αστική κουκκίδα » Biennale di Venezia

δια_σύνδεση

nik.g — Fri, 19 Jun 2009 10:45:17 +0000

Διαβάζω στο businessweek_the tech beat για τον σχεδιασμό του hardware (πλέον) με βάση τη νέα (;) μόδα του διαδικτύου, τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Η διαπίστωση αρχίζει με την παρατήρηση σχετικά με τα λεγόμενα netbooks, τα οποία τείνουν να αντικαταστήσουν τα (σαφώς μεγαλύτερα και βαρύτερα) notebooks ειδικά όταν τα τελευταία δεν προορίζονται για να σηκώσουν βαριές εφαρμογές, αλλά όταν χρησιμοποιούνται για (ελαφριές μορφές) office και browsing. Όταν, με άλλα λόγια, προορίζονται για να ανανεώνει κανείς το status του στο facebook, να σχολιάζει φωτογραφίες ή να φλερτάρει διαδικτυακά. Παράλληλα, λέει ο Douglas MacMillan που υπογράφει το άρθρο, οι εταιρείες ασχολούνται περισσότερο με την επέκταση της απόδοσης της μπαταρίας και με την προμήθεια δεύτερης.

Μπορούμε να θυμηθούμε άλλωστε, περίοδους στην εξέλιξη των υπολογιστών, πέρα από τα έσω των τεχνολογικών κύκλων, ως καταναλωτές. Όταν η εξέλιξη οριζόταν ως η αναβάθμιση από επεξεργαστή σε επεξεργαστή, κοιτώντας τα megaHz, στη συνέχεια τα gigaHz. Στη συνέχεια την φάση με την μνήμη ram, όπου οι αυξανόμενες απαιτήσεις σε γραφικά οδηγούσαν στην επέκτασή της, σε ολοένα και καλύτερες κάρτες γραφικών. Τελευταία μόδα ήταν αυτή της χωρητικότητας. Όπου το γρήγορο internet είχε σαν αποτέλεσμα να ζητάμε καθημερινά περισσότερα gb για να αποθηκεύσουμε δεδομένα που σπάνια (έστω) γνωρίζουμε ότι υπάρχουν στους υπολογιστές μας. Όπως διαβάζουμε, οι απαιτήσεις πλέον κινούνται σε μικρότερα μεγέθη, σε μεγαλύτερες διάρκειας μπαταρίες, σε καταστάσεις αυτονομίας σε κάθε περιβάλλον.

Αφού, λοιπόν, παρουσιάζει μία σειρά από gadgets και εφαρμογές (Microsoft Xbox’s new Facebook integration και Yahoo-created Twitter widget) φτιαγμένες στα πλαίσια αυτά που ορίζουν τα περιβάλλοντα κοινωνικής δικτύωσης (και δικαιολογώντας το λόγο για τον οποίο ξεκίνησα να γράφω αυτό το θέμα εδώ και όχι αλλού) καταλήγει με την ερώτηση:

How about even plainer objects, like chairs and lamps? Are they safe from our social networking obsession?

Οπότε και μου έρχεται στο μυαλό η εγκατάσταση στην τελευτάια biennale της βενετίας του Vicente Guallart. Αντιγράφοντας το αναρτημένο κείμενο στον χώρο της εγκατάστασης, λέει ο ισπανός αρχιτέκτονας και πρόεδρος του ινστιτούτου iaac της βαρκελώνης:

“The Hyperhabitat” is both a model for a world of interconnected objects and a giant keyboard through you as a visitor can reprogram the world. Guallart, working in collaboration with IaaC and the Center for Bits and Atoms, started the emergence of “Internet 0″, which is based on embedding microcomputers in objects so that they can all have addresses and be interconnected. In this installation he aims to show us how we could use that computing power not to only communicate more efficiently, but also to manipulate relationships between objects beyond our physical confines. The chairs, tables, bicycles, books and even paellas on display here almsot disappear into plastic ghosts that are also interfaces through which you can access a much larger family of forms displayed on the large wall projection. Arranged in twenty categories and eleven levels of use, the objects can be realigned through the sliders in the objects or by accessing www.hyperhabitat.net”

Ο Guallart εξηγεί με το παραπάνω video πώς δουλέυει η εγκατάσταση, με ένα θεωρητικό υπόβαθρο κάπως δυσνόητο (μαζί και με τα ισπανο_αγγλικά του) όπου το κάθε αντικείμενο μπορεί να είναι διασυνδεδεμένο, έτσι ώστε να υπόκειται σε επαναπρογραμματισμό των σχέσεών του με τα υπόλοιπα, λαμβάνοντας υπόψιν και έναν παράγοντα κλίμακας. Όπου το βιβλίο (για παράδειγμα) μπορεί να θεωρηθεί σαν μονάδα, σαν βιβλιοθήκη (έπιπλο), σαν βιβλιοθήκη (κτίριο), σαν εθνική βιβλιοθήκη (μεγαλύτερο και σημαντικότερο κτίριο). Με όλα τα αντικείμενα που μπορούν δυνητικά να περιγράψουν/ορίσουν χώρο να είναι διασυνδεδεμένα.

διαγωνισμός IaaC

biennale top5 [1/5]

nik.g — Sat, 17 Jan 2009 10:04:00 +0000

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά project της τελευταίας biennale ήταν ο διαδραστικός τοίχος που σχεδίασαν οι M-A-D Architects και έφερε το όνομα AirXY. Οι αρχιτέκτονες Erik Adigard και Chris Salter, που εδρεύουν στις ΗΠΑ και στον Καναδά αντίστοιχα, δημιούργησαν έναν τοίχο στον οποίο αρχικά κανείς παρατηρεί μία τεράστια σκακιέρα, μία γραμμή που κινείται από τα αριστερά στα δεξιά και μερικά αφηρημένα αντικείμενα/σήματα να πλέουν σε όλο το μήκος και πλάτος του τοίχου.

Όταν οι επισκέπτες πλησιάζουν, σκανάρονται από αισθητήρες και κάμερες που κρέμονται από την οροφή και δημιουργούνται προσωπικά εικονίδια στον τοίχο που κινούνται, μεγαλώνουν, μικραίνουν σύμφωνα με τις πραγματικές κινήσεις του καθενός. Στην σύγκρουση του ατομικού εικονιδίου με ένα από τα σήματα που κινούνται ελεύθερα στην επιφάνεια, δημιουργούνται μικρές δισδιάστατες, εικονικές εκρήξεις, γεγονός που δημιουργεί ένα παιχνίδι του επισκέπτη με τον τοίχο/με το πρόγραμμα που βρίσκεται “πίσω” από τον τοίχο.

Στην δεύτερη πλευρά του τοίχου, που στέκεται στη μέση μιας αίθουσας της arsenale, προβάλλονται στο πάτωμα τα ίδια εικονίδια που υπάρχουν και στην επιφάνεια. Στην ουσία, το ίδιο παιχνίδι επαναλαμβάνεται, σε διαφορετικό επίπεδο/διαφορετικό ΧΥ, και με διαφορετική αντίληψη της ανθρώπινης παρουσίας, που στη μία περίπτωση διατηρείται στη φυσική της μορφή και στην άλλη στο ψηφιακό αντίστοιχό της.

Πέρα από το ενδιαφέρον του παιχνιδιού, δηλαδή, υπάρχει η διάδραση με ένα δομικό αρχιτεκτονικό στοιχείο (τοίχος), η μεταφορά του επιπέδου (ΧΥ) της διάδρασης αυτής καθεαυτής, καθώς και ο συμβολισμός της ανθρώπινης παρουσίας/φύσης και του ψηφιακού προφίλ. Το ίδιο πρόγραμμα, προβαλόμενο σε διαφορετικό επίπεδο με διαφορετικό τρόπο, δημιουργεί άλλου είδους σχέσεις του ατόμου/επισκέπτη με την πληροφορία. Στη μία περίπτωση ρεαλιστική/πραγματικού χρόνου (καθώς τα αντικείμενα αποκτούν όγκο (ολόγραμμα;), μπλέκονται στην πραγματική ανθρώπινη παρουσία και στην άλλη περίπτωση ψηφιακή όπου ο άνθρωπος μεταφέρεται στο περιβάλλον της πληροφορίας, δημιουργεί έναν avatar, ένα ψηφιακό αντίστοιχο και κινείται σε άλλου είδους χώρο.

athens soundscape

vaisseauspatial — Wed, 14 Jan 2009 09:51:07 +0000

την τετάρτη 14 ιανουαρίου, στην Ελληνική Αρχιτεκτονική Εταιρεία, αίθουσα Αντιπροσωπείας ΤΕΕ, Καραγιώργη Σερβίας 4, 5ος όροφος οι: Αναστασία Καραντινού – Χτιστίνα Αχτύπη – Στυλιανός Γιαμαρέλος, παρουσιάζουν την ελληνική συμμετοχή στην biennale της Βενετίας. Στις 19.00 Related posts:biennale top5 [4/5] renzo piano in athens (?) ecoweek 2009 Related posts:

biennale top5 [2/5]

nik.g — Tue, 13 Jan 2009 12:20:10 +0000

Στην δεύτερη θέση _και με τον ίδιο (όπως και στην τρίτη) τεχνολογικό προσανατολισμό_ βρίσκεται το περίπτερο της Ελβετίας.

Switzerland's installation.

Κυρίαρχο στοιχείο στο περίπτερο ήταν ο τοίχος της φωτογραφίας, το folding του οποίου γέμιζε το χώρο, δημιουργούσε γωνιές, κρυμμένα σημεία, μικρότερα ή μεγαλύτερα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της biennale χρησιμοποιήθηκαν οι εν λόγω χώροι για επιμέρους εκθέσεις και ομιλίες.

Το πλέον ενδιαφέρον είναι πως ο τοίχος είναι δημιούργημα υπολογιστή και ρομπότ! Ο ρόλος του ανθρώπου έχει αποκοπεί από το κατασκευαστικό κομμάτι του τοίχου _δομικού συστατικού ενός κτιρίου_ και έχει “περιοριστεί” στο σχεδιασμό. Ένα ρομπότ είναι φτιαγμένο ειδικά γι’ αυτή τη δουλειά είναι υπεύθυνο για το κτίσιμο του τοίχου.

Οι προεκτάσεις τέτοιων πειραμάτων που ίσως βρίσκονται αρκετά κοντά στην ευρύτερη παραγωγή _εκτός πλαισίων πανεπιστημίων_ είναι τεράστιες και πολύ δύσκολο να προσδιοριστούν. Το γεγονός πάντως ότι η κάθε γραμμή που μπορεί να σχεδιάσει ο αρχιτέκτονας μεταφράζεται σε έργο κτισμένο, χωρίς την ανθρώπινη παρεμβολή είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό.

Η εν λόγω εγκατάσταση και τεχνολογία αναπτύχθηκε στο ETH (Eidgenössische Technische Hochschule Zürich) της Ζυρίχης και στο εργαστήριο Architecture and Digital Fabrication από τους καθηγητές Fabio Gramazio και Matthias Kohler, ενώ τον σχεδιασμό του συνόλου του περιπτέρου ανέλαβαν το πολυτεχνείο της Ζυρίχης (ETH) σε συνεργασία με το πολυτεχνείο της Λωζάννης (Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne).

biennale top5 [3/5]

nik.g — Fri, 09 Jan 2009 11:24:51 +0000

Στο top3 βρίσκονται τρεις επιλογές που έχουν να κάνουν με τεχνολογία. Και αρχιτεκτονική.

Λόγω μιας ιδιαίτερης κλίσης και συμπάθειας σε οτιδήποτε συμπεριλαμβάνει την υπέροχη εφεύρεση που λέγεται Η/Υ αλλά και λόγω μιας στροφής ενός μεγάλου μέρους της μεγαλύτερης αρχιτεκτονικής έκθεσης στον κόσμο στη σχέση του beyond building με την τεχνολογία, ξεχώρισα μεγάλο αριθμό θεμάτων που παρουσιάζουν αυτό το ιδιαίτερο ενδιαφέρον, εκ των οποίων και τα 3 αγαπημένα μου.

Στην τρίτη, λοιπόν, θέση της προσωπικής κατάταξης βρίσκεται ο τρόπος με τον οποίο επέλεξαν/επινόησαν οι διοργανωτές για να παρουσιάσουν το σύνολο των προτάσεων του online διαγωνισμού Everyville 2008, στο τελευταίο κομμάτι της Arsenale.

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω ποιος/τι βρίσκεται πίσω από αυτό (καθώς εκείνη τη στιγμή εντυπωσιάστηκα αρκετά για να ψάξω για ονόματα κλπ), θα προσπαθήσω όμως να το περιγράψω έτσι ώστε να γίνει σαφής τόσο ο τρόπος λειτουργίας, όσο και ο λόγος που με εντυπωσίασε.

Everyville 2008

Αρχικά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα φωτεινό ταμπλό στη μέση της αίθουσας με κάρτες τύπου -και μεγέθους- taboo πάνω στην φωτισμένη επιφάνεια. Οι κάρτες ήταν διπλής όψης και σε μεγάλο αριθμό. Στην μία όψη περιέγραφαν ένα συγκεκριμένο project που είχε λάβει μέρος στον διαγωνισμό, με μία φωτογραφία, μια μικρή περίληψη καθώς και τα στοιχεία του αρχιτέκτονα/της αρχιτεκτονικής ομάδας. Στην άλλη όψη υπήρχε ένα απλό μαύρο σύμβολο, διαφορετικό για κάθε πρόταση. Το κάθε project υπήρχε σε πολλές περισσότερες από μία κάρτες.

Οι κάρτες ήταν άφθονες πάνω στην φωτεινή επιφάνεια και πλήθος κόσμου στεκόταν ανα περιόδους πάνω από την τελευταία παίζοντας με τις κάρτες και παρακολουθώντας την προβολή που γινόταν στον τοίχο απέναντι.

Το εκπληκτικό ήταν πως ο κάθε χρήστης της συγκεκριμένης εγκατάστασης μπορούσε να καθορίσει την προβολή που γινόταν στον τοίχο. Και αυτό ως εξής: όταν έπιανες μια κάρτα από τον σωρό και την τοποθετούσες με το μαύρο σύμβολο πάνω στην συνεχώς σκαναριζόμενη φωτεινή επιφάνεια, τότε εμφανιζόταν στην προβολή τα στοιχεία του project. Το μαύρο σύμβολο λειτυοργούσε, δηλαδή, σαν ένα barcode της κάθε πρότασης. Έτσι, μπορούσες να αδείασεις όλη την επιφάνεια -άρα και την οθόνη- αναποδογυρίζοντας τις κάρτες και στη συνέχεια να τις επαναφέρεις με τη σωστή τους φορά.

Κινόντας αντίστοιχα τις κάρτες πάνω στην γυάλινη επιφάνεια, κινούνταν και τα θέματα στην οθόνη, δημιουργώντας ένα πλέγμα, ένα δίκτυο με όλες τις προτάσεις που συμμετείχαν στο διαγωνισμό. Μπορούσες να το αδειάσεις, να το γεμίσεις, να το ταξινομήσεις, να κρατήσεις μόνο λίγα για να τα παρατηρήσεις και να τα συγκρίνεις, να τα βάλεις όλα μέσα αποκτώντας ένα πολύχρωμο κολλάζ αρχιτεκτονικής, διαρκώς μεταβαλλόμενο σύμφωνα με τη βούληση του/των εκάστοτε χρήστη/ών.

Δημιουργόταν, έτσι, ένα παιχνίδι, που δύσκολα μπορούσες να το σταματήσεις.

biennale top5 [4/5]

nik.g — Fri, 19 Dec 2008 13:06:53 +0000

Στην τέταρτη θέση των προσωπικών μου προτιμήσεων μπαίνει το περίπτερο της Ελλάδας. Μπορεί να είμαι προκατειλλημένος, καθώς το θέμα ήταν αθηνο_κεντρικό, και ζω στην αθήνα, οπότε δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι το περιεχόμενο και η ουσία της έκθεσης θα ήταν το ίδιο ενδιαφέρουσα -ακόμα και σαφή και ευνόητη- για κάποιον που δε (ζει στην/γοητεύεται από την) αθήνα, πόσο μάλλον για κάποιον μη_έλληνα.

Το θέμα, λοιπόν, με τίτλο athens by sound, είχε να κάνει με τη δημιουργία ενός χάρτη της πρωτεύουσας με βάση τους ήχους της, το soundscape. Οι επιμελητές_Αναστασία Καραντινού.Χτιστίνα Αχτύπη.Στυλιανός Γιαμαρέλος_ δημιούργησαν μία εγκατάσταση με ακουστικά να κρέμονται από την οροφή, το ίδιο και οπτικές ίνες, stands με ήχους και video, όλα σε έναν κάνναβο τύπου ναυμαχίας (α1,α2,α3,…,β1,β2,β3,…κτλ), ο οποίος και προβαλλόταν στον τοίχο μπροστά από την εγκατάσταση και πάνω από τον πραγματικό χάρτη της αθήνας.

Greek installation/text in the middle.

Η εγκατάσταση ήταν εντυπωσιακή. To concept ήταν και ενδιαφέρον. Πώς, δηλαδή, μπορείς να αντιληφθείς και να βιώσεις έναν χώρο -αστικό- από τους ήχους που τον περιβάλλουν και που στο σύνολο και στην ανάμειξή τους είναι χαρακτηριστικοί και μοναδικοί για κάθε διαφορετικό σημείο της πόλης. Μπορεί να μην είχε το θεωρητικό υπόβαθρο που τουλάχιστον παρουσίαζε η προηγούμενη συμμετοχή της ελλάδας (ίσως και η αρχική ιδέα να ήταν τότε ισχυρότερη), το μήνυμα, ωστόσο, θεωρώ πως ήταν σαφέστερο, το αποτέλεσμα περισσότερο ενυπωσιακό και ουσιαστικό.

biennale top5 [5/5]

nik.g — Thu, 18 Dec 2008 17:22:55 +0000

Ξεφεύγοντας από το κλίμα των ημερών -το ιδιαίτερο για τον καθένα, είτε αυτό ειναι χριστουγεννιάτικο, είτε επαναστατικό, είτε οτιδήποτε άλλο- πηγαίνω τον χρόνο λίγο πίσω, στην επίσκεψη στην Βενετία και στην Biennale Αρχιτεκτονικής, προσπαθώντας να φτιάξω ένα προσωπικό top five, συγκαταλέγοντας ζητήματα αρχιτεκτονικά, παρουσίασης, αίσθησης και τελικής εντύπωσης.

Ξεκινάω με το τελευταίο στη λίστα μου, στον κατάλογο εντυπώσεων/αναμνήσεων. Το περίπτερο του Βελγίου.

Having fun inside installation/exhibition.

Η ανάθεση του σχεδιασμού της εγκατάστασης έγινε ύστερα από διαγωνισμό τον οποίο κέρδισε το γραφείο Office Kersten Geers David Van Severe που εδρεύει στις Βρυξέλλες, με θέμα “1907… after party”.

Γιορτάζοντας/τιμώντας τα 100(+1) χρόνια από την κατασκευή του περιπτέρου του Βελγίου, η εγκατάσταση_διαμόρφωση του χώρου, αναφέρεται σε ένα πάρτυ που έχει τελειώσει. Πέρα από την περιγραφή και τη δομή του χώρου, με τον περιμετρικό περίπατο, την εσώκλειστη αυλή και τα άλλα χαρακτηριστικά που οι ίδιοι οι αρχιτέκτονες θεωρούν σημαντικά και που μπορείτε να διαβάσετε στο επίσημο site της συμμετοχής, θεωρώ σημαντικό να προσπαθήσω να καταγράψω/αναλύσω τους λόγους για τους οποίους το θεωρώ σημαντικό και ενδιαφέρον (γι’αυτό και παίρνει τη θέση με το νο.5)

Όλη η ουσία είναι στο κονφετί. Το οποίο είναι στρωμένο σε όλους τους χώρους (πάρτυ), είναι πολύ και αρκετό για να τρέξεις, να χαράξεις πορεία, να το πετάξεις στον αέρα. Πρόκειται για ένα σχόλιο στην ύπαρξη (ή μη) στο αστικό τοπίο χώρων/λειτουργιών που έχουν να κάνουν με τη χαλάρωση, τη διασκέδαση. Για ένα σχόλιο σχετικά με την χρήση_μετά, κάποιων χώρων, κάποιων συγκεκριμένων λειτουργιών και δραστηριοτήτων. Πώς, δηλαδή, ένα πάρτυ που τελείωσε (επειδή δεν έγινε biennale το 2007 για να γιορταστούν τα 100 χρόνια) είναι δυνητικά ένα πάρτυ εν εξελίξει.