Εκεί που η τέχνη συναντάει τη διάθεση για αλλαγή, εκεί που η πράξη αποτελεί ανάγκη για έκφραση, εκεί που η δράση γίνεται αντίδραση, εκεί που η έννοια της ομάδας αποκτά το νόημα που της αξίζει βρίσκεται η ΣΦΗΝΑ. “Η Σφήνα είναι μία παρεμβατική κολεκτίβα ανθρώπων, στόχος της οποίας είναι η δημιουργία καταστάσεων. Άλλοτε υπερρεαλιστικές και άλλοτε παιχνιδιάρικες, αποσκοπούν στην διακοπή της ρουτίνας του αστικού τοπίου”. Τους εντοπίσαμε στο σιδηροδρομικό σταθμό πριν προλάβουμε το τρένο για Αθήνα, κάνοντας βόλτα στην πλατεία Αριστοτέλους, στη Νέα Παραλία ή στην πλατεία Ναυαρίνου και στα αστικά λεωφορεία με ντισκομπάλες, μπουζούκια και κορδέλες “the party is here”..

Με αφορμή την τελευταία “κατάσταση” που δημιούργησαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης – οι ποδηλάτες της στέγης-  και περιμένοντας τα τελικά πλάνα, αξίζει να τους συγχαρούμε για αυτήν την προσπάθεια και να τους ενθαρρύνουμε να συνεχίσουν να δρουν και να αντιδρούν.

Μπείτε στο site και απολαύστε τα videos από όλα τα δρώμενα!

Το καινούργιο στοιχείο που φέρνει αυτό το βίντεο, παρά την απλότητα των μέσων του, ίσως είναι από τα πιο σημαντικά.Εϊναι η σχέση του χώρου και του χρόνου.

Για κάποιον που δεν έχει βρεθεί στην πόλη της άμμου,αλλά και σε κάθε άλλη πόλη, οι φωτογραφίες είναι μέσα αντίληψης του στατικού χώρου. Εκεί μπορουμε να εκτιμήσουμε τα μεγέθη, την κλίμακα (όχι πάντα) την αρμονία του αστικού χώρου, την εφευρετικότητα, το μέτρο και την αισθητική, την κομψότητα ή την επιδειξιομάνία, αρχιτεκτόνων και των ιδιοκτητών.

Απουσιάζει όμως η αίσθηση του χρόνου, της κίνησης μέσα στην πόλη, της μετακίνησης, της απόστασης των αντικειμένων μεταξύ τους. Ένας χάρτης, ή μια δορυφορική λήψη, δίνει πληροφορίες, αλλά αυτές είναι τεχνικές, μετρήσιμες αλλά όχι αντιληπτικές. Ίσως τελικά, αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο μέσω της κίνησης και του χώρου, δεν σημαίνει τίποτα, η γνώση από το Α στο Β χρειάζονται 5′, και πόσο διαφορετική θα είναι η αντίληψη αν συνθέσουμε τις εικόνες της διαδρομής.

Ξεκίνησα να γράφω για το Dubai, αλλά συνέχισα για τον χρόνο. Νομίζω ότι γράφοντας συνειδοτοποίησα την σημασία τέτοιων κινούμενων εικόνων στην αντίληψη που έχουμε για τον χώρο και τον χρόνο. Δε είνα τυχαίο ότι ο κινηματογράφος, χρησιμοποιεί ανάλογα μέσα για να δείξει το αχανές μέγεθος της μητρόπολης (μακρά πλάνα σε δρόμους – εναλλαγή τοπίων) ή την πάροδο του χρόνου.

To Dubai δε, φαντάζει ακόμα πιο αχανές και ξένο, τώρα που διαπιστώνουμε το μέγεθος του. Με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς, το τρένο (και εμείς) διανύουμε 32,7 χιλιόμετρα (περίπου 20 μίλια), ανάμεσα σε φαντασμαγορικά τοπία.

Η μουσική και το τοπίο συμπλέκοντα αντιστικτικά. Η αντιπαραβολή κλασσικής μουσικής και φουτουριστικών ή συμπαντικών τοπίων, θυμίζει το 2001 Οδύσσεια του Διαστήματος. Ο Σοπέν που ακούμε εδώ, δίνει ρυθμό και ηρεμία στην εικόνα. Ίσως να απορροφά και το οπτικό δέος, εξανθρωπίζει και λειαίνει την εικόνα της πόλης.

No related posts.

Ίταλο Καλβίνο, Κάτω απ’τον Ιαγουάρο Ήλιο.

Εκεί που η ζωή μας μοιάζει αρκετά προδιαγεγραμένη ανάμεσα στην συνήθεια και τις προσωπικές ρουτίνες μας, τις διαδρομές που επιλέγουμε να διανύσουμε ανάμεσα στους κόμβους της καθημερινότητας, την δουλειά το σπίτι τα μέρη τα αγαπημένα ή τις έκτακτες υποχρεώσεις, συμβαίνει κάτι και μας βγάζει εκτός προορισμού. Δεν αναφέρομαι στις αλλαγές διαδρομής ή σε νέα σημεία, ούτε σε βόλτες και περιπλανήσεις αντίθετα, μιλάω για κάτι εσωτερικό. Όταν μέσα από την συνήθεια και το αναμενόμενο, ξεπροβάλλει το απροσδόκητο και η έκπληξη. Όταν αυτό που συμβαίνει μας ταξιδεύει σαν πύλη στον χωροχρόνο κάπου αλλού, σε μια άλλη τοποθεσία και μια άλλη εποχή. Η υπερπραγματικότητα της καθημερινής ζωής. Ή μάλλον η πραγματικότητα σαν υπερκείμενο της ζωής μας… Άλλοτε είναι ένας ήχος, άλλοτε μια μουσική, ή μια μυρωδιά. Μπορεί να είναι ένα φαγητό που μαγειρεύει κάποιος και γεμίζει τον ακάλυπτο, ή το άρωμα μιας παρουσίας που δεν πρόλαβες να δεις. Άλλοτε, οι καμπάνες στο μοναστηράκι που διαλύουν διακοσίων χρόνων προσπάθειες και μητροπολιτικές φαντασιώσεις, και η πόλη γίνεται πάλι ένα μικρό χωριό με την εκκλησία να ορίζει οπτικά και ηχητικά τα βήματα σου… Ή, μια παρέα μουσικών, που σαν αυτούς που ξεγέλασαν και τον Ίταλο Καλβίνο, σε παίρνουν μαζί τους για ένα ταξίδι στη μνήμη και την πόλη.

No related posts.