Διαβάζουμε δύο άρθρα στην καθημερινή, ένα εκ των έσω [μουσείο] και ένα όχι [πόλη]. Δύο άρθρα που έχουν να κάνουν με αρνητικές πτυχές του νέου, λαμπερού μας μουσείου, με την ελεύθερη είσοδο μέχρι το τέλος της χρονιάς αυτής, αρνητικές πτυχές όχι του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, της επιλογής υλικών, της μουσειολογικής πρότασης, αλλά τέτοιες που έχουν να κάνουν με την χωροθέτηση, την τοποθέτηση, την ελληνική (μη) κουλτούρα, την ασυνεννοησία μεταξύ αρχών, αρμοδίων και άλλων.

Το πρώτο με πρωταγωνιστή τον πρόεδρο του δ.σ. του μουσείου, καθηγητή κ. Παντερμαλή, που σχολιάζει “την επιμονή ορισμένων να φτάσουν στο Μουσείο με το αυτοκίνητό τους”, “τις θλιβερές εικόνες με εκατοντάδες παρατεταγμένα Ι.Χ. επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου κατά τη διάρκεια ιδιωτικών εκδηλώσεων στο εστιατόριο του Μουσείου”, όπου σύμφωνα με τα λεγόμενά του οι διοργανωτές των εκδηλώσεων “έχουν καταφέρει να πάρουν άδεια από την Τροχαία”, παρά την ύπαρξη στο δ.σ. του δημάρχου των αθηνών, νικήτα κακλαμάνη. Που συνεχίζει θίγοντας το θέμα “της στάθμευσης των τουριστικών λεωφορείων”, που δεν είχε (προφανώς) μελετηθεί, δεν είχε συμπεριληφθεί στον σχεδιασμό, δεν υπήρχε καν ως ενδεχόμενο όταν πραγματοποιούνταν η μελέτη της ΕΑΧΑ για την οδό Διονυσίου Αεροπαγίτου, και ενώ θεωρητικά το οικόπεδο του μουσείου ήταν πάντα αυτό, μόνο ο διαγωνισμός (ο τελικός) και το κτίριο έλειπαν.

Μιλάει τέλος για θέμα ευπρεπισμού της περιοχής και για την ύπαρξη μικροπωλητών, λες και πρόκειται για θέματα που υπάρχουν μόνο μπροστά στο μουσείο, δεν είναι η καθημερινότητα και η αρχιτεκτονική πραγματικότητα όλης της πρωτεύουσας, οπότε χαίρεται που ορισμένοι κάτοικοι πλησίον του μουσείου αρχίζουν να ασχολούνται για πρώτη φορά μετά την κατασκευή της (πολυ)κατοικίας τους, με την (γκριζαρισμένη από τα γεράματα) όψη της, και δεν προβληματίζεται με το γιατί αυτό δεν αποτελεί γενικότερη πρακτική.

Το δεύτερο, από τον δημήτρη ρηγόπουλο, όπου στην ουσία ασχολείται με τα ίδια θέματα, την αλλαγή του προσώπου της περιοχής ανάμεσα σε περιπτώσεις εκδηλώσεων και σε απλές καθημερινές μέρες, καθώς “άνδρες της Ελληνικής Αστυνομίας περιπολούν πεζή, ούτε μισό πούλμαν στην Αμαλίας, ένας – δύο πλανόδιοι μικροπωλητές θα υποχρεωθούν πολύ σύντομα να εγκαταλείψουν τα πόστα τους τρέχοντας. Είναι λίγο σαν να έχεις προσγειωθεί σε ελβετικό καντόνι, τα πάντα αστράφτουν” μέχρι να συνειδητοποιήσει η τάξη οφείλεται στην εμφάνιση “μπροστά στα μάτια μας της οικογένειας Καραμανλή. Μια μικρή κουστωδία συνεργατών και προσωπικής ασφάλειας τους ακολουθεί. Κάποιοι χειροκροτούν τον (πρώην) πρωθυπουργό”, ενώ καθημερινά “οι μικροπωλητές δημιουργούν μια νοητή γραμμή. Το τουριστικό τρενάκι αποβιβάζει αναψοκοκκινισμένους πελάτες. Η αισθητική της αφετηρίας ξεπερνάει κάθε φαντασία. Για λίγα δευτερόλεπτα νομίζεις ότι είσαι στο Αγκίστρι και περιμένεις το καΐκι. Λίγο πιο κάτω, στην Μακρυγιάννη, μια άμαξα με άλογο ετοιμάζεται για μια ακόμα βόλτα”.

Αναφέρεται ωστόσο και σε γεγονότα που ο ίδιος κρίνει ως θετικά, μιλώντας για την αναβάθμιση της περιοχής, κυρίως της σύνδεσης μέσω πλάκας με το σύνταγμα και το μοναστηράκι, “η οδός Μακρυγιάννη έχει μεταμορφωθεί σ’ έναν τυπικά αθηναϊκό πεζόδρομο. Καφέ, εστιατόρια, καταστήματα που απευθύνονται στους πολλούς τουρίστες δημιουργούν μια ζωηρή, ευχάριστη ατμόσφαιρα από το πρωί μέχρι το βράδυ.”

Related posts:

1. νέο μουσείο ακρόπολης by bernard tschumi [again]
2. συνέντευξη Bernard Tschumi για το νέο μουσείο ακρόπολης
3. νέο μουσείο ακρόπολης _ θέσεις αντιθέσεις

Ένα event από αυτά που δεν συμβαίνουν συχνά στην ελληνική μητρόπολη, λαμβάνει χώρα αύριο στο χαϊδάρι, με στόχο να αρχίσουμε να μαθαίνουμε την ιστορία μας (και) από τα κτίριά μας.

Αντιγράφουμε από την καθημερινή και τον δημήτρη ρηγόπουλο:

Αν υπάρχει ένας λόγος που αξίζει το μποτιλιάρισμα στη λεωφόρο Αθηνών (Καβάλας), αυτός έχει να κάνει με ένα από τα πιο αλλόκοτα κτίρια σε όλη την Αθήνα. Το «Παλατάκι», όπως μάθαμε να αποκαλούμε τον όμορφο νεογοτθικό πύργο στην καρδιά του Χαϊδαρίου, αφήνει με το στόμα ανοιχτό κάθε περαστικό. Είναι η αρχιτεκτονική του, στα όρια του εξωτισμού αν το αντιπαραβάλει κανείς με τη σύγχρονη πόλη, το «Παλατάκι» μοιάζει βγαλμένο από την «Πριγκίπισσα Σίσσυ» και συγκινεί με την επιμονή του να συνεχίζει να υπάρχει.

Αύριο, την Κυριακή, μια πρωτοβουλία του Οικολογικού Πολιτιστικού Συλλόγου Χαϊδαρίου «ΟΙΚΟ. ΠΟΛΙΣ» μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά αυτό το παραμυθένιο κτίριο. Στις 11.30 το πρωί, είμαστε προσκεκλημένοι να παρακολουθήσουμε την ξενάγηση στον ευρύτερο χώρο του παράξενου αυτού πύργου από τον αρχιτέκτονα – μηχανικό Γιάννη Ιγγλέση, συλλέκτη και παθιασμένο ερευνητή του Χαϊδαρίου.

Γέννημα – θρέμμα Χαϊδαριώτης ο κ. Ιγγλέσης γνωρίζει το «Παλατάκι»  όσο ελάχιστοι. Το διάλεξε για θέμα της διπλωματικής του διατριβής όταν αποφοιτούσε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο κι έκτοτε διατηρεί μαζί του μια έντονη σχέση.

Το «Παλατάκι» έχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του αγωνιστή Χρήστου Βυζάντιου, ο οποίος έλαβε μέρος στις μάχες του Χαϊδαρίου τον Αύγουστο του 1826, στην περιοχή υπήρχε τειχισμένο αγρόκτημα με πύργο στο εσωτερικό του. Γκραβούρα του 1840 απεικονίζει έναν ορθογώνιο πύργο χωρίς διακοσμητικά στοιχεία. Στα μέσα του 19ου αιώνα, το οίκημα πέρασε στην ιδιοκτησία του φιλότεχνου Τήνιου τραπεζίτη Νικολάου Νάζου, ο οποίος φέρεται να μετέτρεψε το Παλατάκι σε καλλιτεχνικό κέντρο, όπου σύχναζαν οι μεγάλοι Ελληνες ζωγράφοι Νικηφόρος Λύτρας και Νικόλαος Γύζης. Αδιάψευστα ίχνη της παρουσίας τους εκεί αποτελούν οι τοιχογραφίες στον ξενώνα, καθώς και στον μικρό ναό του Αγίου Γεωργίου. Μετά τον θάνατο του Νάζου, ο πύργος πέρασε στα χέρια του Γεωργίου Θων, γνωστού σε πολλούς Αθηναίους από την έπαυλή του στους Αμπελοκήπους. Ο Θων κάλεσε τον Ερνέστο Τσίλερ και του ανέθεσε την ανακαίνιση του πύργου. Ο Τσίλερ δίνει στο Παλατάκι τη σημερινή του ρομαντική όψη με τα γοτθικίζοντα διακοσμητικά στοιχεία. Περισσότερα στην αυριανή ξενάγηση, την πρώτη οργανωμένη που θυμάται ο κ. Γ. Ιγγλέσης.

No related posts.

Αντιγράφουμε από την καθημερινή το άρθρο των καθηγητών στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέων της πρόσφατης εργασίας «Electoral law-bending cycles»,  κ. Σπύρου Σκούρα και κ. Νίκου Χριστοδουλάκη. Το άρθρο γράφτηκε στις αρχές του περασμένου Ιουλίου και αναδημοσιεύτηκε στο tvxs, ενώ κυκλοφορεί και στα email μας.

Ηταν άραγε προβλέψιμος ο εμπρησμός του δάσους στην Αιξωνή ώστε να είχε αποφευχθεί άλλη μια περιβαλλοντική καταστροφή; Υπάρχει άραγε εξήγηση στην αδυναμία του κράτους να σβήσει μία φωτιά στις παρυφές της πρωτεύουσας; Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι καταφατική, αλλά για να αποτραπεί η επανάληψή τους πρέπει να καταλάβουμε τα κίνητρα όσων εμπλέκονται και να τα εξαλείψουμε.

Η αβελτηρία κατά τις προεκλογικές περιόδους προκαλείται είτε από την ηθελημένη επιλογή των εκάστοτε κυβερνώντων να παρακάμψουν τους κανόνες επειδή η παύση του κοινοβουλευτικού ελέγχου τους προφυλάσσει από ενοχλητική δημοσιότητα, είτε από την αθέλητη χαλάρωση της διοίκησης την οποία όμως αρκετοί εκμεταλλεύονται για να προωθήσουν αμφιλεγόμενες υποθέσεις. Συχνά άλλωστε το σήμα της χαλάρωσης το δίνει η ίδια η πολιτική ηγεσία, καθώς αφιερώνει περισσότερο χρόνο στην προσπάθεια επανεκλογής παρά στον τομέα ευθύνης της. Ετσι, δεν μας εξέπληξε όταν σε πρόσφατη έρευνά μας βρήκαμε ότι καθώς πλησιάζουν εκλογές τα φορολογικά έσοδα υποχωρούν, όχι επειδή αλλάζουν οι σχετικοί νόμοι αλλά προφανώς επειδή αραιώνουν οι έλεγχοι – αποστερώντας έτσι τα κρατικά έσοδα από 6 δισ. ευρώ στο διάστημα από το 1974 έως σήμερα! Βλέπουμε οργανισμούς να φορτώνονται με προσλήψεις κομματικών υποστηρικτών και κρατικά κονδύλια να διοχετεύονται προεκλογικά σε πελατειακές δραστηριότητες, ενώ σημαντικές μεταρρυθμίσεις μπαίνουν στο ράφι για να μην προκληθούν αντιδράσεις από τις θιγόμενες ομάδες. Προς άγραν ψήφων, γίνονται δεσμεύσεις ότι αυθαίρετα κτίσματα θα νομιμοποιηθούν, πρόστιμα θα σβήσουν και μεταθέσεις θα υπογραφούν. Οσο και αν πολλά από αυτά ξεχνιούνται μετά τις εκλογές, ορισμένα πάντα υλοποιούνται ώστε να γίνουν πιστευτές και οι επόμενες υποσχέσεις.

Η εντατικοποίηση των εμπρησμών παράλληλα με την μειωμένη αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού είναι και ο λόγος που –σύμφωνα με την έρευνά μας– στις χρονιές των εκλογών οι καιόμενες δασικές εκτάσεις είναι κατά μέσον όρο τριπλάσιες απ’ ό,τι στις υπόλοιπες. Αναλύοντας τα στοιχεία δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα για την περίοδο 1955 – 2008 προκύπτει ότι κατά τη διάρκεια των 54 αυτών ετών κάηκαν συνολικά 1.900.000 εκτάρια δάσους και από αυτά τα μισά κάηκαν στα 16 έτη που έγιναν εκλογές χωρίς να υπάρχει καμία ουσιώδης διαφορά στα μέσα επίπεδα βροχοπτώσεων και θερμοκρασίας. Μάλιστα, ενώ οι καιόμενες εκτάσεις στην Ελλάδα συνήθως συμβαδίζουν με τις αντίστοιχες στην Ιταλία όπου επικρατούν παρόμοιες περιβαλλοντικές συνθήκες, η συσχέτιση αυτή εξαφανίζεται στις χρονιές εθνικών εκλογών στην Ελλάδα!

Εκλογές χωρίς μεγάλες πυρκαγιές ήταν μόνο αυτές που έγιναν το 1989 – 90 με τις διαδοχικές προσφυγές στην κάλπη και το 1996 όταν προκηρύχθηκαν αιφνιδιαστικά χωρίς να προλάβει να υπονομευθεί η συνοχή του μηχανισμού δασοπυρόσβεσης. Ενας πολύ συντηρητικός υπολογισμός μόνο του οικονομικού κόστους των επιπλέον καμένων εκτάσεων σε χρονιές εκλογών αγγίζει τα 7 δισ. ευρώ για την περίοδο 1955 – 2007.

Μια τεράστια καταστροφή συνέβη το προεκλογικό καλοκαίρι του 2007, όταν η πυρκαγιά στην Ηλεία βρήκε πολλούς κυβερνητικούς υπεύθυνους να μιλούν σε κομματικές συγκεντρώσεις, ο στρατός άργησε πολλές μέρες να κινητοποιηθεί ενδεχομένως και για να μην θυμίσει άλλες εποχές διαφορετικής προεκλογικής «χρησιμοποίησής» του και ο χρόνος των επιτελικών συσκέψεων μοιραζόταν ανάμεσα στις επιχειρησιακές απαιτήσεις της κατάσβεσης και των επικοινωνιακών αναγκών της εκλογικής συγκυρίας.

Πολλοί φοβούνται ότι δεν αποκλείεται να ξαναδούμε να εκτυλίσσεται το ίδιο σενάριο και αυτό το, πιθανότατα προεκλογικό, καλοκαίρι, εκτός και αν κάτι αλλάξει άμεσα και ριζικά. Πέρα από τα επικοινωνιακά ευχέλαια που δύσκολα κλονίζουν την αποφασιστικότητα των εμπρηστών, η κυβέρνηση μαζί με όλα τα κόμματα πρέπει να σχεδιάσει και να εφαρμόσει μια πολιτική αυστηρής επιτήρησης δασικών περιοχών και μόνιμης διαφύλαξης του χαρακτήρα τους. Για να αποδείξει ότι το εννοεί μπορεί να προχωρήσει τώρα σε μαζικές κατεδαφίσεις κτισμάτων που ανεγέρθηκαν στα δάση που κάηκαν σε προηγούμενα έτη. Παράλληλα, για να αποφύγει την προεκλογική συναλλαγή στον αποχαρακτηρισμό δασικών περιοχών μπορεί να διατάξει την παύση έκδοσης των σχετικών αποφάσεων από τώρα έως και δύο μήνες μετά τις εκλογές.

Η ταυτότητα όσων κερδίζουν από τον εμπρησμό των δασών μπορεί εύκολα να εντοπιστεί αν δημοσιεύεται στο Διαδίκτυο ο ονομαστικός πίνακας ιδιοκτητών των δασικών εκτάσεων, καθώς και όλες οι άδειες ανέγερσης που εκδίδονται σε αυτές. Υπάρχει επίσης τρόπος για να μειωθούν τα κίνητρα μελλοντικών εμπρησμών: Οταν καίγεται μια δασική περιοχή για οποιονδήποτε λόγο και αιτία, να επιβάλλεται εισφορά σε όλους τους ιδιοκτήτες των καμένων εκτάσεων ίση με την αξία που θα αποκτούσε η γη εάν οικοπεδοποιείτο. Οποιος δεν θέλει ή δεν έχει να πληρώσει, θα μεταβιβάζει αυθωρεί την έκτασή του υπέρ του Δημοσίου στο πλαίσιο αναγκαστικής απαλλοτρίωσης. Ετσι εξαλείφεται το περιθώριο κερδοσκοπίας των οικοπεδοφάγων και το Δημόσιο θα έχει τόσο την κυριότητα όσο και τα χρήματα για μια πραγματική επανάκτηση του δάσους που τώρα διατυμπανίζει μεν στα λόγια, αλλά σπανίως κάνει και στην πράξη.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι γιατί η σημερινή να είναι η πρώτη κυβέρνηση που θα κάνει κάτι τέτοιο και ενδεχομένως το πληρώσει εκλογικά; Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι καθώς οι πολίτες ενημερώνονται για το πρόβλημα και τη λύση του, η συμπεριφορά τους θα αλλάξει και αυτό θα υποχρεώσει την κυβέρνηση να αναθεωρήσει την επαναλαμβανόμενη ψηφοθηρική αριθμητική.

No related posts.

Η οδός Σαλαμίνος είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς δρόμους του Κεραμεικού. Οχι επειδή εκεί πρωτανιχνεύσαμε την περιοχή πίνοντας μπίρες στο Bios ή κάποιο τζιν στο Nixxon. Ή γιατί εδώ βρίσκεται το σπίτι του πρώτου επώνυμου καλλιτέχνη, ο οποίος αποφάσισε να κάνει ένα τόσο τολμηρό βήμα σε εντελώς ανυποψίαστους καιρούς. Εδώ, λοιπόν, σ’ αυτόν τον σκιερό, ήσυχο πεζόδρομο με τα παλιά σπίτια και τα παιδιά των μεταναστών να παίζουν ανέμελα δίπλα σε αυτοκίνητα και τοίχους γεμάτα γκράφιτι, ένας επιχειρηματίας ετοίμαζε να ανοίξει κέντρο με την εύγλωττη επωνυμία «ΟΔΟΣ ΜΑΓΚΙΑΣ».

Μια μικρή ομάδα κατοίκων ξεσηκώθηκε και, ύστερα από συντονισμένες ενέργειες, κατόρθωσε να σταματήσει την αδειοδότηση του κέντρου. «Η οδός Σαλαμίνος θα μείνει οδός Σαλαμίνος», μας λέει μεταξύ σοβαρού και αστείου η αρχιτέκτων Ελίνα Δάλλα, κάτοικος και η ίδια.

Αυτή ήταν μια πρώτη νίκη όσων προσπαθούν με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν ανοιχτή την προοπτική για τον Κεραμεικό και το Μεταξουργείο. Ποια προοπτική, όμως;

Την Τρίτη αρχίζει το δεύτερο ReMap, ένα διεθνές πρόγραμμα σύγχρονης τέχνης που «τρέχει» παράλληλα με την Μπιενάλε της Αθήνας, εστιασμένο 100% στη γειτονιά, αφού απλώνεται σε μια σειρά από κενούς χώρους που παραχώρησαν ιδιώτες: οικόπεδα, πάρκινγκ, παλιά σπίτια, ταράτσες. Η πρώτη διοργάνωση είχε περισσότερο πειραματικό χαρακτήρα. Η επιτυχία της έδωσε ώθηση για κάτι πολύ μεγαλύτερο, με αποτέλεσμα σήμερα, παραμονές των εγκαινίων, να ξεφυλλίζουμε ένα πυκνό, υψηλού επιπέδου πρόγραμμα, τουλάχιστον όσον αφορά στα ονόματα των γκαλερί, των καλλιτεχνών, των project και στον έντονα διεθνή χαρακτήρα του. Σημειώστε περισσότερες από 40 εκδηλώσεις, δράσεις και συμμετοχές, οι οποίες περιλαμβάνουν εκθέσεις και υπαίθρια έργα από γκαλερί, ανεξάρτητους επιμελητές, ομάδες καλλιτεχνών, αρχιτέκτονες και κατοίκους της περιοχής.

Το ReMap2 (αυτή τη φορά υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού και του Δήμου Αθηναίων) πέρα από την καλλιτεχνική του σημασία φιλοδοξεί να στρέψει την προσοχή στις γειτονιές του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου με έναν θετικό και δημιουργικό τρόπο. Το κέντρο της Αθήνας βγαίνει πολλαπλά τραυματισμένο από ένα χειμώνα δύσκολο και το υπαίθριο καλλιτεχνικό «πάρτι» που ετοιμάζουν οι διοργανωτές του ReMap στο κέντρο της Αθήνας για σχεδόν τέσσσερις μήνες (έως 4 Οκτωβρίου) δεν αποκλείεται να εκτονώσει κομμάτι της γενικής δυσθυμίας. Ας μην ξεχνάμε: η πλατεία Θεάτρου, η καρδιά, δηλαδή, του εφιαλτικού γκέτο που έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια πίσω από το δημαρχείο, δεν είναι πολύ μακριά από δω. Λίγες εκατοντάδες μέτρα.

Ενεργή συμμετοχή

Αυτό το ξέρουν καλύτερα οι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής, κάποιοι από τους οποίους συμμετέχουν ενεργά στο ReMap. Οπως η καλλιτέχνις και κάτοικος της περιοχής Κατερίνα Κανά, η οποία στο πλαίσιο του «Documentation Project» θα καταγράφει φωτογραφικά και εικαστικά όλα όσα θα διαδραματίζονται στη γειτονιά και θα τα παρουσιάζει στην ιστοσελίδα και στο blog της διοργάνωσης, σε πραγματικό χρόνο. «Ο Κεραμεικός, αν και πάντα βρισκόταν στην καρδιά της Αθήνας, ήταν για δεκαετίες μια εγκαταλελειμμένη περιοχή που θύμιζε Φελίνι και ταινίες του ’60», λέει η Κατερίνα Κανά. «Σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία ενσωμάτωσης στο παρόν. Νέος κόσμος έρχεται στη γειτονιά. Το ReMap φέρνει σε επαφή την ελληνική σκηνή με τον ευρύτερο καλλιτεχνικό χάρτη κι αυτό είναι καλό».

Η αρχιτέκτων Ελίνα Δάλλα μετακόμισε στην οδό Κεραμεικού πριν από δύο χρόνια. Μεγάλη διαφορά σε σχέση με την Πολιτεία, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. «Δεν είχα ζήσει ποτέ στο κέντρο. Η δουλειά μου έχει να κάνει πολύ με ζητήματα δημόσιου χώρου κι αισθάνθηκα ότι έπρεπε να ζήσω στο κέντρο, ένα είδος χρέους». Αυτό που την έφερε στον Κεραμεικό ήταν η αίσθηση μιας πραγματικής γειτονιάς με πραγματικό κόσμο. Η μεγάλη της αγωνία είναι η εξέλιξη της περιοχής. Ανάμεσα στη «μαυρίλα» της Ομόνοιας και στη νυχτόβια χλαπαταγή στου Ψυρρή και στο Γκάζι, ο Κεραμεικός και το Μεταξουργείο μετεωρίζονται ακόμα στο κενό, σε μια ενδιάμεση περιοχή που έχει (σε μικρές δόσεις, ευτυχώς) τα χαρακτηριστικά όλων των γειτονικών συνοικιών: και θέματα ασφάλειας, και διακίνησης ναρκωτικών, και αστέγους, και παρεμπόριο. Την ίδια στιγμή, παραμένει σε μεγάλο ποσοστό αλώβητη από τη βιομηχανία της διασκέδασης. «Δυστυχώς, δεν υπάρχει κανένας έλεγχος στις χρήσεις», επισημαίνει η κ. Δάλλα. «Κανείς δεν θέλει ένα αποστειρωμένο μέρος, αλλά οφείλουμε πάση θυσία να κρατήσουμε την κατοικία στον Κεραμεικό και στο Μεταξουργείο».

Ωρες λειτουργίας:

- Εκθέσεις: Τετάρτη – Κυριακή, 17.30 – 21.30.

- Open Air Screening Room: Τετάρτη – Κυριακή, 21.00 – 11.00.

- Αύγουστος: κλειστά.

Related posts:

1. η άνοιξη φεύγει,…
2. Lofts: Η ακριβή μόδα που αλλάζει το downtown real estate
3. άνθρωποι υπό διωγμόν‏

πίσω από την αθήνα

Στις 17 ιουνίου θα ανοίξει επίσημα (στο σύνολό του) για το κοινό τις πόρτες του το -πολυσυζητημένο- νέο μουσείο της ακρόπολης του γαλλοελβετού αρχιτέκτονα bernard tschumi.

Όπως διαβάζουμε (μεταξύ άλλων) στην καθημερινή:

Ο υπουργός Πολιτισμού, Αντ. Σαμαράς παρουσίασε τη φιλοσοφία του νέου Μουσείου της Ακρόπολης και το πρόγραμμα των εγκαινιών.

Ένα Μουσείο που εκφράζει την πεμπτουσία του κλασικού πολιτισμού, όπως το Μουσείο Ακρόπολης, θα εγκαινιαστεί με τον τρόπο που του ταιριάζει και όχι με πυροτεχνήματα και εφήμερες εκδηλώσεις. Με τα λόγια αυτά, ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς έδωσε το «στίγμα» των εγκαινίων του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως που θα ανοίξει επισήμως τις πόρτες του στις 17 Ιουνίου.

Οι εκδηλώσεις για τα εγκαίνια του μουσείου θα διαρκέσουν μια εβδομάδα και θα κορυφωθούν στις 20 Ιουνίου, με την άφιξη στη χώρα μας αρχηγών κρατών, πρωθυπουργών και προσωπικοτήτων από τη διεθνή πολιτιστική σκηνή, ενώ την ίδια ημέρα σε παγκόσμια τηλεοπτική κάλυψη αναμένονται μουσειακές αποκαλύψεις και η παρουσίαση όλων των εκθεμάτων με τρόπο αναπάντεχο, όπως ανέφερε ο υπουργός Πολιτισμού.

[...]

Επίσης, ο κ. Σαμαράς ανακοίνωσε ότι, υπολογίζοντας τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, αλλά και προκειμένου να τιμηθεί ο Έλληνας φορολογούμενος που χρηματοδότησε το Μουσείο, στα χρόνια κατασκευής του, η τιμή του εισιτηρίου για το 2009 δεν θα ξεπεράσει το 1 ευρώ (επειδή είμαστε και large), ενώ το 2010 θα φτάσει τα 5 ευρώ.

Από το 2011 η τιμή του εισιτηρίου θα προβλεφθεί με ειδική μέριμνα για τις κατηγορίες ηλικιωμένων, παιδιών, φοιτητών, αναπήρων, ενώ με το σύστημα ηλεκτρονικής κράτησης θα προσδιορίζεται ακόμα και η ώρα της επίσκεψης στο Μουσείο.

Εστιατόριο και μπαρ θα λειτουργήσουν με αυτεπιστασία «με προδιαγραφές που θα ζήλευαν και τα καλύτερα εστιατόρια του κόσμου», όπως είπε ο κ. Σαμαράς, ενώ για τους θερινούς μήνες προβλέπεται η διεύρυνση του ωραρίου, από 8 π.μ. ως 8 μ.μ.

Παράλληλα βρίσκουν και λύση (!!!) για τα επίμαχα κτίρια της οδού διονυσίου αεροπαγίτου που και αυτά με τη σειρά τους έχουν απασχολήσει ειδικούς και μη.

Εξάλλου, εξετάζεται η δυνατότητα μεταφοράς των δύο κτιρίων της Διονυσίου Αρεοπαγίτου σε παρακείμενα οικόπεδα που προβλέπεται να αποκτήσει το υπουργείο Πολιτισμού για τη συνολική μεταφορά των σπιτιών προκειμένου να βρεθεί μια «σολομώντεια λύση» – να διατηρηθεί, δηλαδή, η αξία των σπιτιών και να μην εμποδίζουν οι προσόψεις τους τη θέα του Μουσείου προς τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως. Αναμένονται οι απαντήσεις των ενδιαφερόμενων μερών.

Τέλος, έχει ολοκληρωθεί η διαμόρφωση της οδού Μακρυγιάννη, καθώς και οι εργασίες του κήπου του Νέου Μουσείου, με τη δενδροφύτευση δέντρων νεραντζιάς και ελαιώνα.

Related posts:

1. Νέο Μουσείο Ακρόπολης by Bernard Tschumi
2. συνέντευξη Bernard Tschumi για το νέο μουσείο ακρόπολης
3. νέο μουσείο ακρόπολης _ θέσεις αντιθέσεις

Είναι ταυτόσημο με το στυλ και τη γραμμή, συνώνυμο με το κλασικό και το μοντέρνο, εκπληρώνοντας, σχεδόν με κανονιστική διαστροφή, το απόλυτο. Μία υπόγεια «συνομιλία» με τη χαϊντεγγεριανή θέση του κατασκευάζειν και κατοικείν που «στεγάζεται» στη μαγική λέξη Bauhaus, καθώς ενέπνευσε, λατρεύτηκε, διώχθηκε (την περίοδο του εθνικοσοσιαλισμού), τέλος θεσμοποιήθηκε.

Απότοκο μιας ιδέας, που ακροβατεί με χορευτική μαεστρία ανάμεσα στο Gestalt (μορφή, σχήμα) και την Gestaltung (διαμόρφωση, επεξεργασία), έχει τις ρίζες της στο ποιείν και τις τέχνες, γεφυρώνοντας τη χειρωνακτική εργασία με την πνευματική δραστηριότητα. Συνένωσε παραδόσεις και τάσεις, από το Werkbund μέχρι το Design, συνομιλώντας πότε με τον εξπρεσιονισμό και πότε με τον φορμαλισμό και τον φονξιοναλισμό, ερωτοτροπώντας με το γυαλί, το χρώμα, το ύφασμα, το ξύλο και την πέτρα. Φέτος γιορτάζει τα 90 χρόνια, από τότε που ο Βάλτερ Γκρόπιους ανέλαβε ιδρυτικός διευθυντής του, με μια σειρά εκδηλώσεων και εκθέσεων στις πόλεις που ταυτίστηκαν με την ιστορία του, όπως η Βαϊμάρη, το Ντέσαου και το Βερολίνο.

Το Μπάουχαους, ως εργαστήριο ιδεών και υλικών, όχι μόνο οραματίστηκε, αλλά υλοποίησε σε απόλυτο βαθμό την ιδέα πάνω στα πράγματα που περιβάλλουν τον άνθρωπο στον χώρο του: από τα έπιπλα γραφείου και τις περίφημες καρέκλες του, κι από τα ρολόγια τοίχου μέχρι τις καφετιέρες, όλα, ακόμα και τα παιδικά παιγνίδια, συνυπήρχαν στην αρμονία του Interieur που συνομιλούσε με το οικοδόμημα, σε ρηξικέλευθες κατασκευές, που συνέδεαν το χρώμα, συχνά στα ίχνη της θεωρίας των χρωμάτων, του Γκαίτε, με τα υλικά (απαραίτητη προϋπόθεση κάθε καινοτομίας από τους δημιουργούς του), τον χώρο με τις ανάγκες, το σχήμα με τη χρήση. Με την ιστορία του συνδέθηκαν σχολές, δημιουργοί και καλλιτέχνες: από τον Βάλτερ Γκρόπιους και τον Μις βαν ντε Ρόε μέχρι τον Πάουλ Κλέε και τον Βασίλι Καντίνσκι, κι από τον Λάζλο Μόχολι-Νατζ μέχρι τον Αντολφ Μάιερ.

«Ετος Μπάουχαους»

Στη Βαϊμάρη η έκθεση με τίτλο «Το Μπάουχαους έρχεται» παρουσιάζει την ιστορική εξέλιξη της σχολής (έως 5.7), παράλληλα με τον ομώνυμο «περίπατο» στην πόλη, στα κτίρια και τους χώρους που στέγασαν τις ιδέες και τις δημιουργίες των Γκρόπιους, Κλέε κ.ά. Τον Αύγουστο θα παρουσιαστεί η έκθεση που αφιερώνεται σε ένα «ξεχασμένο όνομα» του Μπάουχαους, τον Φραντς Ερλιχ (1907-1984), που γνώρισε τη φρίκη του εθνικοσοσιαλισμού έγκλειστος στο Μπούχενβαλντ, ενώ η Ερφούρτη, με δύο εκθέσεις για την αισθητική του φωτός (29.3. – 24.5) και τις γόνιμες αντιπαραθέσεις μέσα στο Μπάουχαους (7.6. – 2.8), και η Γιένα, με έκθεση αφιερωμένη στον Καντίνσκι (6.9 – 22.11), συνθέτουν την «τοπογραφία του Μπάουχαους», που εκτείνεται ευρύτερα στη Θουριγγία. Μεταξύ άλλων, ξεχωρίζει μία έκθεση για τον Μαγιάρο κονστρουκτιβιστή Λάζλο Μόχολι-Νατζ (1845-1946), στη μικρή πόλη Απόλντα (5.4. – 21.6), καθώς και για τον Λίονελ Φάιχινγκερ, τον πρώτο καλλιτέχνη που έφερε ο Βάλτερ Γκρόπιους στη Βαϊμάρη και, βεβαίως, η κεντρική έκθεση για το Μπάουχαους, στο κτίριο Βάλτερ Γκρόπιους του Βερολίνου (22.7. – 4.10).

Related posts:

1. η τάση που έκανε επανάσταση
2. ντοκιμαντέρ για κτίρια με ονοματεπώνυμο

Το νέο κτίριο των εκδόσεων Πατάκη, υποψήφιο για ευρωπαϊκό βραβείο, ανανεώνει την αρχιτεκτονική εικόνα του δρόμου.Ενα καινούργιο κτίριο στην Πειραιώς δεν είναι είδηση, αλλά ένα καινούργιο κτίριο στο πυκνοδομημένο τμήμα της Πειραιώς κοντά στην Ομόνοια και μάλιστα από εκδοτικό οίκο (εκτός δηλαδή επίσημου εκδοτικού «κέντρου») ξεφεύγει από τη χώρα του αναμενόμενου και γίνεται αμέσως ερεθιστικό και ενδιαφέρον. Πόσω μάλλον που η νέα έδρα των εκδόσεων Πατάκη ευτύχησε αρχιτεκτονικά, συγκεντρώνοντας ήδη δύο σημαντικές υποψηφιότητες: για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Αρχιτεκτονικής Mies van der Rohe του 2009 και για το Ελληνικό Βραβείο Αρχιτεκτονικής 2008 του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οποιοδήποτε νέο κτίριο στο κακογερασμένο δυτικό μέτωπο της Πειραιώς, κατεβαίνοντας από την Ομόνοια, έχει όλες τις προϋποθέσεις να δημιουργήσει αίσθηση. Αυτή είναι μία μάλλον επιπόλαιη σκέψη. Αναλογιστείτε πόσες σύγχρονες οικοδομές υψώθηκαν τα τελευταία δέκα χρόνια ανάμεσα σε κακά, μέτρια ή απλά αδιάφορα κτίρια και δεν έχετε παρά να μετρήσετε τις χαμένες ευκαιρίες. To συγκεκριμένο οικόπεδο βρίσκεται ανάμεσα στο υπουργείο Απασχόλησης, ένα κλασικότροπο κτίριο γραφείων της δεκαετίας του ’50, και σε μια ανώνυμη πολυκατοικία του ’70 με τη χαρακτηριστική οριζόντια διάταξη.

Διάφανο τζάμι

Η αρχιτέκτονας Αλεξάνδρα Καλλίρη αντιμετώπισε δημιουργικά την απουσία συγκεκριμένης αρχιτεκτονικής ταυτότητας στην περιοχή. «Τα στυλιστικά θέματα δεν μας απασχολούν, οπότε ακόμα και σε μια πόλη σαν το Παρίσι, με πολλά παλιά κτίρια μιας συγκεκριμένης περιοχής, θα νιώθαμε ελεύθεροι». Και προχώρησε στον σχεδιασμό υαλοπετάσματος από διάφανο τζάμι το οποίο μέσα από την εναλλαγή οριζόντιων εσοχών και εξοχών δημιουργεί ένα ρευστό όριο ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο.

Στον «νέο» Πατάκη, ο υπαίθριος χώρος εισβάλλει στο κτίριο. Ο ακάλυπτος χώρος του οικοπέδου δεν είναι το υπόλοιπο τμήμα που περισσεύει από το κτίριο αλλά οργανικό κομμάτι του. «Με τον τρόπο αυτόν», εξηγεί η κ. Καλλίρη, «όλοι οι γραφειακοί χώροι φωτίζονται και αερίζονται φυσικά. Είναι πιο πολύ ένα κτίριο στο οποίο παρεμβάλλονται εσωτερικοί κήποι». Αλλη βασική επιλογή ήταν το ισόγειο να περιλαμβάνει μόνο τον χώρο της εισόδου και όλος ο υπόλοιπος χώρος να μείνει ελεύθερος και να φυτευθεί. «Θέλαμε ο κήπος του κτιρίου, ο υπαίθριός του χώρος να ανοίγεται στην πόλη, θέλαμε να σπάσουμε το συμπαγές μέτωπο που ορίζει τον ιδιωτικό με τον αστικό χώρο. Η περιοχή στην οποία βρίσκεται το κτίριο δεν ελέγχεται δυστυχώς από την πόλη, η ανεξέλεγκτη παραβατικότητα φοβίζει», υπογραμμίζει η αρχιτέκτονας. «Σε μια ιδανική εκδοχή στο κέντρο της Αθήνας ο υπαίθριος χώρος, το υπαίθριο καθιστικό στο βάθος του κτιρίου θα μπορούσε να είχε κοινόχρηστη χρήση και να προσφέρει μια διαφορετική ποιότητα ελεύθερου χώρου από τις πλατείες. Θα μπορούσαν οι πολίτες να κοντοσταθούν για λίγο, να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα διαβάζοντας την εφημερίδα τους σε έναν ήσυχο κήπο».

Ενδιάμεσοι κήποι

Στην πραγματικότητα μιλάμε για τρία κτίρια σε απόσταση μεταξύ τους τα οποία «βλέπουν» στους «ενδιάμεσους» κήπους και συνδέονται με μεταλλικούς κλειστούς διαδρόμους.

Κουβεντιάζοντας με την εκδότρια Αννα Πατάκη καταλαβαίνω ότι για τον χρήστη του κτιρίου το σημαντικό είναι το «μέσα» και πολύ λιγότερο το «έξω». Η ίδια μιλάει με ενθουσιασμό για τις βιοκλιματικές ποιότητες του νέου τους κτιρίου. «Οι εσωτερικοί κήποι λειτουργούν σαν αγωγοί φωτός και αέρα. Ολα τα γραφεία αερίζονται και φωτίζονται φυσικά και ο ήλιος μπαίνει λίγες ώρες άμεσα μέσα στα γραφεία, με αποτέλεσμα να μην ζεσταίνει υπερβολικά τους χώρους. Στους κήπους αυτούς δεν εισχωρεί η φασαρία του δρόμου οπότε οι χρήστες του κτιρίου ανοίγουν τα παράθυρα για δροσισμό και αερισμό μειώνοντας έτσι τη χρήση του κλιματισμού και του συστήματος προσαγωγής νωπού αέρα». Σε όλα αυτά προσθέστε την τοποθέτηση ενεργειακών υαλοπινάκων με αυξημένη θερμομόνωση και τη λειτουργία συστήματος κλιματισμού με αέριο.

Για το πρώτο τμήμα της Πειραιώς, που επισήμως ονομάζεται Παναγή Τσαλδάρη και το οποίο γειτνιάζει με το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, η κ. Καλλίρη υποστηρίζει ότι «ο δήμος και το κράτος θα έπρεπε να ασχοληθούν άμεσα και σοβαρά μαζί του για να διατηρηθεί και να ενισχυθεί η χρήση της κατοικίας και του λιανικού εμπορίου».

Ενας δρόμος με πολλά πρόσωπα

«Το όραμά μου για την οδό Πειραιώς είναι τετραώροφα νεοκλασικά κτίρια που θα διακόπτονται από λίγα σύγχρονα μουσεία και άλλους πολιτιστικούς προορισμούς όπως το Μουσείο Μπενάκη και το συγκρότημα του Ελληνικού Κόσμου», ονειρεύεται ένας Αθηναίος θαμώνας του διαδικτυακού φόρουμ skyscrapercity. com. H Πειραιώς μπορεί θεωρητικά να ανακαλεί αρχαίες μνήμες (ο αρχαίος δρόμος που συνέδεε την Αθήνα με το επίνειό της), αλλά μόνο θεωρητικά. Τα εγκαίνια σε λίγες ημέρες μιας νέας υπεραγοράς με είδη σπιτιού υπογραμμίζουν τον έντονα εμπορικό χαρακτήρα της Πειραιώς, τουλάχιστον στο τμήμα από το Γκάζι και μέχρι τον Πειραιά. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει πάντα η προσδοκία για τα νέα κτίρια του υπό κατασκευή Πολιτιστικού Πάρκου του Ελληνικού Κόσμου και το σχεδόν έτοιμο Πολιτιστικό Ιδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης». Στο κομμάτι από την Ομόνοια έως την Ιερά Οδό τα περιθώρια είναι μικρά. Μιλάμε για ήδη διαμορφωμένα μέτωπα και το περισσότερο που έχουμε να περιμένουμε είναι η αλλαγή χρήσης του παλιού Βρεφοκομείου μετά τη μετεγκατάσταση της Δημοτικής Πινακοθήκης. Ο Νικήτας Κακλαμάνης έχει μιλήσει για ένα μουσείο της πόλης. Μοιραία το ενδιαφέρον μετατοπίζεται στις λίγες εκατοντάδες μέτρα, στο ύψος της Τεχνόπολης και των Πετραλώνων. Εδώ, πέρα από λοφτ και θέατρα, αναμένεται η κατασκευή της νέας διπλής «εναλλακτικής» σκηνής της «Ελληνικής Θεαμάτων» υπό την καθοδήγηση του Θωμά Μοσχόπουλου.

Related posts:

1. συν-αθροίσεις στην τεχνόπολη
2. συνέντευξη των νικητών upto35
3. Η Οθωμανική Αρχιτεκτονική στην Ελλάδα

Μια πολυτελής έκδοση του υπουργείου Πολιτισμού με τίτλο «Η Οθωμανική Αρχιτεκτονική στην Ελλάδα», παρουσιάστηκε σήμερα στο αμφιθέατρο του ΥΠΠΟ. Το βιβλίο είναι το αποτέλεσμα σημαντικού διεπιστημονικού εγχειρήματος και συνεργασίας των υπηρεσιών της Διεύθυνσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Αρχαιοτήτων για την Οθωμανική Αρχιτεκτονική και έχει στόχο την ανάδειξη του οθωμανικού μνημειακού πλούτου στην Ελλάδα, καθώς και την προβολή του έργου προστασίας και συντήρησης σε όλα αυτά τα κτίσματα.

Η οθωμανική παρουσία και δραστηριότητα στον ελλαδικό χώρο έχει επηρεάσει και τον εικαστικό χαρακτήρα και μετείχε στη διαμόρφωση της αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας πολλών τόπων.

Ο τόμος διαρθρώνεται σε τρία μέρη. Το πρώτο αποτελείται από τρία εισαγωγικά κεφάλαια, εκ των οποίων το πρώτο δίνει ιστορικές πληροφορίες για την Οθωμανική αυτοκρατορία στον ελλαδικό χώρο. Στο δεύτερο μέρος περιγράφονται τα μνημεία ανά γεωγραφική περιοχή. Το τρίτο και τελευταίο μέρος του τόμου, κλείνει με χρονολόγιο και γλωσσάρι για τους αρχιτεκτονικούς κυρίως όρους που χρησιμοποιούνται στο κείμενο και πιθανόν να δυσκολεύουν το μη ειδικό αναγνώστη.

Πολύτιμος αρωγός στο οδοιπορικό αυτό, υπήρξε ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπί, ο οποίος, κατά τον 17ο αιώνα, ταξίδεψε στις πόλεις της οθωμανικής αυτοκρατορίας και έδωσε την περιγραφή πολλών μνημείων. Η μαρτυρία του έχει θεωρηθεί υπερβολική ή μη ακριβής, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις αποτελεί πλούσια δεξαμενή πληροφοριών, η οποία σε συνδυασμό με άλλες πηγές, ιστορικές, αρχειακές, αρχαιολογικές βοηθά τον ερευνητή στην ταύτιση και χρονολόγηση των μνημείων.

Related posts:

1. εκδόσεις πατάκη στην οδό πειραιώς by αλεξάνδρα καλλίρη
2. σύγχρονη αρχιτεκτονική στο αστικό περιβάλλον
3. συν-αθροίσεις στην τεχνόπολη