Ένα τρομερό αστικό γεγονός που πρόκειται να λάβει χώρα την πρωταπριλιά σε ένα μέρος της πρωτεύουσας που θα ψηφιστεί μέχρι το βράδυ του σαββάτου, με σαφέστατες πολιτικές προεκτάσεις, με ειρηνικό χαρακτήρα προκειμένου να περάσει ένα μήνυμα -αν μη τι άλλο- υπέρ της δημοκρατίας.

Όλη η προσπάθεια οργανώνεται στο http://imeratiskoukoulas.blogspot.com/ όπου μπορείτε να βρείτε και άλλα ενδιαφέροντα σχετικά, όπως πατρόν για να ράψετε την κουκούλα της επιλογής σας και συνεντεύξεις με γερμανούς νομικούς σχετικά με την αποτελεσματικότητα του μέτρου της κουκούλας που εφαρμόζεται εδώ και 20 χρόνια στην γερμανία και τα προβλήματα που αυτό φέρει από την γέννησή του.

No related posts.

Κάτι λιγότερο από έναν χρόνο πριν είχα ανεβάσει ένα αντίστοιχο post κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στη Βιέννη. Όταν χάζευα τα χρώματα στα graffiti στη διαδρομή δίπλα στο κανάλι του δούναβη και σχολιάζαμε πως το θέαμα θύμιζε μία ανοιχτή ανασκαφή street art. Όπου το ένα καλλιτεχνικό έργο κάλυπτε το άλλο, μπορούσες να διαισθανθείς την χρονολογική σειρά, να την υποψιαστείς.

Αντίστοιχες σκέψεις μου έρχονται στο μυαλό τις τελευταίες μέρες όταν ανεβοκατεβαίνω την στουρνάρη και βλέπω τον -κλειστό εδώ και καιρό- παπασωτηρίου, χωρίς τα μάρμαρα στις κολώνες της όψης, με γυμνό το κονίαμα. Τουλάχιστον στην αρχή, γιατί σιγά σιγά, το γκρι άρχισε να καλύπτεται από χρώματα. Όχι τόσο αισιόδοξα όσο τα αντίστοιχα βιεννέζικα, με συνθήματα περισσότερο αγριεμένα, αφού η αφορμή ήταν τουλάχιστον εξίσου άγρια.

Σκέφτομαι λοιπόν, πώς θα είναι τα πράγματα στην επόμενη αντίστοιχη αναστάτωση στην γύρω περιοχή -που δεν θα αργήσει να γίνει- όταν θα ξεκολλήσουν τα καινούρια και αστραφτερά μάρμαρα του παπασωτηρίου και από κάτω ξεπροβάλλουν παλιότερα stencil, tags, συνθήματα, κομματάκια χαρτιού που έμειναν εκεί, ανάμεσα στο γκρι του φέροντος οργανισμού και στο γυαλισμένο κόκκινο μάρμαρο της επικάλυψης.

Όπως το τοπίο του Los Angeles -προνοητικά (;)- όταν ξέσπασαν οι ταραχές του 1992, όπως εκείνο του σημερινού Λονδίνου με τις 500+ κάμερες να καταγράφουν τη φιγούρα σου καθημερινά, όπως αυτό που βιώσαμε τα τελευταία χρόνια και στην δικιά μας ιδιαίτερη μητρόπολη -ελέω πορειών φοιτητών. Σε κάθε περίπτωση, όπως τα περισσότερα σύγχρονα αστικά τοπία.

Οι ταραχές που ακολούθησαν το σάββατο της έκτης του δεκέμβρη θύμισαν εκείνες του Los Angeles, το 1992. Που ακολούθησαν την αθώωση των 4 αστυνομικών που ξυλοκόπησαν τον μαύρο μοτοσικλετιστή Rodney King. Γεγονός που και σε αυτήν την περίπτωση μοιάζει σαν απλά να ξεχείλισε το ποτήρι. Οι ομοιότητες πολλές, όπως και οι διαφορές. Το LA βρισκόταν για 6 συνεχόμενα βράδια σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, εμπρησμοί, λεηλασίες, επιθέσεις και 53 νεκροί συμπληρώνουν το σκηνικό. Το μεγάλο κύμα των μεταναστών, η οικονομική ύφεση, η φτώχεια, η ανεργία και η άνιση αντιμετώπιση των πολιτών από την αστυνομία θεωρούνται οι κύριοι λόγοι που είχαν σαν αποτέλεσμα το εμπορικό -και ανοχύρωτο- κομμάτι της πόλης του LA να υποστεί ζημιές που υπολογίστηκαν κοντά στο 1 δισ. δολλάρια.

Όπως εξηγεί ο Mike Davis στο βιβλίο του “Πέρα από το Blade Runner, Αστικός έλεγχος -  Η οικολογία του φόβου” οι κορυφαίοι μεγαλοϊδιοκτήτες γης του LA σε συνεργασία με τις αρχές και χωρίς να υπάρξει δημόσιος διάλογος/αντίλογος και ύστερα από την προειδοποίηση της αστυνομίας ότι “επίκειται μια μαύρη πλημμύρα να ξεχειλίσει το κέντρο της πόλης”, αποφασίζουν τη μεταστέγαση των τραπεζών και των γραφείων των μεγαλύτερων επιχειρήσεων σε έναν νέο χρηματοοικονομικό τομέα. Σε ένα σαρωμένο τοπίο -scanscape- προφυλαγμένο από ανισόπεδες διαβάσεις, μεγάλες λεωφόρους (“πίσω από έναν προμαχώνα από βαθμιδωτές περιφράξεις, τσιμεντοκολώνες και τείχη από αυτοκινητόδρομους”), σαρωμένο κάθε στιγμή από εκατοντάδες κάμερες, με δυνατότητα αποκλεισμού των περισσότερων τρόπων που οδηγούν στην καρδιά του νέου χρηματοοικονομικού κέντρου, ιδιωτικοποιώντας ριζικά τον δημόσιο χώρο του downtown.

Στο δικό μας downtown, στο ελληνικό, πολύχρωμο downtown οι κάμερες υπάρχουν και λειτουργούν με τρόπους περίεργους. Παρακολουθώντας την πορεία αλλά μην μπορώντας ποτέ να εντοπίσουν τους κουκουλοφόρους, καταγράφοντας παρανομίες (παρανομώντας) σε φοιτητές και μαθητές χωρίς να μπορούν να προσδιορίσουν ποιος και τι πραγματικά φταίει, γιατί αυτοί που βρίσκονται πίσω από τις κάμερες ποτέ δεν έμαθαν πώς και αν μπορούν αυτές να είναι όντως χρήσιμες.

Και οι οποίες δημιουργούν ένα ιδιόμορφο και με αμφιλεγόμενους σκοπούς puzzle της εικόνας της πόλης, όπου κομματάκι κομματάκι των -πλέον και στην ελλάδα- οικιακών μέσων προφύλαξης και των εκάστοτε βίντεο μπορείς να παρακολουθήσεις οποιαδήποτε πορεία, τυχαία ή όχι.

Διαβάστε επίσης:

Mike Davis: Το LA ήταν μόνο η αρχή. Εξεγέρσεις στις μητροπόλεις των ΗΠΑ, εκδόσεις futura.

Συμπληρώνω τις δικές μου σκέψεις πάνω στα γεγονότα, που όλοι ξέρουμε, που όλοι είδαμε, που όλοι θα θέλαμε να μην είχαμε δει.

Και -αναγκαστικά- ξεκινώ αυτή την ιστορία που ονομάζεται urbandot με σκέψεις κάθε άλλο παρά χαρούμενες, αισιόδοξες.

Ξεκινάω, λοιπόν, με την απεγνωσμένη προσπάθειά μου να βρω σημάδια λογικής στις δράσεις_(αντι)δράσεις των τελευταίων ημερών. Περπατώντας στο κέντρο τις ημέρες που στα κανάλια κυριαρχεί ο φόβος, παρατηρώντας και κοιτάζοντας, ψάχνω να βρω τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ παράλογου και λογικού. Διαβάζω περιγραφές, ακούω απόψεις, σε όλες ψάχνω να βρω αν και πόσο λογικό ακούγεται, αν μπορώ να βασιστώ σε αυτό για να κάνω παραγωγικούς συλλογισμούς, να προσπαθήσω να φτάσω σε συμπεράσματα. Λογικά.

Κάηκε το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ένα σύμβολο -όχι ελληνικό- των Χριστουγέννων, της γιορτής, της χαράς, του παιδικού ονείρου. Ο δήμαρχος διαβεβαίωσε ότι το δέντρο θα κατασκευαστεί ξανά (όσο περίεργη και αν ακούγεται η τελευταία φράση, αφού στην ελλάδα, προκειμένου να έχουμε δέντρο αρκετά ψηλό για να αντιπροσωπεύει ό,τι μπορεί κανείς να θελήσει, τα κατασκευάζουμε) το σύμβολο θα εξακολουθήσει να υπάρχει, τα χριστούγεννα θα είναι στην μεγάλη μας πλατεία, όπως κάθε χρόνο, σαν να μην συνέβη τίποτα.

Ακριβώς αυτό είναι που δεν μ’αρέσει. Σαν να μην συνέβη τίποτα. Δεν ήταν μια παρένθεση, κάτι θλιβερό που συνέβη στην πρωτεύουσα -το γεγονός και μόνο ότι δεν συνέβει μόνο στην πρωτεύουσα αποδεικνύει το μέγεθος και τη σημασία του-, δεν είναι κάτι που πρέπει να ξεχάσουμε.

Είναι κάτι που πρέπει να θυμόμαστε. Γι’ αυτό και για λόγους πένθους -τόσο για τον μικρό Αλέξανδρο όσο και των αξιών, της δημοκρατίας- θα έπρεπε το δέντρο να μείνει έτσι, ή έστω να φύγει. Οι μουσικές να αφήσουν τη θέση τους στην ησυχία, στη δυνατότητα περισυλλογής, οι ωραίες μυρωδιές των γλυκών, του τσουρεκιού, των χριστουγεννιάτικων λιχουδιών να αφήσουν τη θέση τους στη μυρωδιά του καμμένου, στην οσμή του δακρυγόνου, που μας κάνει να δακρύζουμε -θέλουμε/δε θέλουμε- που μας κάνει να θυμόμαστε, μέχρι ο καιρός -και οι αρμόδιοι (;)- να φροντίσει οι πληγές ώστε να επουλωθούν.

No related posts.