Αντιγράφουμε από την lifo και τον δημήτρη ρηγόπουλο:

Ένα μεγάλο μπράβο στο Ινστιτούτο Θερβάντες που αξιοποίησε το κτίριο της οδού Μητροπόλεως 23, λίγα μέτρα πιο κάτω από το αραχνιασμένο κουφάρι του παλιού Υπουργείου Παιδείας / η εταιρεία του Ηλία Μπαρμπαλιά κράτησε την ετοιμόρροπη πρόσοψη εν είδει σκηνικού και στα όπισθεν ύψωσε ένα υπερσύγχρονο κτίριο τεσσάρων ορόφων, όπου, εκτός από τις 13 αίθουσες διδασκαλίας, βρήκαν χώρο και αναπτύχθηκαν μια αίθουσα multimedia, ένα αμφιθέατρο χωρητικότητας 150 θέσεων, μια αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, ένας σύγχρονος εκθεσιακός χώρος 200 τ.μ. και η βιβλιοθήκη «Juan Carlos Onetti», η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη ισπανόφωνης βιβλιογραφίας στην Ελλάδα / μόνο ένα ωραίο καφέ λείπει, αλλά ίσως να είναι στα αμέσως επόμενα σχέδια / ακριβώς απέναντι υπάρχει μια παρόμοια κατασκευή, πάλι από την εταιρεία του κ. Μπαρμπαλιά, με ανακαινισμένη μόνο την πρόσοψη κι από πίσω νέο κτίριο / πολλοί στο Πολυτεχνείο έρχονται σε δύσκολη θέση με αυτού του είδους τις «αποκαταστάσεις» που δεν τις θεωρούν ολοκληρωμένες αποκαταστάσεις αλλά «σκηνικά», απαίσιες ιδέες αδίστακτων εργολάβων παραδομένων στις σειρήνες του κέρδους / αλλά κάπως πρέπει να σωθούν τα άπειρα ερείπια της Αθήνας / ποιος ιδιώτης θα βάλει τα ωραία του λεφτά σε οποιοδήποτε ξεδοντιασμένο νεοκλασικό, αν δεν γνωρίζει ότι με κάποιον τρόπο θα πάρει τα χρήματά του πίσω; / ιδού ο λόγος που κατά καιρούς διάφορες επενδυτικές προσπάθειες δεν προχώρησαν με θύματα τρία πασίγνωστα ερείπια της Αθήνας / το Μέγαρο Αθηνογένους, χαμηλά, κοντά στα Χαυτεία, και τα «δίδυμα», ετοιμόρροπα σπίτια στη γωνία με την οδό Αμερικής / όλοι θα θέλαμε να δούμε σπουδαία μέγαρα της προπολεμικής Αθήνας να ξαναζωντανεύουν, αλλά υπάρχουν φορές που πρέπει να απαντήσεις σε πραγματικά διλήμματα / προτιμάς να κληροδοτήσεις στις επόμενες γενιές έστω κάτι από το κτίριο αυτό, στην περίπτωσή μας την πρόσοψη, τη «φάτσα» του κτιρίου / ή πεισμώνεις και ζητάς στον αιώνα τον άπαντα μια ακαδημαϊκού τύπου αποκατάσταση, που δεν θα στην κάνει κανείς, γιατί απλά στοιχίζει ο κούκος αηδόνι; / πολλοί εκλαμβάνουν αυτού του είδους τα προβλήματα ως έμμεσους εκβιασμούς εκ μέρους των κατασκευαστών και του real estate / όμως είναι διλήμματα που θέτει η ίδια η ζωή της πόλης / και πάμε για λίγο στον μεγάλο μου καημό / στη λίμνη του Μαραθώνα / ευτυχώς, οι βροχοπτώσεις των τελευταίων εβδομάδων δεν ήταν καταστροφικές / με την έννοια του ραγδαίου / ήρεμες, ποτιστικές βροχές που δεν παρέσυραν σπόρους και άλλα πολύτιμα υλικά, τα οποία θα συμβάλλουν στη φυσική αναγέννηση του δάσους / οι υλοτόμοι από τη Χαλκιδική έχουν κάνει καλή δουλειά και όλοι ευχόμαστε τα επόμενα δύο χρόνια να δούμε τα πρώτα σημάδια της αναγέννησης / πραγματικά καλά νέα από το μέτωπο της Πάρνηθας / στο ρεπορτάζ της «Καθημερινής» διαβάσαμε ότι η φύση έχει επιστρέψει δυναμικά, φτου, φτου, κουνηθείτε από τη θέση σας / άντε να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας μετά απ’ όσα πάθαμε.

Αντιγράφουμε από την lifo και τον m.hulot.
Τριαντάφυλλα, παπαρούνες, ανεμώνες, γεράνια και άλλα «ταπεινά» λουλούδια σε μεγάλο μέγεθος είναι η εικαστική σφραγίδα του Πάρι Κούτσικου στους δρόμους και τα ερείπια, στο Γκάζι και αλλού στην Αθήνα.

Διασχίζοντας τα στενά με τα ερειπωμένα σπίτια στο Γκάζι και στον Κεραμεικό, είναι αδύνατο να μην προσέξεις τα τεράστια κολλημένα λουλούδια που διακοσμούν τους μισογκρεμισμένους τοίχους και τα ξεθωριασμένα κτίσματα.

«Τα λουλούδια τα ξεκίνησα πέρσι τέτοια εποχή» εξηγεί o Πάρις Κούτσικος. «Είχα αναλάβει να σχεδιάσω ένα βιβλίο για το Μάη του ‘68 που έγραψε ο Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης κι αποφάσισα να το διακοσμήσω με λουλούδια. Λόγω του Μάη του ‘68, της φαντασίας δηλαδή στην εξουσία, κι επειδή η ποίηση τότε έδειξε, κατά κάποιον τρόπο, τα δόντια της, δεν ήθελα λουλουδάκια ‘70s και l’ oreal, αλλά λίγο άγρια. Γι’ αυτό και επέλεξα να είναι χωρίς χρώμα. Είναι λουλούδια που φωτογράφιζα, από αυτά που βρίσκεις παντού γύρω σου, τυπωμένα σε φωτοτυπίες φτηνές, τις οποίες τις μεγεθύνω, τις ξακρίζω και τις κολλάω όπου θεωρήσω ότι ταιριάζουν. “Street flowers on dirty walls”, έχουν αυτή την έννοια, είναι κάτι ξεκάθαρα αστικό. Με ενδιαφέρει αυτό το λουλούδι να φυτρώνει σε μέρη που έχουν παρακμάσει εντελώς, που είναι ήδη «κατεστραμμένα», κάτι σαν αντιστάθμισμα στα παλιότερα χίπικα λουλούδια που άνθιζαν δίπλα στα γκρεμίσματα. Έχει μία περισσότερο street αίσθηση».

Ο Πάρις είναι ένας από τους ιδρυτές των εκδόσεων Οξύ και του ομώνυμου περιοδικού, που την προηγούμενη δεκαετία έφεραν μια νέα αισθητική πρόταση στις ελληνικές εκδόσεις. «Προσπαθήσαμε να συνδυάσουμε το λόγο με την εικόνα, τα εξώφυλλα με το artwork και τις γραμματοσειρές, για να μπορέσουμε να δώσουμε στον εκδοτικό χώρο πνοή περισσότερο γραφιστική. Αυτό το κάναμε για καμιά δεκαριά χρόνια και, παρόλο που εμπορικά δεν πήγαν πολύ καλά, μας έδωσαν εμπειρία και κάποιο στάτους στη γραφιστική αγορά. Τον τελευταίο καιρό είχα βαρεθεί να ‘μαι κλεισμένος σε ένα στούντιο και ήθελα να επεκτείνω όλο αυτό που έκανα, οπότε βγήκα στους δρόμους με τον Αλέξανδρο Βασμουλάκη και κάναμε διάφορα πράγματα μαζί. Ποτέ νύχτα, ποτέ με σπρέι. Θεωρώ ότι η street art γενικά έχει διάφορες κατευθύνσεις, και ποιοτικές και μη ποιοτικές. Ξεκινήσαμε φτιάχνοντας τεράστιες ανθρώπινες φιγούρες: ο Αλέξανδρος τις σχεδίαζε κι εγώ έβαζα το decoration και το μήνυμα. Το κύριο βάρος του εικαστικού, των χρωμάτων και των υλικών έπεφτε στον Αλέξανδρο, ενώ σε ‘μένα έπεφτε το βάρος τους μηνύματος και της διακόσμησης. Είχαμε μία μανία με χρώμα, γενικά αισιοδοξία, και έναν μικρό καημό ελληνικό, γι’ αυτό και παίρναμε στίχους από ρεμπέτες ή κουβέντες που είχαν μια πίκρα και χιούμορ και τις βάζαμε ως μότο δίπλα στις φιγούρες. Δεν είμαστε καθόλου της φάσης “πάμε νύχτα με κουκούλα”, πιο πολύ μας άρεσε να πηγαίνουμε Κυριακή πρωί, με τις στολές εργασίας, με πλαστικά χρώματα και σκάλα και να περνάμε όλη την ημέρα δημιουργώντας. Δεν προσβάλλαμε κανέναν, δεν ήμασταν ποτέ κάτι underground, έτσι δεν μας ενόχλησαν ποτέ. Περνάει ο άλλος δίπλα σου και βλέπει ότι δεν παίζει μόνο η μαυρίλα, υπάρχει και λίγο χιούμορ».

Μέχρι τώρα ο Πάρις έχει βάλει πάνω από 25 λουλούδια σε σημεία του κέντρου, κυρίως στο Γκάζι και στη γύρω περιοχή, και αυτήν τη στιγμή ετοιμάζει το νέο του project: φιλιά σε close up, με διάφορες τεχνικές. «Τα φτιάχνω πάνω σε ξεθωριασμένα μέταλλα και μοιάζουν σαν να προβάλλονται εκεί, σαν ένα stop frame δύο ανθρώπων που φιλιούνται. Είναι ακόμα στο στούντιο και τα δουλεύω. Μου αρέσουν οι επεμβάσεις στο περιβάλλον με installation. Η Μπάρμπαρα Κρούγκερ έκανε το ‘70 κάτι τέτοιο με ωραία μηνύματα. Μου λείπει το μήνυμα» λέει. «Το άλλο που με ενδιαφέρει πολύ και προσπαθώ να κάνω τώρα είναι graphic design σε συνδυασμό με αρχιτεκτονική…».

Αντιγράφουμε το ρεπορτάζ της lifo.

«Πάντα γίνονται έντονες συζητήσεις στην Ελλάδα» μου λέει ο Μπερνάρ Τσουμί, ο Γαλλο-ελβετός αρχιτέκτονας του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Του έχω ζητήσει να σχολιάσει τις έντονες αντιδράσεις που εκφράστηκαν από το Συμβούλιο των Μουσείων (ένα κτίριο που καταπίνει τα εκθέματα;) κατά την παρουσίαση της μουσειολογικής μελέτης και το βέβαιο είναι ότι δεν περιμένω αυτήν τη φλεγματική, αν και κάπως κλισέ και γραφική απάντηση: «lively discussions always take place in Greece». Του αρκεί ότι τελικά το συμβούλιο έδωσε το πράσινο φως, προσπερνώντας τον ποταμό υποδείξεων: «οι τεράστιες κολόνες συντρίβουν τις κόρες», «τα εκμαγεία μειώνουν τα αυθεντικά αρχαία», «το φως δεν αναδεικνύει τα γλυπτά». Δυο μέρες μετά τη συζήτησή μας, και ενώ έχει ανακοινωθεί ότι τα εγκαίνια θα γίνουν στις 20 Ιουνίου, οκτώ Έλληνες αρχιτέκτονες κατέθεσαν αναφορά στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Αθηνών, ζητώντας άμεση επέμβαση για να «διορθωθούν κατασκευαστικές αστοχίες».