Επανερχόμαστε, λοιπόν, με πληροφορίες για το 3ο workshop του καλοκαιριού, που θα διαρκέσει 11 μέρες (17-27 Αυγούστου) στα χανιά και που απαιτεί από τους συμμετέχοντες φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή και ψηφιακή φωτογραφική μηχανή ή βιντεοκάμερα. Οι αιτήσεις γίνονται δεκτές μέχρι τις 20 ιουλίου στο kamworkshops@gmail.com. Χρειάζονται τρία jpeg με δείγμα του portfolio, όπως επίσης και ένα cv.

Το κείμενο του workshop, όπως αυτό εμφανίζεται στο facebook:

Το φετινό εργαστήριο του 2009 μεταθέτει το κέντρο βάρους στην κατασκευή ενος στοιχειώδους επίπλου όπως είναι ένα μικρό συγκρότημα ραφιών. Επιχειρείται, μετά από μια διαδρομή σε υπαρκτούς τόπους, η προσέγγιση του “αφηρημένου” και της “διανοητικής δομής”. Πώς κατασκευάζονται “σημασίες” από την οργάνωση της πλατφόρμας που είναι μια βιβλιοθήκη; Η έννοια της αρχιτεκτονικής της πλατφόρμας θεματοποιείται στο εργαστήριο του 2009 ως κυριολεξία. Θα σχεδιαστούν ταξινομητικές κατασκευές, αρχειοθετικοί μηχανισμοί, ιεραρχικές μικροδομές και αποκρυπτικά σχήματα με τον πεζό τρόπο σχεδιασμού ενός επίπλου με ιδιαίτερα ράφια.

Η έννοια της κατάταξης, της φύλαξης, της διατήρησης, της ιεράρχησης, κατασκευάζεται συνήθως με κάποια περισσότερο ή λιγότερη ορατή αναλογία: η θέση που θα μπορούσαν να καταλαμβάνουν τα πράγματα σε ιδιαίτερα κατασκευασμένες θήκες είναι καθοριστική για την αναλογία. Η διευθέτηση της ταξινόμησης αναλαμβάνεται με ράφια και η έννοια της ομαδοποίησης και της διαφοροποιητικής διάταξης βρίσκονται εξ αρχής συνδεδεμένες με την τοποθέτηση σε προετοιμασμένες θήκες που περιμένουν (σαν κενή δομή) πράγματα για να τα διατάξουν. Μια επιμονή στα ράφια αποδεικνύει λοιπόν ενα τυπικά αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον για την επάρκεια της δομής ή την σημασία της “χωρίς” ακόμα πράγματα από εκείνα που τα ράφια περιμένουν. Το ερώτημα του εργαστηρίου του 2009 ζητά κάποια ιστορία της νοηματοδότησης που θα προκύπτει από τα είδη των αναδιατάξεων και όχι από τα περιεχόμενά τους. Τέτοιες αναδιατάξεις προτείνει ήδη ένα κοινό έπιπλο όπως αυτό της “βιβλιοθήκης”. Η ιστορίες της νοηματοδότησης μοιάζουν με τακτοποιήσεις σε ανύπαρκτα έπιπλα, τοποθετήσεις σε οργανωμένες πλατφόρμες με διαμερίσματα και τυπολογίες ανοιγμάτων, ομαδοποιήσεων και συνδέσεων των διαμερισμάτων αυτών. Η εννοιολογική αυτή αφετηρία θα αναζητήσει στο φετινό θερινό εργαστήριο μια πρακτική διαχείριση με σχεδίαση και ενίοτε με υλοποίηση τέτοιων μηχανισμών αποθήκευσης και κατάταξης, ομαδοποίησης και αποκοπής, απόκρυψης ή παρουσίασης.

Το θερινό εργαστήριο του 2009 περιλαμβάνει ένα πρακτικό μέρος (που αφορά τη σχεδίαση της κατασκευής μιας έξυπνης πλατφόρμας με ξεχωριστές ή συνδεόμενες θήκες), ένα ψηφιακό μέρος (που περιλαμβάνει την υλοποίηση αντιστοιχιών αποθήκευσης στον χώρο μιας οθόνης) και ένα θεωρητικό μέρος (όπου επιχειρείται η συσχέτιση της έννοιας της βιβλιοθήκης, του ξεχωριστού ραφιού, του κλειδωμένου ερμαρίου, περιεχόμενου σε σώμα επίπλου, ή του συρταριού με θεωρητικές συνθήκες σχετικές με την κατάταξη, την ιεράρχηση και την συγκρότηση κανονιστικών σχημάτων για την αρχιτεκτονική).

Το σαββατοκύριακο (20&21 ιουνίου) λήγουν οι προθεσμίες για δύο καλοκαιρινά workshops στην αθήνα, ενώ ένα τρίτο δεν έχει εμφανιστεί ακόμα διαδικτυακά, παρά μόνο σε αφίσες στο εμπ.

Πρόκειται για το 1st Athens Architectural Workshop όπου:  “Για πρώτη φορά στην Ελλάδα πραγματοποιείτε ένα διεθνές εργαστήριο αρχιτεκτονικής που θα διεξαχθεί στο διάστημα από 21 Ιουλίου έως 2 Αυγούστου στην πόλη των Αθηνών. Σ’ αυτό θα διδάξουν εξέχουσες προσωπικότητες της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής σκηνής, από την Πορτογαλία, Γαλλία, Ιταλία και την Ελλάδα, όπως οι Aires Mateus, Piere Allain Croset, Antonio Tejedor, Μichel Kagan, Νίκος Κτενάς, κα. Στα πλαίσια του εργαστηρίου θα δοθούν διαλέξεις ανοιχτές στο κοινό από τους João Luís Carrilho da Graça, Λισσαβόνα / Antonio Citterio, Μιλάνο / Aurelio Galfetti, Λουγκάνο / Franco Purini, Ρώμη, ενώ τους αμέσως επόμενους μήνες θα οργανωθεί έκθεση των εργασιών και θα εκδοθεί ειδικός κατάλογος.

Στόχος είναι να δοθεί η δυνατότητα μέσω μιας ‘αποστασιοποιημένης’ ματιάς διακεκριμένων αρχιτεκτόνων αλλά και νέων, να διατυπώσουν αρχιτεκτονικές προτάσεις για συγκεκριμένες τοποθεσίες στην πόλη της Αθήνας. Επτά τοποθεσίες του κέντρου της πόλης έχουν επιλεγεί για το σκοπό αυτό, οι οποίες, συγκεντρώνοντας ενδογενώς όσο και μεταξύ τους μια πληθώρα ετερόκλητων χαρακτηριστικών, τίθενται ως τόποι μελέτης ώστε να αποκτήσουν μια σύγχρονη ταυτότητα που θα αναδεικνύει την ιδιαιτερότητα και τον ‘χαρακτήρα’ τους.”

Οι αιτήσεις συμμετοχής είναι μέχρι το σάββατο (20 ιουνίου), ενώ απαιτείται η καταβολή 350 euro στην τράπεζα κύπρου.

Το δεύτερο δεν είναι άλλο από το apo mechanes. Ένα εντατικό workshop, διάρκειας 2.5 εβδομάδων, με πεδίο έρευνας και εφαρμογής το computational design, την εκμάθηση προγραμμάτων και παραμετρικού σχεδιασμού, τη δημιουργία μοντέλων και project σε διάφορες κλίμακες. Με instructors τους ezio blasetti, dave pigram και roland snooks (και οι τρεις έχουν περάσει από σχολές όπως η AA, το Columbia και το Pratt, ως φοιτητές και ως καθηγητές), φιλοδοξεί να εστιάσει το ερευνητικό του ενδιαφέρον στη συμμετοχή του υπολογιστή στον σχεδιασμό (CAD) και στην κατασκευή (CAM).

Με νέα ημερομηνία υποβολής αιτήσεων έως την κυριακή (21 ιουνίου) οι επιτυχόντες πρέπει να γνωρίζουν ότι οφείλουν να καταβάλουν 100/200 euro ανάλογα με το αν θα συμμετέχουν στο workshop ή στο studio.

Τέλος, το καλοκαιρινό workshop του ΚΑΜ, με θέμα τον σχεδιασμό επίπλου,  έχει κάνει την εμφάνισή του στους τοίχους του εμπ, χωρίς ωστόσο να προσφέρει πληροφορίες για συμμετοχή ή αιτήσεις. Προηγούμενα workshop του ΚΑΜ μπορείτε να δείτε εδώ.

Η Κρήτη μπορεί να μην έχει «Φιξ» αλλά έχει, ίσως γι’ αυτό, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, από την ενοποίηση της Δημοτικής Πινακοθήκης «Λ. Κανακάκις» και του Κέντρου Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας.

Να, λοιπόν, που μια πόλη πρωτοπορεί και σε πείσμα των καιρών αποφασίζει να επενδύσει στην τέχνη, και δη τη σύγχρονη. Ο Δήμος Ρεθύμνου, αποδεικνύοντας ότι διαθέτει συνέπεια, ανέλαβε, και χωρίς τη στήριξη του υπουργείου Πολιτισμού, το νέο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, που απέκτησε όχι μόνο η πόλη αλλά ολόκληρο το νησί.

Η παλιά Δημοτική Πινακοθήκη «Λ. Κανακάκις» και το Κέντρο Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας, δύο χώροι που οι φίλοι της τέχνης έχουν αγαπήσει πάνω από μια δεκαετία τώρα, ενοποιήθηκαν με τα διπλανά κτίρια. Δημιουργήθηκε ένας σύγχρονος μουσειακός χώρος υψηλών προδιαγραφών, περίπου 1.000 τ.μ. Ο δήμαρχος Γιώργης Μαρινάκης, αναλαμβάνοντας, εκ των πραγμάτων, την ευθύνη της λειτουργίας του με χρηματοδότηση 250.000 ευρώ ετησίως, τον «βάφτισε» «Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης» ενώ την καινούργια μεγάλη πλατεία, που ενοποιεί το ιστορικό κέντρο, την ονόμασε Πλατεία Πολιτισμού. Να γιατί το Ρέθυμνο παραδοσιακά φέρει τον τίτλο της πόλης των τεχνών και των γραμμάτων…

Το κτίριο, που αποτελεί σήμερα το νέο μουσείο, ήταν ενετικό (βενετσιάνικοι στρατώνες). Στις αρχές του 20ού αιώνα μετατράπηκε σε εργοστάσιο σαπουνιού, που λειτουργούσε μέχρι τη δεκαετία του ’70. Στα διπλανά κτίρια στεγάστηκε και η πρώτη όπερα της Κρήτης. Με τη μελέτη του αρχιτέκτονα-καθηγητή στο ΕΜΠ Τάσου Μπίρη επανήλθε ο κτιριακός ιστός στο ιστορικό κέντρο του Ρεθύμνου. Με χρηματοδότηση εξ ολοκλήρου από το Γ’ΚΠΣ (το έργο υλοποιήθηκε από την «Εργοδομή»), η μορφή του παλιού ενετικού και βιομηχανικού κελύφους παρέμεινε, ενώ στο εσωτερικό το μουσείο απέκτησε υποδομή που του «επιτρέπει να υπάρχει και ύστερα από 50 χρόνια», όπως εξηγεί περήφανη η «ψυχή» του πρώην Κέντρου Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας, Μαρία Μαραγκού.

Να θυμίσουμε ότι η Δημοτική Πινακοθήκη ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1992 και το Κέντρο Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας το 1995, με σύμβαση που υπογράφηκε ανάμεσα στο Δήμο Ρεθύμνης και το υπουργείο Πολιτισμού. Το υπουργείο εξάντλησε τη συνέπειά του μόνο στη χρονική ισχύ της σύμβασης. Οταν συμπληρώθηκε η 10ετία, εγκατέλειψε κάθε ενδιαφερόμενο. Εξάλλου, από όλα τα Κέντρα Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας μόνο του Ρεθύμνου συνεχίζει…

Τίποτα δεν είναι τυχαίο, βεβαίως. Ολα αυτά τα χρόνια το Κέντρο του Ρεθύμνου κατάφερε να γίνει ένας θεσμός ζωντανός και ανοιχτός στα κελεύσματα των σύγχρονων εικαστικών αναζητήσεων. Ξεπέρασε και τις πλέον αισιόδοξες προσδοκίες, συγκεντρώνοντας την πανελλήνια και ενίοτε διεθνή κοινότητα της τέχνης. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Την πρώτη διεθνή του παραγωγή το 1996 με την κοινή έκθεση του Νεοϋορκέζου Ρόναλντ Τζόουνς, του Νάκη Παναγιωτίδη και του Γερμανού Τόμας Ρουφ; Τον «Κήπο», το project του Ρόναλντ Τζόουνς και του Αγγελου Σκούρτη με τους ασθενείς του Θεραπευτηρίου Ψυχικών Παθήσεων Χανίων; Τη μεγάλη έκθεση του Νίκου Κεσσανλή το 1998; Την έκθεση της Μαρίας Λοϊζίδου στη Φορτέτζα το 2002; Το «Πάσχον Σώμα» με τη συμμετοχή καλλιτεχνών όπως οι Μαρίνα Αμπράμοβιτς, Ρόμπερτ Γκόμπερ, Μαρκ Κουίν, Ρος Μπλέκνερ, Κίκι Σμιθ, Μόνα Χατούμ κ.ά.; Τη μεγάλη έκθεση του Γιώργου Λάππα το 2005;

Αν σας αρέσουν οι αριθμοί, από το 1992 έως σήμερα έχουν οργανωθεί 88 εκθέσεις, μονογραφικές και θεματικές, και έχουν εκδοθεί 60 κατάλογοι.

Το νέο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης «άνοιξε» αποκλειστικά με έργα της μόνιμης Συλλογής σε μια έκθεση που φέρει τον τίτλο «Στο κατώφλι δύο αιώνων». Πρόκειται για μία ενδεικτική παρουσία του ελληνικού εικαστικού γίγνεσθαι, από το 1960 μέχρι τις μέρες μας. Ο κύριος κορμός της στρέφεται γύρω από την ανθρώπινη μορφή, όπως διέτρεξε τη τέχνη αυτών των χρόνων από την αφαίρεση στην παραστατικότητα, το αφηγηματικό στοιχείο και τις έννοιες. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην πολιτική τέχνη του χθες και του σήμερα καθώς και στο περιβάλλον, με την ενότητα «άνθρωπος και φύση». Ακόμα και τα γεωμετρικά έργα ,τα οποία εντάσσονται στην έκθεση, συνδέουν την ύπαρξή τους με το ορατό ή το φανταστικό «κέλυφος», που στεγάζει τον άνθρωπο. Η επιμέλεια της έκθεσης, η οποία αριθμεί 180 από τα 400 έργα της μόνιμης Συλλογής, ανήκει στη Μαρία Μαραγκού.

Εκτίθενται μεταξύ άλλων έργα των Γ. Σπυρόπουλου, Γ. Γαΐτη, Ν. Κεσσανλή, Κ. Τσόκλη, Μ. Κατζουράκη, Γ. Λαζόγκα, Γ. Χατζημιχάλη, Αγ. Παπαδημητρίου, Ν. Αλεξίου, Μαρίας Λοϊζίδου, Γ. Λάππα, Ν. Χαραλαμπίδη, Η. Παπαηλιάκη, Στ. Σκοπελίτη, Χ. Κοντοσφύρη, Π. Χαραλάμπους, Δέσποινας Μαγγώνη, Θάλειας Χιώτη, Ασπας Στασινοπούλου.

Ο νέος χώρος, χωρισμένος σε δύο επίπεδα, εντυπωσιάζει τον θεατή. Μόνιμα στο ισόγειο εκτίθενται και τα έργα του Λευτέρη Κανακάκι. Σ’ αυτόν το χώρο θα φιλοξενούνται περιοδικές εκθέσεις, προβολές, διαλέξεις, μικρές μουσικές εκδηλώσεις αλλά και το είδος της πολιτιστικής αναψυχής που συνδυάζει τον καφέ με τη βιβλιοθήκη και το πωλητήριο.

Η έκθεση θα διαρκέσει τουλάχιστον έναν χρόνο ώστε να δοθεί η ευκαιρία, τόσο στους επισκέπτες του νησιού όσο και στους Κρητικούς και τα σχολεία, να γνωρίσουν το πολύτιμο αυτό απόκτημα. Ηδη, δυο σχολεία έχουν συμμετάσχει στα εκπαιδευτικά προγράμματα του μουσείου.

Τυχεροί οι Ρεθυμνιώτες. Απέκτησαν ένα μουσείο-κόσμημα, που μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει πόλο έλξης του λεγόμενου (και ανύπαρκτου στην Ελλάδα) πολιτιστικού τουρισμού. Ενώ οι τοπικοί άρχοντες δίνουν το καλό παράδειγμα άσκησης αποτελεσματικής πολιτιστικής πολιτικής. Που καμία σχέση δεν έχει με το γνωστό «παράλληλα με το μάζεμα των σκουπιδιών, φιλοξενώ κάθε καλοκαίρι εκδηλώσεις παρά θίν’ αλός».

info

Χειμάρας 5, τηλ.: 28310-52530, ανοιχτά καθημερινά (εκτός Δευτέρας) 10-2 μ.μ. και 7-10 μ.μ., Σαββατοκύριακο 11-3 μ.μ.

Το καινούριο αυτό αεροδρόμιο, λοιπόν, σύμφωνα με την καθημερινή, θα δημοπρατηθεί μέσα στο έτος, χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στο αρχιτεκτονικό κομμάτι, προφανώς χωρίς να υπάρχει ουδεμία υποψία ή νήξη για αρχιτεκτονικό διαγωνισμό. Ο κ. σουφλιάς λέει αφενός πως “θα γίνει ειδική μελέτη για την αναγκαία αρχιτεκτονική και περιβαλλοντική προσέγγιση” και αφετέρου -προς ανακούφιση των ελλήνων αρχιτεκτόνων και των ευαίσθητων προς τέτοια θέματα- ότι “δεν θέλουμε να έχουμε τα ίδια αποτελέσματα με το αεροδρόμιο της Αθήνας, που όταν κάποιος προσγειωθεί δεν είναι δυνατόν να καταλάβει ότι έφθασε στην Ελλάδα” και πως η νέα μελέτη “θα διασφαλίσει την αναγνωρισιμότητα του νέου αεροδρομίου και την αβίαστη ένταξή του στο ιστορικό, πολιτιστικό, φυσικό και δομημένο περιβάλλον της Κρήτης”.

Η οποία δήλωση κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Όταν τέτοια μεγάλα έργα μπαίνουν στην λογική της μελετοκατασκευής, όπου η αρχιτεκτονική είναι πολυτέλεια και όταν όλα αυτά γίνονται στην ελλάδα, όπου είναι γνωστή η διαφορά μεταξύ σχεδιασμένου έργου και πραγματοποιημένου, λόγω -περίεργων συνήθως- περικοπών στους προϋπολογισμούς, τότε μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί ότι όχι μόνο δεν θα διασφαλιστεί καμία ένταξη και καμία αναγνωρισιμότητα, αλλά προκείμενου να έχουμε κάτι να πούμε στα κανάλια και στις κάμερες όταν θα φτάσει η ώρα να κοπεί η κορδέλα στο νέο Νίκος Καζαντζάκης θα προβούμε σε τρόπους ένταξης που μάλλον στο κιτς θα γέρνουν παρά σε συγκεκριμένες αρχιτεκτονικές αξίες. Μένει να διαψευστούμε.

Διαβάστε τις απόψεις πάνω στο θέμα των αρχιτεκτόνων Μιχάλη Λεφαντζή εδώ και του Πάνου Δραγώνα εδώ.

No related posts.