Ή αλλιώς η άποψη του Koolhaas και του OMA (σε συνεργασία με εταιρείες ενέργειας και πανεπιστήμια) για το ενεργειακό μέλλον της ευρώπης (αυτής που συμπεριλαμβάνει και την ελλάδα).

Και που πάνω κάτω λέει ότι η συνοχή της ευρώπης σαν ένωση κρατών πρέπει να στηριχτεί και να δομηθεί πάνω στην επίλυση των ενεργειακών αναγκών της σαν σύνολο και όχι σαν μέρη. Τακτική που θα έχει οικονομικά (βλ. θέσεις εργασίας σε πολλούς και διάφορους τομείς) και περιβαλλοντικά οφέλη για όλους.

Το roadmap 2050 βλέπει μία ευρώπη χωρίς σύνορα, όπου ο νότος τροφοδοτεί με ενέργεια (προερχόμενη από τον ήλιο) τον βορρά και ο τελευταίος χάρη στους ανέμους και στην παλίρροια του ατλαντικού τροφοδοτεί αντίστοιχα την μεσόγειο. Κάπου στο ενδιάμεσο μπλέκονται και άλλες καθαρές μορφές ενέργειας όπως η πυρηνική και η βιομάζα.

Στόχος -όπως προβάλλει στην σημερινή δυσοίωνη καθημερινότητα- είναι να αποδείξει με μία σειρά από μελέτες, που μπορεί κανείς να βρει και να κατεβάσει στο site, ακόμα και να αγοράσει μερικά hardcopies, ότι ένα αντίδοτο στην κρίση (οικονομική, περιβαλλοντική και εν τέλει ενότητας) που περνάει αυτή τη στιγμή η γηραιά ήπειρος, είναι η ενοποίηση κάτω από τέτοιους (σαν αυτούς που αναφέρονται παραπάνω) όρους.

Στόχος που αναιρείται την ίδια στιγμή που γίνεται η πρόταση, αφού όπως μεταφέρει ο βαγγέλης βαγγελάτος από την ελευθεροτυπία εκ στόματος Rowan Moore και Observer: «ο τρόπος που η Ευρώπη προσπάθησε να σώσει οικονομικά την Ελλάδα δείχνει πως δεν έχει αποκτήσει ακόμα πολιτική θέληση, συνοχή, αλλά και όραμα»

No related posts.

Λειτούργησε για πρώτη φορά την προηγούμενη βδομάδα το prada transformer στην Σεούλ, ένα (ελαφρύ και) μεταφερόμενο πολιτιστικό περίπτερο του γνωστού οίκου, σχεδιασμένο από το γραφείο του rem koolhas, το Office for Metropolitan Architecture.  Είναι σχεδιασμένο προκειμένου να μπορεί να στηριχθεί σε τρεις διαφορετικές πλευρές. Άρα και (θεωρητικά) να μπορεί να δημιουργεί τρεις διαφορετικές ποιότητες χώρου, φιλοξενώντας παράλληλα πολλών ειδών γεγονότα.

Ο ελαφρύς σκελετός καλύπτεται από ένα άσπρο ημιδιαφανές (στην πρόθεση τουλάχιστον) υλικό,  το οποίο αποτέλεσε μεταξύ άλλων αντικείμενο σχολιασμού στο dezeen από όπου και παίρνουμε τις σχετικές πληροφορίες.

Το ενδιαφέρον εστιάζεται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν οι απανταχού αρχιτέκτονες το εν λόγω project όταν το πρωτοείδαν στο dezeen σε renders και αφαιρετικές απεικονίσεις και όταν τελικά ήρθαν αντιμέτωποι με αυτό που όντως κατασκευάζεται και που -τελικά- ζητάει αξιολόγηση.

Το project φαίνεται περισσότερο εντυπωσιακό στις απεικονίσεις τις παραγόμενες από υπολογιστή. Ένας από τους επισκέπτες του dezeen σχολιάζει ειρωνικά στο post που αναφέρεται στην πραγματοποίηση για το “πού πήγαν τώρα όλα τα διθυραμβικά σχόλια” της παλαιότερης ανάρτησης, ενώ οι περισσότεροι σχολιάζουν στην αναντιστοιχία/ανακολουθία/κενό μεταξύ concept και πραγματοποίησης, ενώ πολλοί αμφιβάλλουν και για τις ποιότητες χώρου που παρουσιάζονται σχολιάζοντας δηκτικά ότι είναι “είτε κακός ο χώρος είτε πολύ κακός ο φωτογράφος”.

Η αρχιτεκτονική αυτού του είδους που γίνεται από τους λεγόμενους starchitects, από γραφεία τεράστια που αναλαμβάνουν projects  σε όλον τον κόσμο δεν μπορούν παρά να προκαλούν πολλές και διαφορετικές αντιδράσεις. Και σίγουρα κάποιοι από αυτούς παράγουν αρχιτεκτονική που είναι μπροστά από την εποχή μας. Όπως γινόταν πάντα άλλωστε. Αξίζει πάντως να αφιερώνει κανείς χρόνο χαζεύοντας σχόλια ξένων (ουου) για τέτοια ζητήματα που δεν διαφέρουν πολύ και από εκείνα που ενδιαφέρουν εμάς εδώ πιο άμεσα. (βλ. άρθρο του dezeen για το Νέο Μουσείο Ακρόπολης).

Performing Arts Center

Το Office for Metropolitan Architecture του Rem Koolhas κέρδισε τον διαγωνισμό που για το ένα κέντρο τεχνών στην Taipei της Taiwan που εκτός των άλλων περιλαμβάνει τρία θέατρα, δύο των 800 θέσεων και ένα των 1500, που εξέχουν του κύριου -κυβικού- όγκου.

Σκοπός αυτού του έντονου και διακριτού διαχωρισμού των τριών σκηνών είναι τόσο λειτουργικά όσο και εννοιολογικά να υπάρχει η δυνατότητα να λειτουργούν αυτόνομα και όλα μαζί. Άλλωστε οι σκηνές τους είναι συγκεντρωμένες στον ίδιο κτιριακό όγκο, γεγονός που επιλύει ζητήματα εξοπλισμού και εγκαταστάσεων.

“Combining the three stages and technical apparatus of the three theatres in a single apparatus, we have generated not only three functional, perfectly independent theatres that operate with complete autonomy, we have also incorporated additional potentials – both vertically and horizontally – that create unsuspected further scenario’s and uses. We offer the advantages of specificity with the freedoms of the undefined. “

Το OMA κέρδισε το πρώτο βραβείο, το budget για το εν λόγω project είναι περίπου 90 εκατομμύρια ευρώ και το έτος που προβλέπεται να έχει ολοκληρωθεί το έργο είναι το 2014.

όπως ο geoff manaugh σωστά επισημαίνει η φωτιά που ξέσπασε στο μικρό κουλχάκι, έχει έντονο σημειολογικό χαρακτήρα. Ήταν αυτό που έλειπε για να συμβολίσει το τέλος της ξέφρενης ανάπτυξης των περασμένων ετών.

Η φωτιά ξεκίνησε κατά την τελευταία μέρα των εορτασμών για το νέο κινέζικο έτος, και κατέστρεψε και τους 44 ορόφους του TVCC. Για τους κινέζους, αυτό αποτελεί ήδη κακό οιωνό για την νέα χρονιά. 

κείμενα
http://abitare.it/highlights/burn-after-building/
http://www.nytimes.com/2009/02/10/world/asia/10beijing.html?_r=1
http://www.nytimes.com/2008/07/13/arts/design/13build.html
και εικόνες…
http://news.ifeng.com/photo/news/200902/0209_1397_1002188.shtml
http://docs.google.com/View?docid=dggh5mp6_0cmqqrrdb

 
τίτλος έργου: φλεγόμενο υαλοστάσιο. αν δεν ήταν εκεί θα μπορούσε να είναι σε μουσείο σύγχρονης τέχνης