατασκευαστικό σκελετό ενός βιομηχανικού κτιρίου χωρίς εξεζητημένες αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις δημιουργείται η αίσθηση ότι τα εκθέματα αλληλοσυμπληρώνονται με τον υπάρχοντα χώρο. Και για όσους δεν ενδιαφέορνται τόσο για τέτοιου είδους αρχιτεκτονικές πρακτικές, το θρυλικό club Tresor βρίσκεται στο ίδιο μέρος. Στο Βερολίνο όλα τα περιμένει κανείς..

Η World Press Photo είναι ένας ανεξάρτητος και μη κερδοσκοπικός οργανισμός, ο οποίος διοργανώνει κάθε χρόνο τον μεγαλύτερο και πιο διάσημο διαγωνισμό φωτογραφίας τύπου. Οι βραβευμένες φωτογραφίες συγκεντρώνονται σε μία περιοδεύουσα έκθεση που την επισκέπτονται πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι σε περίπου 45 χώρες σε όλο τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Βερολίνο μέχρι και τις 25/10 στο σταθμό του S-Bahn Frierdrichstrasse. Επόμενοι προορισμοί: Ισπανία, Ιαπωνία, Αυστρία,… Οι φωτογραφίες πραγματικά όταν τις βλέπεις από κοντά σου κόβουν την ανάσα. Αν δεν θα έχετε την ευκαιρία να την επισκεφτείτε, δείτε τις φωτογραφίες στο site του οργανισμού.

Αντιγράφουμε από την ελευθεροτυπία:

Πώς κατόρθωσε η Αρχιτεκτονική να συμπεριλάβει και να ερμηνεύσει τις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που συντελέστηκαν στην Ισπανία, τις τελευταίες τρεισήμιση δεκαετίες, αρχής γενομένης από τον εκδημοκρατισμό της, μετά τον θάνατο του Φράνκο το 1975, την ψήφιση του νέου της Συντάγματος το 1978 και την ένταξή της στην Ε.Ε. το 1986;

Αυτό είναι το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα της έκθεσης «35+ Οικοδομώντας τη Δημοκρατία: 35 χρόνια ισπανικής κοινωνικής αρχιτεκτονικής», που εγκαινιάστηκε χθες στο Μουσείο Μπενάκη. Αποτελεί το συνδιοργανωτικό επίτευγμα του μουσείου και της ισπανικής πρεσβείας, με αφορμή την ισπανική Προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Τα εκθέματα (πάνελ, μακέτες, φωτογραφίες και βίντεο) ξεκινούν από το 1975, με έργα όπως το κτίριο της Τράπεζας Bankunion στη Μαδρίτη που υπογράφουν οι αρχιτέκτονες Χοσέ Αντόνιο Κοράλες και Ραμόν Βάσκεθ Μολεζίν και φτάνουν έως και το 2010, με το αντιπροσωπευτικό Κέντρο Σύγχρονης Καλλιτεχνικής Δημιουργίας στην Κόρδοβα, των Φουεσάντο Νιέτο και Ενρίκε Σομπεράνο. Ενδιαμέσως οι Ραφαέλ Μονέο, Γιόρντι Γκαρσίς, Ενρίκ Σορία, Χουάν Ναβάρο, Σαντιάγκο Καλατράβα, Ενρίκ Μιράγες, Εντουάρντο Αρόγιο, Αμπάλος & Χερέρος, Τζ. Βάσκεθ Κονσουέγκρα, Νιέτο Σομπεράνο, Αντόνιο Κρουζ κ.ά. εκπροσωπούνται με αντιπροσωπευτικά τους έργα: μουσεία, δημόσιες βιβλιοθήκες, δημαρχιακά μέγαρα, πανεπιστημιακές σχολές, αθλητικά κέντρα, νοσοκομεία, κέντρα για την τρίτη ηλικία ή βρεφονηπιακοί σταθμοί, εγκαταστάσεις ανακύκλωσης, γήπεδα ποδοσφαίρου, λαϊκές αγορές, οινοποιεία, κολυμβητήρια, αλλά και νεκροταφεία και κατοικίες για τσιγγάνους.Τα εκθέματα διανέμονται σ’ένα σύνολο 36 ενοτήτων που υπακούουν σε χρονολογική σειρά. Στην ταυτότητα κάθε έργου αναγράφεται εκτός από τον αρχιτέκτονα, η κατασκευαστική εταιρεία, καθώς και ο χρόνος και ο προϋπολογισμός που απαιτήθηκαν για την κατασκευή του.

Κύριος στόχος της έκθεσης να καταδείξει την αλληλεπίδραση κοινωνίας και αρχιτεκτονικής, όχι μόνο στο είδος και τον σκοπό των κατασκευών, αλλά και στη χρήση νέων υλικών και στην αισθητική αντίληψη των δημιουργών τους. Να εξηγήσει, δηλαδή, τον συσχετισμό της οικοδόμησης του κοινωνικού κράτους με τη δημιουργία δημόσιων και κοινωνικών αγαθών στην πρόσφατη ιστορία της χώρας: Η υγεία, η κατοικία, η παιδεία, οι μεταφορές, ο αθλητισμός, ο πολιτισμός και το περιβάλλον υλοποιούνται σε κτίρια και υποδομές που μεταμορφώνουν το κοινωνικό τοπίο της Ισπανίας, την ποιότητα ζωής των πολιτών της, αλλά και την αντίληψη του ρόλου της αρχιτεκτονικής στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Κάποια από τα έργα τονίζουν τη συνεργασία της αρχιτεκτονικής με άλλες τέχνες, όπως τη γλυπτική, στην ανάπτυξη κοινωνικών αξιών (π.χ. «Το χτένι των ανέμων» των Λούις Πέπα και Εντουάρντο Τσιγίντα).

Μέσα από όλους τους, καταξιωμένους πια, Ισπανούς αρχιτέκτονες, φαίνεται η εξέλιξη της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής που έθεσε την Ισπανία στις γραμμές της παγκόσμιας πρωτοπορίας όσον αφορά τις νέες αισθητικές και κατασκευαστικές αντιλήψεις.

Μαζί με την έκθεση (φατούρος) και την διάλεξη (denari) σήμερα στο μέγαρο, ξεκινάει παράλληλα (μέσα σε έναν αρχιτεκτονικό χαμό) μέχρι τις 7 οκτωβρίου στο ΚΜ (κεραμεικός-μεταξουργείο), μαραθώνος 34, η έκθεση των προτάσεων που κατατέθηκαν στον (περίφημο πλέον) διαγωνισμό upto35.

Αντιγράφουμε κάποια γενικά από το δελτίο τύπου (όπου υπάρχουν και πληροφορίες και περιγραφές για τους 5 φιναλίστ):

242 συμμετοχές στο διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό UPTO35 της OLIAROS, από 41 χώρες, εκτίθενται από την Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου μέχρι και την Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2009 στο χώρο στον οποίο ο νικητής θα υλοποιήσει την πρότασή του.

 Ο διαγωνισμός για αρχιτέκτονες έως 35 ετών, αφορά στον σχεδιασμό μιας πρότυπης φοιτητικής Κατοικίας στην περιοχή του Κεραμεικού – Μεταξουργείου (ΚΜ). Οι συμμετέχοντες στο διαγωνισμό κλήθηκαν να υποβάλουν προτάσεις για την ανάπτυξη κατοικίας για την στέγαση 18 φοιτητών σε οικόπεδο στην οδό Μαραθώνος 34, ιδιοκτησίας της εταιρίας, εμβαδού 200 τ.μ. με συντελεστή δόμησης 2,2 και κάλυψη 70%, συγκεκριμένου προϋπολογισμού, προβλέποντας παράλληλα, τη δυνατότητα επανάληψης στοιχείων του αρχιτεκτονικού σχεδίου σε γειτονικά οικόπεδα, ώστε δυνητικά να δημιουργηθεί ένα Νέο Φοιτητικό Κέντρο στην περιοχή.

 Οι 242 συμμετοχές αξιολογήθηκαν από διεθνή Κριτική Επιτροπή που απαρτίζεται από καταξιωμένες αρχιτέκτονες και τον διοργανωτή. Την Κριτική Επιτροπή αποτελούσαν οι κ.κ. Bjarke Ingels, Ανδρέας Κούρκουλας, Marcel Meili, Ιάσων Τσάκωνας, Yoshiharu Tsukamoto, και Γιώργος Τζιρτζιλάκης, με προεδρεύοντα τον Ηλία Ζέγγελη.

 Την Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, ο Ηλίας Ζέγγελης, παρουσία και των υπολοίπων μελών και εκπροσώπων του Τύπου, παρουσίασε τους πέντε φιναλίστ: 101design (Masamichi Kawakami, Yautaka Onari, Tsuyoshi Shinozaki) – Ιαπωνία Solid Objectives – Idenburg Liu (Florian Idenburg, Ioannis Kandyliaris, Ilias Papageorgiou) – ΗΠΑ Joao Prates Ruivo + Raquel Maria Oliveira – Ελλάδα Marieke Kums, Dirk Peters – Ολλανδία Suppose Design Office (Makoto Tanijiri, Ryo Otsuka, Yuko Fukuma, Sachio Inagami, Keisuke Katayama) – Ιαπωνία.

 Κατά την διάρκεια της έκθεσης, κάθε ενδιαφερόμενος έχει την δυνατότητα, μέσω SMS, να εκφράσει την προτίμησή του ανάμεσα στις πέντε που επέλεξε η κριτική επιτροπή.

 Οριστική μελέτη για την κατασκευή του κτιρίου θα υποβληθεί έως τις 11Ιανουαρίου 2010 οπότε και η Κριτική Επιτροπή θα συνεδριάσει εκ νέου για την αξιολόγηση των φιναλίστ. Η γνώμη του κοινού θα αποτυπωθεί ως μία επιπλέον ψήφος. Η νικήτρια μελέτη θα υλοποιηθεί και ο δημιουργός της θα λάβει χρηματικό έπαθλο €10,000 καθώς και αμοιβή για την μελέτη κατασκευής ύψους €30,000.

Έκθεση του έργου του Δημήτρη Φατούρου στο Μουσείο Μπενάκη, στο κτίριο της οδού Πειραιώς από 30/09 έως 01/11.

Αντιγράφουμε το κείμενο από το site του μουσείου για την έκθεση:

Η αρχιτεκτονική ως μια συνεχής δημιουργία μορφών ζωής της ανθρώπινης κοινότητας, αναζητεί τις συνέχειες και ασυνέχειες με τις διαδρομές της και αναπτύσσει τις δικές της πρωτοβουλίες μέσα στις συνθήκες της σημερινής νέας πραγματικότητας.
Σε αυτές αναφέρεται η έκθεση και συζητά τις εκφορές της αρχιτεκτονικής από τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια του ελληνικού τόπου, τη δυναμική του ’60 ως ένα ανοιχτό σύστημα και τις επιθετικές παρεμβάσεις της τρέχουσας έντασης.
Η αρχιτεκτονική, η εικαστική πρόταση, η υπαρξιακή αγωνία του καταφύγιου και η εκπαιδευτική διαδικασία βρίσκονται σε συνεχή διάλογο στο έργο του Δημήτρη Φατούρου, όπου ο ποιητικός λόγος του υλικού και της πολλαπλότητας του χώρου είναι ένα συνεχές εγχείρημα.
Ο Δημήτρης Φατούρος από το 1952, που τελείωσε την αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ, συμμετέχει συνεχώς στον διεθνή διάλογο για την αρχιτεκτονική και την εκπαίδευση του αρχιτέκτονα, διασταυρώθηκε με την τέχνη, την καθημερινή πολιτική και την καθημερινή ζωή και τις συζητήσεις για τις θεμελιώδης υποθέσεις συμβίωσης και ευτυχίας της ανθρώπινης κοινότητας. Μεγάλα και μικρά κτίρια, κείμενα έκφρασης και διεκδίκησης, αναλυτικές προτάσεις, πρωτοβουλίες ειδικών δράσεων, επιμονή στο διάλογο για την πολλαπλότητα της αρχιτεκτονικής και του λόγου της, την αδιάρρηκτη συγκρότηση του ποιητικού και του επιστημονικού κόσμου ως δημιουργική πρόταση της τεχνολογικής έξαρσης. Όπως αυτή η αναζήτηση, η έκθεση είναι μια πρόταση σε συνεχή επεξεργασία.

Άρθρο για τον Δημήτρη Φατούρο και την έκθεση υπάρχει και στην ελευθεροτυπία από την χαρά τζαναβάρα.

Από την σελίδα του μουσείου για την έκθεση έως 26/07 στο κτίριο της οδού πειραιώς:

Η έκθεση αφορά στην αναδρομική παρουσίαση του έργου του αρχιτέκτονα, με υλικό από το αρχείο του, το οποίο είναι κατατεθειμένο στα Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής, δωρεά της συζύγου του, Αλεξ Βοκοτοπούλου-Κραντονέλλη. 

Ο Κλεων Κραντονέλλης σπούδασε αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, από όπου αποφοίτησε πρώτος το 1935. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του δέχτηκε ερεθίσματα και επιρροές από τους καθηγητές του Ernest Hébrard, Αλέξανδρο Νικολούδη, Αναστάσιο Ορλάνδο, Δημήτρη Πικιώνη και τους επιμελητές Βασίλη Δούρα και Νίκο Μητσάκη. Υπήρξε σημαντικό στέλεχος του Υπουργείου Ανοικοδομήσεως και στενός συνεργάτης του Ντίνου Δοξιάδη στον Τομέα των Οικιστικών Μελετών. Διετέλεσε επίσης τεχνικός σύμβουλος της αντιπροσωπείας στην Ελλάδα του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες. Υπηρέτησε στον Ε.Ο.Τ. ως Διευθυντής των Τεχνικών Υπηρεσιών. Ανάμεσα στα σπουδαιότερα πραγματοποιημένα έργα του είναι: το ξενοδοχείο «Αμφιτρύων» στο Ναύπλιο, η κατοικία του στην Πλάκα, το κτήριο της ΔΕΗ στην οδό Γ’ Σεπτεμβρίου στην Αθήνα, τα οποία και περιλαμβάνονται σε όλα τα εγχειρίδια της μεταπολεμικής νεοελληνικής αρχιτεκτονικής.

Η έκθεση θα περιέχει αυθεντικά σχέδια, φωτογραφίες εποχής και σύγχρονες φωτογραφίες του έργου του και θα συνοδεύεται από σχετική μονογραφία.

Διαμόρφωση εκθεσιακού χώρου από φοιτητές του πανεπιστημίου της Στουτγκάρδης και του Ινστιτούτου Ελαφριών Κατασκευών και Εννοιολογικού Σχεδιασμού (Institute for Lightweight Structure and Conceptual Design – ILEK).

Η ιστορία έχει ως εξής. Πέντε φοιτητές (Benjamin Engelhardt, Fred Ernst, Kadri Kaldam, Sebastian Lippert και Christian Seelbach) έχουν την ιδέα να δημιουργήσουν ένα χώρισμα (κάθετο) σε έναν εκθεσιακό χώρο, αποφασίζουν δε ότι θέλουν το χώρισμα να αποτελεί φίλτρο ανάμεσα στον θεατή και στο έκθεμα και δεν μένουν απλά εκεί, προχωρούν και δηλώνουν πως το κάθε αντικείμενο-έκθεμα είναι ορατό από μοναδικό σημείο στον χώρο της έκθεσης, εξού και το τρυπητό αποτέλεσμα με τα διαφορετικά πάχη/μεγέθη/διαστάσεις, τις καμπυλώσεις κτλ.

Η σύλληψη κατ’ αρχήν ενδιαφέρουσα, η πραγματοποίηση ακόμα πιο μπροστά. Αν και στο post του dezeen ακούει μεγάλη κριτική ως μη πρωτοπόρο/καινοτόμο εγχείρημα (υποστηρίζεται πως στην Architectural Association του Λονδίνου ανάλογα project έχουν σχεδιαστεί και κατασκευαστεί προ πολλού), ωστόσο αν εξαιρέσει κανείς ορισμένες ατέλειες (που πιθανώς σε επόμενες version από τους ίδιους/από άλλους μπορούν να βελτιωθούν, βλ. βάση και κενά) πρόκειται για μία αντίληψη σχεδιασμού έκθεσης (σχεδόν δουλειά curator) τουλάχιστον εντυπωσιακή.

Γράφουν, λοιπόν, έναν αλγόριθμο, με παραμέτρους που έχουν να κάνουν με τη θέση των εκθεμάτων, τις διαστάσεις τους, τις αποστάσεις από το χώρισμα και σταθερές (πιθανότατα) την μορφή (της κυψέλης) και τον τρόπο σύνδεσης.

Κάθε πεντάπλευρο είναι μοναδικό, δεν υπάρχουν δύο όμοια, δηλαδή, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα θέμα στην κατασκευή του, το οποίο λύνεται με την προσθήκη μιας CAM (Computer Aided Manufacturing) “διαδικασίας” που περιλαμβάνει την μετατροπή του σχεδιασμένου, πλέον, 3διάστατου πενταπλεύρου σε 2διάστατο σχέδιο και με τη βοήθεια ενός CNC Cutter, ενός ρομπότ, δηλαδή, τα κομμάτια κόβονται σε mdf πάχους 3-10 χιλιοστών.

Το κάθε κομμάτι (πεντάπλευρο ή σύνδεσμος) είναι αριθμημένο (μοναδικό γαρ) και η συναρμολόγηση (βλ. ΙΚΕΑ) διαρκεί 13 μέρες. Ο τελικός αριθμός των κομματιών είναι 2142 ενώ των συνδέσμων 1376, όλα μοναδικά. Τα εργαλεία/προγράμματα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν τα εξής:

Σχεδιασμός: Rhino
Scripting: Monkey / VBS
CAM: MadCAM
CNC Cutter: BZT

Ένα επιπλέον ενδιαφέρον πέρα από τα σχόλια που το ακολουθούν στο dezeen είναι ο σχεδιασμός, πλέον, από τον ίδιο τον αρχιτέκτονα ενός εκθεσιακού χώρου. Δηλαδή, η συγκεκριμένη πρόταση αποτελεί μία ξεκάθαρη δήλωση για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο designer/αρχιτεκτονας_μηχανικός το έκθεμα, τον θεατή και τον χώρο που τους ενώνει.

Η απομόνωση του εκθέματος, ο τοίχος ως έκθεμα ο ίδιος, η μη δυνατότητα αντίληψης του συνόλου του χώρου με τα εκθέματά του, είναι θέματα που απορρέουν από αυτήν την κατασκευή. Και άρα η σχέση αρχιτέκτονα_curator_επιμελητή εθκέσεων. Πόσο αυτά μπλέκονται, πόσο ο χώρος σχεδιάζεται σε σχέση πλέον άμεση και θεμελιώδη με το περιεχόμενό του.

No related posts.

Διοργανώνεται στις 21-25 φεβρουαρίου στο ολυμπιακό κέντρο ξιφασκίας (πρώην δυτικός αερολιμένας), ελληνικό.

Το DESIGN LAB θα συν-διοργανωθεί με το MATERIAL LAB, στο οποίο θα παρουσιαστούν υλικά αρχιτεκτονικής και διακόσμησης, ειδικές κατασκευές και συστήματα φωτισμού, τα οποία δεν φέρουν την υπογραφή κάποιου designer, δύνανται ωστόσο να αποτελέσουν αποτελεσματικά εργαλεία για τον σχεδιασμό χώρων και αντικειμένων. Η συνύπαρξη του DESIGN LAB με το MATERIAL LAB εξασφαλίζει μια ολοκληρωμένη τράπεζα πληροφοριών για νέες ιδέες, προτάσεις και καινοτομίες στην αρχιτεκτονική, τη σχεδίαση και τη διακόσμηση.

Πρόκειται για έναν από τους πλέον αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες street art στην ελλάδα, με τεράστιο έργο στους δρόμους της αθήνας. Οι (κατεξοχήν;) γυναικείες φιγούρες του κρύβονται ανάμεσα στα κτίρια, μοιάζουν να χορεύουν στην πλάτη γκρίζων πολυκατοικιών, δίνουν χρώμα, ζωή σε όψεις της πρωτεύουσας (κατ’αρχήν) καθόλου γοητευτικές. Χλευάζοντας ενίοτε τους περαστικούς, χαμογελώντας τους άλλες φορές, ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί διαφορετικούς τρόπους και τεχνικές με στόχο τα κορίτσια που κοσμούν πολυσύχναστες γωνίες/κουκκίδες μέσα στον χάρτη της αθήνας (βλ. μοναστηράκι, π. χημείο κ.α.) να μην μένουν απαρατήρητα.

Μία ενδιαφέρουσα συνέντευξή του μπορούμε να βρούμε εδώ.