Η εξεταστική τελείωσε, το καλοκαιράκι έφτασε και εγώ αποφάσισα να κάνω την τελευταία μου βόλτα στη Θεσσαλονίκη πριν αναχωρήσω για Ρόδο. Επέλεξα να περιηγηθώ στον πεζόδρομο της νέας παραλίας, η οποία έχει φιλοξενήσει και παλαιότερους περιπάτους μου κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους. Σήμερα όμως ήταν διαφορετικά…

Κυριακή απόγευμα προς βραδάκι και αφού μάζεψα το σπίτι, είπα να πάω μια βόλτα προς τον Λευκό Πύργο. Όταν έφτασα εκεί, έπαθα ένα μικρό σοκ γιατί πρώτη φορά έβλεπα τόσο πολύ κόσμο! Από μαθητές και φοιτητές που αναζητούν έναν χώρο συγκέντρωσης τώρα που δεν έχουν έννοιες μέχρι ηλικιωμένους που περπατούν για τα αρθριτικά τους, από ερωτευμένα ζευγαράκια που σουλατσάρουν στον κόλπο του Θερμαϊκού ως ευτυχισμένες μαμάδες και μπαμπάδες που τσουλάνε καροτσάκια ή τρέχουν πίσω από χαρούμενα πιτσιρίκια να τα προλάβουν μην πέσουν στη θάλασσα… Τόσοι διαφορετικοί κόσμοι που ενώνονται σε αυτό το μοναδικό σημείο της πόλης!

Αυτή η εικόνα μου θύμισε μια διάλεξη που παρακολούθησα τις πρώτες μέρες του Ιουνίου στην επιστημονική συνάντηση του ελληνικού DOCOMOMO. Το θέμα της ήταν η Νέα Παραλία και ποιες ομάδες ανθρώπων τη χρησιμοποιούν. Σήμερα, βίωσα όλη αυτή την ποικιλομορφία που ανέλυαν εκείνη τη μέρα οι επιστήμονες. Και οφείλω να ομολογήσω πως ένιωσα ότι τώρα κατάλαβα τι εννοούσαν!

Τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι και τόσο διαφορετικοί οι κόσμοι τους. Άλλες ανάγκες ο καθένας και άλλα ιδανικά. Κι όμως έχουν ένα κοινό στοιχείο. Την αγάπη για τη θάλασσα και τη Θεσσαλονίκη. Ίσως τελικά ο Λευκός Πύργος να μην είναι μόνο ένα τουριστικό προϊόν!

Related posts:

1. το μεγαλύτερο ηλιακό πάρκο στον κόσμο

Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Από την είσοδο ακόμη το κτίριο της οδού Τσιμισκή αποπνέει αυτή την αρχοντιά που τόσο λείπει από τις νεότερες κατασκευές. Μια αίσθηση που επιβεβαιώνεται, καθώς το ασανσέρ ανεβαίνει αργά προς τον 4ο όροφο, όπου έχει το γραφείο του ο αρχιτέκτονας και φωτογράφος συν πολλά άλλα, Άρις Γεωργίου.

Αφήνοντας, αναγκαστικά, το κτήριο της Μητροπόλεως 23 σίγουρα θα αντιμετώπισε πρόβλημα αναζήτησης στέγης, και μάλιστα όχι μιας οποιαδήποτε στέγης. Είναι δύσκολο να αποχωριστεί κανείς ένα χώρο όπου δούλεψε επί τόσα χρόνια, κουβέντιασε, σχεδίασε, κατέστρωσε σχέδια. Το “αντίδωρο” που του πρόσφερε ήταν ένα βιβλίο, στο οποίο ο Άρις Γεωργίου αποτύπωσε με τις φωτογραφίες του την ατμόσφαιρα που βίωνε επί τόσα χρόνια.

“Όταν βιώνεις ένα τέτοιο κτίριο συνειδητοποιείς τα πολύ σοβαρά πλεονεκτήματά του έναντι οποιουδήποτε νεόκτιστου μεταπολεμικού-αντιπαροχικού κτιρίου, που συνθέτουν το περιβάλλον μας.  Έτσι, όταν πρέπει να φύγεις, το μάτι κοιτάει πιο έντονα αναζητώντας κάτι ανάλογο”.

Κτίριο της δεκαετίας του 20, ένα από τα εναπομείναντα από μια εποχή που αναζητούσε ένα ευρωπαϊκό πρόσωπο. Κάποια στοιχεία της γοητείας που ένιωσε ο  Άρις Γεωργίου τα αποτύπωσε σε μια σειρά φωτογραφιών που παρουσιάστηκαν στο διαδικτυακό περιοδικό wip, φωτογραφίες που προαναγγέλλουν ίσως μια ανάλογη εντός των τειχών φωτογραφική αποστολή για το μέλλον.

“Ζούμε σε κατεστραμμένο περιβάλλον”
Αλλά και κτίριο που φωτίζει εκτυφλωτικά και τη μιζέρια που καλύπτει πολλά νεότερα, όταν ο περαστικός σηκώσει το κεφάλι και ρίξει μια ματιά προς τους υψηλότερους ορόφους. Σημάδι και αυτό μιας πόλης που έχει κακοπάθει;

“Το κακοπάθει είναι ευφημισμός” απαντά αμέσως ο Άρις Γεωργίου προσθέτοντας και διευρύνοντας την άποψη του “ζούμε σε κατεστραμμένο περιβάλλον και την καταστροφή τη φέρνει η κατασκευή, η οποιαδήποτε κατασκευή, και όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά οπουδήποτε”.

Έχει ενδιαφέρον αυτή η άποψη, αφού μάλιστα την εκφέρει ένας αρχιτέκτονας με μεγάλο αριθμό έργων που φέρουν την υπογραφή του.  Άραγε οι αρχιτέκτονες δεν είναι άμοιροι ευθυνών για την κατάσταση που επικρατεί γύρω μας;

“Ο αρχιτέκτονας κάνει τη δουλειά του και επηρεάζεται από την ανάγκη να ζήσει.  Άρα και από τον χρήστη, τον πελάτη, τον τελικό αποδέκτη του έργου”.

Άρα γενικότερο το θέμα, και δεν αποτελεί ευθύνη μόνο του αρχιτέκτονα. Ο καθένας με τις επιλογές του συντελεί στην βελτίωση ή την κακοποίηση του περιβάλλοντος.

“Δείτε τι κυκλοφορεί στους δρόμους. Ακόμη και τα ρούχα που φοράμε, τα αντικείμενα που χρησιμοποιούμε εάν είναι χαμηλής αισθητικής δημιουργούν ένα περιβάλλον που μας επηρεάζει”.

Δεσμώτες του Λούβρου
Όλα αυτά σίγουρα αποτελούν ψηφίδες που ολοκληρώνουν το χώρο στον οποίο κινούμαστε και αλληλοεπηρεάζονται. Όμως, και ευτυχώς, υπάρχουν οι μικρές οάσεις, στις οποίες στέκεται το μάτι και αναζωογονείται.

Μια από αυτές είναι οι βιτρίνες του ΟΤΕ στο κτίριο της Καρόλου Ντιλ, οι οποίες φιλοξενούν αυτό τον καιρό ένα ολοκληρωμένο έργο του  Άρι Γεωργίου που έχει τίτλο “Δεσμώτες του Λούβρου”. Τέσσερα δίπτυχα, που το καθένα αποτελείται από τη φωτογραφία του κορμού ενός αγάλματος από τη γλυπτοθήκη του παρισινού μουσείου και τη φωτογραφία ενός ατόμου κάπου στο Λούβρο.

“Είχα δείξει αυτή τη δουλειά σε μια μικρή ομαδική που έγινε στην γκαλερί της Λόλας Νικολάου στο πλαίσιο της PhotoBiennale. Την πρόσφερα στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης το οποίο και ζήτησε την άδειά μου να τη παρουσιάσει στις βιτρίνες του ΟΤΕ”.

Βιτρίνες ή “Πρατήριον Τέχνης ΟΤΕ”, μια εξαιρετικά πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα απόφαση του οργανισμού να παραχωρήσει ένα χώρο για την προβολή όχι των προϊόντων του αλλά τέχνης.
“Είναι πραγματικά όαση αυτή η βιτρίνα. Περπατάς και ξαφνικά βλέπεις τέχνη. Πριν από μένα ήταν ο Κώστας Λαχάς, το ΜΜΣΤ έχει δείξει εκεί έργα του Απόστολου Γεωργίου, του Γιάννη Γαΐτη, έχει φιλοξενήσει τον Μπακογιώργο, τον Νίκο Σαχίνη”.

Τροφή για περαιτέρω σκέψεις
Ειδικά το βράδυ, οι τρεις βιτρίνες λάμπουν. Πάνω στο ροδακινί φόντο, οι φωτογραφίες του Άρι Γεωργίου θέλγουν, ενώ δίνουν τροφή για περαιτέρω σκέψεις στους μυημένους. Υπάρχει βεβαίως η απεικόνιση της πλαστικότητας των γλυπτών, σε διάλογο με την απεικόνιση ενός καθημερινού γεγονότος όπως η επίσκεψη διαφόρων ατόμων στο μουσείο. Όμως και η διαφορά μεγέθους των φωτογραφιών καθώς και ο τρόπος ανάρτησής τους έχουν ειδική σημασία για τον  Άρι Γεωργίου.

“Αποτελούν για μένα μια υποκίνηση να σκεφτούμε τι έχει γίνει στην 20ετία που πέρασε. Υπάρχουν πλέον οι δυνατότητες να τυπώνεται σε πολύ μεγάλα μεγέθη, να διεκδικεί έτσι αλλά και να κερδίζει τη θέση της εις βάρος της ζωγραφικής. Αλλά αυτό οδήγησε και σε πλασματικές αξίες, αφού συχνά βλέπουμε τεράστιες φωτογραφίες ήσσονος σημασίας που εντυπωσιάζουν μόνο λόγω μεγέθους ενώ δεν το χρειάζονται”.

Όμως “οι Δεσμώτες του Λούβρου” δεν είναι η μόνη δωρεά που έκανε ο Άρις Γεωργίου στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Μαζί με τα 4 δίπτυχα δώρισε και την σειρά που ονομάζει Arboretum και την οποία είχε παρουσιάσει και πάλι στην γκαλερί της Λόλας Νικολάου το 2006.

“Ακολούθησε μια έκθεση στην Αθήνα τον επόμενο χρόνο, στο εξωτερικό στην συνέχεια. Είχε κλείσει τον κύκλο της και έτσι τώρα πέρασαν στο Μουσείο”.

Έγραφε τότε για αυτές τις φωτογραφίες η Ματούλα Σκαλτσά: “Το φως γράφει την εικόνα στον αμφιβληστροειδή, το φως γράφει τη φωτογραφία και το φως γράφει ο Άρις στις φωτογραφίες του. Το μάτι και η μηχανή γράφουν αυτό που άστραψε στο νου και κράτησε η καρδιά του, δίνοντάς μας την ποίηση από το καθημερινό που μας τριγυρίζει ως εικόνα και πραγματικότητα, που αυτή κατά βάση είναι συνθεμένη από εικόνες, αφού μέσω αυτών την αντιλαμβανόμαστε”.

Εικόνες μαγικές που μιλούν για τον χρόνο
Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης από την έναρξη της λειτουργίας του διατηρεί αυτή την αγαπητική σχέση μεταξύ συλλεκτών και καλλιτεχνών. Σχέση εμπιστοσύνης που δημιουργήθηκε από την εμπιστοσύνη που νιώθουν πως το Μουσείο θα φροντίσει το έργο τους.

Για τον Άρι Γεωργίου το ΜΜΣΤ είναι και κάτι περισσότερο.
“Μπορεί να έχω, και μάλιστα πολύ αναπτυγμένη την αίσθηση της κατοχής αλλά νιώθω πως, αν και στο μουσείο η συλλογή, παραμένει δική μου. Αυτό γιατί πέραν των άλλων το θεωρώ ως μέλος της οικογένειας Θεσσαλονίκη. Μπορεί να πήγαν εκεί αλλά είναι σαν να μένουν κοντά μου αυτά τα έργα”.

Νιώθοντας έτσι δεν είναι περίεργο ότι ακολούθησε και μια ακόμη δωρεά. Πρόκειται για τη σειρά φωτογραφιών με τίτλο Blue Telephone Book. Φωτογραφίες που αποτελούν και ένα μικρό -φωτογραφικό- βιογραφικό σημείωμα του Άρι Γεωργίου.

Η συλλογή Arboretum αποτελείται από μια σειρά απεικονίσεων δένδρων. Με ελάχιστα τεχνικά μέσα, ή μάλλον με φτωχά μέσα αφού ορισμένες φωτογραφίες έγιναν με χρήση μηχανής μιας χρήσης, ο Άρις Γεωργίου είχε δημιουργήσει εικόνες μαγικές, που μιλούν για το χρόνο, για τη φύση, για την σχέση του ατόμου με το χώρο.

Άλλωστε αποτελεί πεποίθηση του ότι δεν είναι αναγκαία μια μηχανή υψηλής τεχνολογίας για να βγει ένα καλό αποτέλεσμα.
“Σημασία έχει να συμβαίνει κάτι. Το επαναλαμβάνω συχνά ότι η φωτογραφία είναι πέρα από το φωτογράφο. Δεν μπορεί να γίνει φωτογραφία εάν δεν υπάρχει το αντικείμενό της, ενώ μπορεί να γίνει ζωγραφική. Ο φωτογράφος έρχεται πάντα δεύτερος. Μπορεί να είναι ο καταλύτης αλλά πρέπει να υπάρχει το θέμα για να γίνει η φωτογραφία”.

Related posts:

1. μουσείο σύγχρονης τέχνης στο ρέθυμνο

Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Μία πλαζ στη σκιά του Λευκού Πύργου, γυμνή ποδηλατοδρομία, αυτοσχεδιασμοί χορού στο κέντρο της Τσιμισκή και της Μητροπόλεως, ζωντανή μουσική σε διάφορα σημεία, προβολές φωτογραφιών σε κτίρια, δεντροφυτεύσεις και παιχνίδια ήταν ορισμένα από τα πολλά δρώμενα που οργάνωσε στη Θεσσαλονίκη το περιοδικό “Παράλλαξη“, στο πλαίσιο μιας αστικής παρέμβασης για τα είκοσι χρόνια από την έκδοσή του.

Αναβλήθηκε το κυνήγι θησαυρού
Ο βροχερός καιρός ματαίωσε το Κυνήγι Θησαυρού που είχε προγραμματιστεί στην καρδιά του Σέιχ Σου για το πρωί της Κυριακής με τη συνδρομή της μη κυβερνητικής οργάνωσης Παιδιά εν Δράσει. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί μία άλλη μέρα, μέσα στην τρέχουσα εβδομάδα, εφόσον ο καιρός το επιτρέψει. Για περισσότερες πληροφορίες www.parallaximag.gr

Related posts:

1. Θεσσαλονίκη – Διεκδικώντας την πόλη που μας ανήκει
2. ελαιώνας – τα λόγια είναι (?) περιττά
3. κατά του νέου μουσείου ακρόπολης

Αντιγράφουμε από το agelioforos:

“Αρον… τη σκηνή σου και περιπάτει προς τη μεριά της Παραλίας. Η παρεμβατική ομάδα «Σφήνα» μετατρέπει το πλακόστρωτο σε ένα ατελείωτο κάμπινγκ, την Κυριακή 6 Ιουνίου, συμμετέχοντας με τις πρωτότυπες δυνάμεις της στο αστικό πείραμα «Η Θεσσαλονίκη αλλιώς».

Μοιάζει με το δίδυμο αδερφό της περσινής, αντίστοιχης δράσης, «Αριστοτέλους beach», όταν περίπου εξακόσια άτομα φόρεσαν μπρατσάκια και βατραχοπέδιλα και δε δίστασαν να απλώσουν το κορμί τους κάτω από τον ήλιο του Θερμαϊκού. Αυτήν τη φορά, η λίστα με τα χρήσιμα περιλαμβάνει και αντίσκηνα, με τον πεζόδρομο κατά μήκος της παραλιακής να μετατρέπεται σε ελεύθερο κάμπινγκ, μια επιχείρηση απόδρασης από την καθημερινότητα, κατοχυρωμένη με το όνομα «Camping Θεσσαλονίτσι».

«Η Παραλία αλλιώς»

Πρόκειται για τη δέκατη έκτη κατά σειρά δράση της «Σφήνας», αυτής της παρεμβατικής ομάδας που στόχο έχει να εκφοβίζει τη ρουτίνα μας μέσα από ευφάνταστες, πρωτότυπες ακτιβιστικές πινελιές. Η «Σφήνα» φέτος βλέπει τη «Θεσσαλονίκη αλλιώς» και συγκεκριμένα την «Παραλία αλλιώς», παίρνοντας μέρος μαζί με ένα πλήθος από άλλες ομάδες και φορείς στο αστικό πείραμα που στήνει το free press «Παράλλαξη» το διήμερο 5 και 6 Ιουνίου.

Στόχος της να φέρει και πάλι στο προσκήνιο το θέμα της ρύπανσης του Θερμαϊκού. Ζητά από το δήμο Θεσσαλονίκης έναν πιο αποτελεσματικό βιολογικό καθαρισμό για τα νερά του κόλπου. «Το σύστημα βιολογικού καθαρισμού που υπάρχει είναι ανεπαρκές και δεν ξέρω κατά πόσο είναι αποτελεσματικό. Θέλουμε να δούμε χειροπιαστά αποτελέσματα κάποια στιγμή πάνω στο θέμα και αυτό απαιτούμε με το δικό μας τρόπο», λέει ο Μάριος Σπύρογλου, δημιουργός της «Σφήνας».

Με τα κουβαδάκια σου…

Κι αν σε απασχολεί με τι πρέπει να γεμίσεις τον ταξιδιωτικό σου σάκο, η λίστα με τον απαραίτητο εξοπλισμό είναι λιτή και απέριττη. Το μαγιό είναι το εισιτήριό σου για το κάμπινγκ, απαραίτητο ένδυμα για την περίσταση και τη ζεστή πρώτη Κυριακή του Ιούνη. Ενα πρόχειρο αντίσκηνο, μια φουσκωτή πισίνα, δυο τρεις σακούλες με άμμο θαλάσσης και κάθε τύπου ομπρέλες, ξαπλώστρες και καρεκλάκια θαλάσσης μόνο χρήσιμα θα σου φανούν στην απόδρασή σου. Το ραντεβού δίνεται στις τρεις το μεσημέρι, κάτω από το Λευκό Πύργο κι αν ο καιρός βοηθήσει, μπορεί να δεις και το ηλιοβασίλεμα ξαπλωμένος στη σκηνή σου, στη Νέα Παραλία.”

Πάντως, μπράβο στα παιδιά που με τέτοιες δράσεις δίνουν ζωή στην πόλη και λόγο στους ανθρώπους να κυκλοφορούν. Μια πόλη ανήκει στους πολίτες της και αυτό γίνεται απολύτως κατανοητό από τη Sfina! Και πάλι συγχαρητήρια!

No related posts.

Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Φεύγεις πιο πλούσιος μετά από κάθε συζήτηση με τον Δημήτρη Φατούρο. Γενναιόδωρος, μοιράζεται με τον συνομιλητή του ιδέες, γνώσεις, εικόνες που μάζεψε στη διαδρομή του. Όλα αυτά τα μοιράζεται και με τους επισκέπτες των δύο εκθέσεων που λειτουργούν παράλληλα στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών.

“Φατούρος” είναι ο τίτλος της πρώτης έκθεσης και της δεύτερης “Δημήτρης Α. Φατούρος. Κατοικία Καζάζη στο Πανόραμα 1962-64 και 1973/ Θεσσαλονίκη. Επιλογές εσωτερικής επίπλωσης”.

Ο Δημήτρης Φατούρος έχει σχεδιάσει μερικά από τα σημαντικότερα κτίρια που αντανακλούν το ένα ή τα πολλά πρόσωπα που αναζητούσε η σύγχρονη Ελλάδα. Επιπλέον έχει ζωγραφίσει, έχει σχεδιάσει και έχει γράψει νηφάλια αλλά και μαχητικά κείμενα, εκφράζοντας τις απόψεις του για το σήμερα και το αύριο του τόπου. Πάνω απ’ όλα όμως είναι δάσκαλος. Όχι μόνο γιατί είδε απέναντί του στα αμφιθέατρα της σχολής να κάθονται γενιές και γενιές νέων που έμαθαν κοντά του τις αλήθειες της αρχιτεκτονικής. Αλλά είναι δάσκαλος και γιατί στους εκτός πανεπιστημιακών σχολών δίδαξε ήθος και άποψη αισθητική.

Μεγαλειώδες έργο
Ένας άλλος ωραίος χαρακτηρισμός που του έδωσε φίλη του είναι “κιμπάρης”. Ωραία λέξη για το παιδί που ξεκίνησε από τα χωριά της ορεινής Αρκαδίας για να φθάσει στην Αθήνα, όπου στο Μετσόβιο έγινε μαθητής αρχικά και συνομιλητής στη συνέχεια δασκάλων όπως ο Πικιώνης και ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας. Από εκεί ξεκίνησαν όλα, και οι σταθμοί αυτής της διαδρομής παρουσιάζονται στη διπλή έκθεση του Τελλογλείου. Τους θυμήθηκε και ο Φατούρος ανατρέχοντας σε αρχεία ξεχασμένα, όταν μαζί με τους επιμελητές προετοίμαζε την έκθεση για το αρχιτεκτονικό του έργο, η οποία είχε παρουσιαστεί το φθινόπωρο του 2009 στο Μουσείο Μπενάκη της Αθήνας.
“Και δεν ήταν μόνο το κτισμένο έργο. Βρήκα σημειώσεις, σκίτσα, προετοιμασίες, πράγματα που είχα αφήσει για να κάνω κάτι άλλο. Και εντόπισα συνάφειες που δεν τις είχα βέβαιες πριν από 30-40 χρόνια, διότι μην ξεχνάτε ότι το δίπλωμα από το Μετσόβιο το πήρα το 1952, έτη συναπτά 58! Βρήκα και τις σημειώσεις για τα βιβλία, για συζητήσεις θεωρητικές, θυμήθηκα και το εκπαιδευτικό έργο, μεγαλειώδες κομμάτι αυτό”.
Ο χαρακτηρισμός του περί μεγαλειώδους δεν είναι καθόλου υπερβολικός. Αυτό το κομμάτι, το εκπαιδευτικό, μπορεί να άρχισε από την Αθήνα όταν υπηρέτησε ως επιμελητής στο Μετσόβιο, αλλά άνθησε στη Θεσσαλονίκη.

Πόλη των… θαυμάτων
Η Θεσσαλονίκη του χθες είναι τελείως διαφορετική από τη σημερινή πόλη. “Είχε τότε, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, 200.000-250.000 κατοίκους, αλλά υπήρχε ενθουσιασμός και η βεβαιότητα ότι μπορούν να γίνουν θαύματα. Ήταν ωραία πόλη η Θεσσαλονίκη”.
Την είχε γνωρίσει και νωρίτερα. Θυμάται τώρα ο Δημήτρης Φατούρος τα ταξίδια που είχε κάνει με τον Πικιώνη για να μελετήσουν τη λαϊκή αρχιτεκτονική. Ένα από αυτά τους έφερε στη συνοικία της Αγίας Φωτεινής να μένουν σε ένα προσφυγικό σπίτι.
“Ήταν το ’52. Μόλις είχα πάρει το πτυχίο μου. Το σπίτι είχε πάτωμα από πατημένο χώμα. Θυμάμαι ακόμη τις ολονύχτιες συζητήσεις που κάναμε. Τον Πικιώνη τον απασχολούσαν πολύ τα αυθαίρετα που είχαν γίνει στους προσφυγικούς συνοικισμούς, μια αρχιτεκτονική που ήταν ένα είδος κολάζ, κάτι που αποτελεί και σήμερα μια πηγή της τελείως νεοτερικής αρχιτεκτονικής”.
Τότε γνωρίζει και τον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη, ο οποίος θα τον βοηθήσει να κάνει τα πρώτα βήματα ανακάλυψης του προσώπου της Θεσσαλονίκης. Και όταν πλέον εγκαθίσταται εδώ, ως καθηγητής στη νέα τότε αρχιτεκτονική σχολή, θα συναντηθεί και με τόσους άλλους. Από τον Σαββίδη ως τον Ζάννα και τον Μορίς Σαλτιέλ, μια παρέα φωτισμένων ανθρώπων που στάθηκαν συνοδοιπόροι του σε μια δύσκολη για την Ελλάδα εποχή.
“Μα δεν συγκρίνεται η εποχή του ’50 και του ’60 με το σήμερα”, λέει ο Δημήτρης Φατούρος. “Η Ελλάδα από το 1936 μέχρι τη μεταπολίτευση έζησε σε αρνητικές συνθήκες με διαφορετικές εντάσεις. Μπορεί στη δεκαετία του ’60 να υπήρχε μια άνθηση, αλλά μην ξεχνάμε πως συγχρόνως έπρεπε να πάρεις πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, πως είχαμε στρατοδικεία ως το 1952, πως ίσχυαν τα έκτατα μέτρα. Ήταν μια εποχή που ζούμε τον αντίκτυπό της σήμερα, ανάλογα με το πώς ο καθένας κάνει την ανάλυσή του. Ζωντανεύουν εκείνα τα φαντάσματα που είναι αποθηκευμένα μέσα μας και κυκλοφορούν είτε με κείμενα, είτε με φοβίες και πράξεις”.

“Έκανα και λάθη…”
Με έδρα τη Θεσσαλονίκη διδάσκει, γράφει και κτίζει. Δεν έχει σημασία η απαρίθμηση των έργων του. Είναι πολλά και τα δημόσια και τα ιδιωτικά.
Μια εικόνα της δουλειάς του Δημήτρη Φατούρου για έναν ιδιώτη είναι η έκθεση για την οικία Καζάζη στο Πανόραμα, που έγινε με τη συμβολή του Μουσείου Design της Θεσσαλονίκης.
“Έκανα και πάμπολλα λάθη κι αυτό με στενοχωρεί” λέει χαμογελώντας. Είδε τα σχέδιά του να υλοποιούνται αλλά και να διαψεύδονται κάποιες ελπίδες του. Ελπίζει όμως…
“Η Θεσσαλονίκη ήταν τότε μια μικρότερη πόλη αλλά με μεγάλη δυναμική. Όταν άρχισαν οι συζητήσεις για την Εγνατία οδό, και ήμουν πρόεδρός της τότε, πίστευα πως θα αλλάξει τη Βόρεια Ελλάδα, όσες δυσκολίες κι αν υπάρχουν. Ομολογώ περίμενα ότι τα αποτελέσματα θα ήταν πιο γρήγορα. Ο κόσμος όμως αλλάζει δύσκολα ή στραβώνει…”.

Related posts:

1. δημήτρης φατούρος στο μουσείο μπενάκη

Αντιγράφουμε την ανοιχτή πρόσκληση από το blog του φεστιβάλ

Το Φεστιβάλ Δημόσιου Χώρου “Thessaloniki Urban Festival 2010”, είναι μια πολύχρωμη συνδιοργάνωση συλλογικοτήτων της πόλης, μια ανοιξιάτικη γιορτή έκφρασης και παρέμβασης στον δημόσιο χώρο με στόχους:  τη διεκδίκηση ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΧΩΡΩΝ για τους πολίτες.  την ανάδειξη του ζωντανού πολιτισμικού δυναμικού της πόλης.  τη δημιουργία παρατηρητηρίου για την καταγραφή, ανάδειξη και διεκδίκηση ελεύθερων δημόσιων χώρων στην πόλη. ΠΧ5: Φτου ξελευτερία! Το σύνθημα αυτό, που παραπέμπει σε παλιότερο συλλογικό παιχνίδι, όπου το “μαρμαρωμένο” παιδί “ξελευτερωνόταν” με ένα άγγιγμα και ξανάμπαινε στην παρέα, μεταφέρεται συμβολικά στο σήμερα, στη χαώδη και αβίωτη πόλη. Παρτέρια, Παρκάκια, Πεζοδρόμια, Πεζόδρομοι, Πλατείες αγγίζονται “μαγικά” από το χέρι της τέχνης και της δράσης και ξαναμπαίνουν στη συλλογική χρήση ως ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΧΩΡΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ. Το Festival θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 29 Μαΐου στον άξονα του πεζόδρομου της Δ. Γούναρη από τη θάλασσα ως τη Ροτόντα και σε παράπλευρους χώρους (πλ. Ναυαρίνου, Ζεύξιδος, Ικτίνου κ.ά.)

Στο blog θα βρείτε το πρόγραμμα, το χάρτη και τις συμμετοχές. Για περισσότερα νέα μπείτε στη σελίδα του στο facebook!

Αντιγράφουμε την ιδέα του project από την ιστοσελίδα.

Σε μια περίοδο προβληματισμού και συζήτησης σχετικά με την πόλη της Θεσσαλονίκης, την πόλη του παρελθόντος, την πόλη του παρόντος, την πόλη που ζούμε, την πόλη που αλλάζει και -πάνω από όλα- την πόλη που ονειρευόμαστε, την πόλη αλλιώς, η Parallaxi επιλέγει να γιορτάσει τα είκοσι χρόνια από τότε που εκδόθηκε, οργανώνοντας ένα διήμερο αστικής παρέμβασης και προτάσεων, για το πως θα μπορούσε να είναι η Θεσσαλονίκη του μέλλοντος.
Το διήμερο πρόκειται να πραγματοποιηθεί στις 5-6 Ιουνίου 2010 και συμπίπτει με την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Περιλαμβάνει δεκάδες διαφορετικές εκδηλώσεις σε όλο το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης που έχουν ως άξονα την πράσινη ανάπτυξη, τις φιλικότερες δράσεις προς το περιβάλλον, αρχιτεκτονικές προτάσεις και παρεμβάσεις αλλά και happenings πολιτισμού σε αναπάντεχα μέρη της πόλης, όλα στο πλαίσιο μιας γιγάντιας συνέργιας και συνεργασίας ετερόκλητων δυνάμεων που υποδηλώνει τη διάθεση της πόλης για εξωστρέφεια και δημιουργία. Από το Θερμαϊκό και την αποκατάσταση της σχέσης της πόλης με τη θάλασσα, μέχρι την ανακύκλωση και τα αρχιτεκτονικά projects του μέλλοντος, ξετυλίγεται για 48 ώρες ένας καταιγισμός δράσεων που θα μετατρέψουν την Θεσσαλονίκη σε ένα αληθινό φυτώριο ιδεών και προτάσεων, από τα πιο δημιουργικά μυαλά της πόλης.

Στην ιστοσελίδα θα βρείτε το πρόγραμμα, το χάρτη και τις συμμετοχές. Μην ξεχάσετε να δηλώσετε το παρόν στο event στο facebook!

Related posts:

1. Η κατά “Παράλλαξη” Θεσσαλονίκη τολμά να είναι αλλιώς
2. ανάπηρη πόλη
3. Camping Θεσσαλονίτσι!

Εκεί που η τέχνη συναντάει τη διάθεση για αλλαγή, εκεί που η πράξη αποτελεί ανάγκη για έκφραση, εκεί που η δράση γίνεται αντίδραση, εκεί που η έννοια της ομάδας αποκτά το νόημα που της αξίζει βρίσκεται η ΣΦΗΝΑ. “Η Σφήνα είναι μία παρεμβατική κολεκτίβα ανθρώπων, στόχος της οποίας είναι η δημιουργία καταστάσεων. Άλλοτε υπερρεαλιστικές και άλλοτε παιχνιδιάρικες, αποσκοπούν στην διακοπή της ρουτίνας του αστικού τοπίου”. Τους εντοπίσαμε στο σιδηροδρομικό σταθμό πριν προλάβουμε το τρένο για Αθήνα, κάνοντας βόλτα στην πλατεία Αριστοτέλους, στη Νέα Παραλία ή στην πλατεία Ναυαρίνου και στα αστικά λεωφορεία με ντισκομπάλες, μπουζούκια και κορδέλες “the party is here”..

Με αφορμή την τελευταία “κατάσταση” που δημιούργησαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης – οι ποδηλάτες της στέγης-  και περιμένοντας τα τελικά πλάνα, αξίζει να τους συγχαρούμε για αυτήν την προσπάθεια και να τους ενθαρρύνουμε να συνεχίσουν να δρουν και να αντιδρούν.

Μπείτε στο site και απολαύστε τα videos από όλα τα δρώμενα!

Related posts:

1. αστικές παρενθέσεις
2. αθήνα όπως bogotá

Αποτελεί μεγάλη χαρά όταν νέοι αρχιτέκτονες στην Ελλάδα κερδίζουν σε παγκόσμιους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Μία τέτοια περίπτωση είναι και το πρόσφατο πρώτο βραβείο που απέσπασε το αρχιτεκτονικό γραφείο “NoScale”, που αποτελείται από τους Σταύρο Πασχαλίδη, Νικόλα Πλαστήρα και Γιώργο Κλέπκο. Ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός Folding BusStop είχε ως στόχο το σχεδιασμό μιας στάσης λεωφορείου για την πόλη της Utah.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας περιγράφει στο ΣΑΓΕΣ THEMEN: ” Στόχος ήταν να δημιουργήσουμε κάτι φρέσκο, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρωτότυπο και να επαναληφθεί σε διάφορα σημεία της πόλης. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι η ιδέα ήταν αρκετά επιτυχής, καθώς το project κατετάγη πρώτο, ανάμεσα σε 260 συμμετοχές.”

Related posts:

1. the art fund pavillion

Συνεργασία φοιτητών Αρχιτεκτονικής Τοπίου ΑΠΘ και Χάρβαρντ για την ανάπλαση πάρκων της Έδεσσας.

Τη μελέτη σχεδιασμού και διαχείρισης της περιοχής (έκτασης 1.400 στρεμμάτων), που συνδέει την πόλη της Έδεσσας με την κοινότητα του Άγρα, ανέλαβε ομάδα φοιτητών Αρχιτεκτονικής Τοπίου του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, έπειτα από ανάθεση του δήμου.

Πρόκειται για μία περιοχή εξαιρετικού φυσικού κάλλους, μία κοιλάδα, που συνδέει τη βυζαντινή γέφυρα της Έδεσσας με την κοινότητα του Άγρα.

Σύμφωνα με το δήμαρχο Έδεσσας, Ιωάννη Σόντρα, η μελέτη αναμένεται να ολοκληρωθεί και να παρουσιαστεί στις τοπικές αρχές προς αξιοποίηση, εντός δύο μηνών, ενώ παράλληλα, ο δήμος βρίσκεται σε συνεργασία με το διατμηματικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα Αρχιτεκτονικής Τοπίου του ΑΠΘ για την αξιοποίηση και άλλου τμήματος της πόλης, που αφορά το βορειοδυτικό της τμήμα και συγκεκριμένα τη δημιουργία αειφορικού περιαστικού πάρκου αναψυχής και πολιτισμού.

Για τους σκοπούς αυτούς θα επισκεφτεί, την επόμενη εβδομάδα, την Εδεσσα, ομάδα φοιτητών του Χάρβαρντ, με επικεφαλής την καθηγήτρια και διεθνούς φήμης αρχιτέκτονα τοπίου, Μάρθα Σουόρτζ και τον καθηγητή Σχεδιασμού του αμερικανικού πανεπιστημίου, Σπύρο Πολλάλη.

Η κ.Σουόρτζ διατηρεί συνεργασία με το δήμο Έδεσσας από πέρσι, για την ανάπλαση του παλαιού γηπέδου και τον ανασχεδιασμό του σε πόλο τέχνης, οικολογίας και πολιτισμού.

Οι φοιτητές του Χάρβαρντ θα δημιουργήσουν εργαστήριο προκειμένου να συλλέξουν πληροφορίες για την περιοχή μελέτης τους, ενώ στη διαδικασία αυτή θα συνεργαστούν με την αντίστοιχη ομάδα φοιτητών του ΑΠΘ, η οποία θα τους παρουσιάσει τις δικές της μελέτες και στοιχεία της κοινωνικής και πολιτιστικής δομής της πόλης.

No related posts.

Ένα πολύ ενδιαφέρον αστικό γεγονός ετοιμάζεται να ξεκινήσει στην Θεσσαλονίκη από 10 Σεπτεμβρίου. Επιστεφτείτε την σελίδα των φίλων των Δημητρίων για περισσότερες πληροφορίες. Αντιγράφουμε το κείμενο που συνοδεύει το γεγονός.

Πόσα γεγονότα χωράνε σε πέντε διαδρομές; Πόσα Μουσεία θα μείνουν ανοιχτά μέχρι τα μεσάνυχτα και θα υποδέχονται το κοινό; Πόσες γκαλερί και αίθουσες τέχνης θα ανοίξουν τις πόρτες τους την ίδια μέρα στα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα; Πόσοι μουσικοί την ίδια μέρα στα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα; Πόσοι μουσικοί την ίδια μέρα στα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα; Πόσοι μουσικοί ηθοποιοί, φοιτητές, εθελοντές της τέχνης θα συναντηθούν σε ένα μεγάλο πολιτιστικό γεγονός; Τι μυστικά και εκπλήξεις θα αποκαλύψει η 10η Σεπτεμβρίου;

Στις 10 Σεπτεμβρίου οι Φίλοι των Δημητρίων ξεκινούν την διαδρομή τους με πέντε πολιτιστικές διαδρομές στην πόλη. Στην νέα παραλία, στο ιστορικό κέντρο, στην αγορά, στο λιμάνι, στα μουσεία και τις αίθουσες τέχνης. Με μουσικά σχήματα, με δράσεις, με χάπενιγκς, σε μια μεγάλη γιορτή πολιτισμού. Ένας χάρτης θα οδηγεί τα βήματά μας στα σημεία με τα δρώμενα και οι συνδυασμοί θα είναι ανοιχτοί για τον καθένα. Οπλιστείτε με κέφι και αντοχές κι ακολουθήστε τον μεγάλο περίπατο της πόλης που θα κρατήσει όλο το βράδυ.

Οι δρόμοι της πόλης θα οδηγήσουν τα βήματά μας:

1. Περιοχή Φλέμιγκ – Νέα Παραλία Από το Λαογραφικό Μουσείο προς το θαλάσσιο μέτωπο της πόλης.
2. Περίπατος στα Μουσεία κινούμαστε στην περιοχή που βρίσκονται το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βυζαντινό Μουσείο, το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών.
3. Ιστορικό κέντρο με έμφαση στους ιδιωτικούς χώρους τέχνης – γκαλερί και τους πεζόδρομους της Ζεύξιδος και της Ισαύρων.
4. Λιμάνι από τα Μουσεία Φωτογραφίας, Κινηματογράφου καθώς και τους χώρους που διαχειρίζεται το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης τόσο για τη μόνιμη συλλογή του όσο και για την 2η Μπιενάλε Τέχνης τόσο για τη μόνιμη συλλογή του όσο και για την 2η Μπιενάλε.
5. Παλαιό εμπορικό κέντρο της πόλης με έμφαση το Καπάνι, την πλατεία Εμπορίου και την αναπτυσσόμενη περιοχή της οδού Βαλαωρίτου.

Ώρα έναρξης: 19.00
Λήξη δεν προβλέπεται. Το μεγάλο ταξίδι της πόλης ξεκίνησε.

Related posts:

1. το μουσείο που περπατάει (;)