Ή αλλιώς η άποψη του Koolhaas και του OMA (σε συνεργασία με εταιρείες ενέργειας και πανεπιστήμια) για το ενεργειακό μέλλον της ευρώπης (αυτής που συμπεριλαμβάνει και την ελλάδα).

Και που πάνω κάτω λέει ότι η συνοχή της ευρώπης σαν ένωση κρατών πρέπει να στηριχτεί και να δομηθεί πάνω στην επίλυση των ενεργειακών αναγκών της σαν σύνολο και όχι σαν μέρη. Τακτική που θα έχει οικονομικά (βλ. θέσεις εργασίας σε πολλούς και διάφορους τομείς) και περιβαλλοντικά οφέλη για όλους.

Το roadmap 2050 βλέπει μία ευρώπη χωρίς σύνορα, όπου ο νότος τροφοδοτεί με ενέργεια (προερχόμενη από τον ήλιο) τον βορρά και ο τελευταίος χάρη στους ανέμους και στην παλίρροια του ατλαντικού τροφοδοτεί αντίστοιχα την μεσόγειο. Κάπου στο ενδιάμεσο μπλέκονται και άλλες καθαρές μορφές ενέργειας όπως η πυρηνική και η βιομάζα.

Στόχος -όπως προβάλλει στην σημερινή δυσοίωνη καθημερινότητα- είναι να αποδείξει με μία σειρά από μελέτες, που μπορεί κανείς να βρει και να κατεβάσει στο site, ακόμα και να αγοράσει μερικά hardcopies, ότι ένα αντίδοτο στην κρίση (οικονομική, περιβαλλοντική και εν τέλει ενότητας) που περνάει αυτή τη στιγμή η γηραιά ήπειρος, είναι η ενοποίηση κάτω από τέτοιους (σαν αυτούς που αναφέρονται παραπάνω) όρους.

Στόχος που αναιρείται την ίδια στιγμή που γίνεται η πρόταση, αφού όπως μεταφέρει ο βαγγέλης βαγγελάτος από την ελευθεροτυπία εκ στόματος Rowan Moore και Observer: «ο τρόπος που η Ευρώπη προσπάθησε να σώσει οικονομικά την Ελλάδα δείχνει πως δεν έχει αποκτήσει ακόμα πολιτική θέληση, συνοχή, αλλά και όραμα»

No related posts.

Η εξεταστική τελείωσε, το καλοκαιράκι έφτασε και εγώ αποφάσισα να κάνω την τελευταία μου βόλτα στη Θεσσαλονίκη πριν αναχωρήσω για Ρόδο. Επέλεξα να περιηγηθώ στον πεζόδρομο της νέας παραλίας, η οποία έχει φιλοξενήσει και παλαιότερους περιπάτους μου κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους. Σήμερα όμως ήταν διαφορετικά…

Κυριακή απόγευμα προς βραδάκι και αφού μάζεψα το σπίτι, είπα να πάω μια βόλτα προς τον Λευκό Πύργο. Όταν έφτασα εκεί, έπαθα ένα μικρό σοκ γιατί πρώτη φορά έβλεπα τόσο πολύ κόσμο! Από μαθητές και φοιτητές που αναζητούν έναν χώρο συγκέντρωσης τώρα που δεν έχουν έννοιες μέχρι ηλικιωμένους που περπατούν για τα αρθριτικά τους, από ερωτευμένα ζευγαράκια που σουλατσάρουν στον κόλπο του Θερμαϊκού ως ευτυχισμένες μαμάδες και μπαμπάδες που τσουλάνε καροτσάκια ή τρέχουν πίσω από χαρούμενα πιτσιρίκια να τα προλάβουν μην πέσουν στη θάλασσα… Τόσοι διαφορετικοί κόσμοι που ενώνονται σε αυτό το μοναδικό σημείο της πόλης!

Αυτή η εικόνα μου θύμισε μια διάλεξη που παρακολούθησα τις πρώτες μέρες του Ιουνίου στην επιστημονική συνάντηση του ελληνικού DOCOMOMO. Το θέμα της ήταν η Νέα Παραλία και ποιες ομάδες ανθρώπων τη χρησιμοποιούν. Σήμερα, βίωσα όλη αυτή την ποικιλομορφία που ανέλυαν εκείνη τη μέρα οι επιστήμονες. Και οφείλω να ομολογήσω πως ένιωσα ότι τώρα κατάλαβα τι εννοούσαν!

Τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι και τόσο διαφορετικοί οι κόσμοι τους. Άλλες ανάγκες ο καθένας και άλλα ιδανικά. Κι όμως έχουν ένα κοινό στοιχείο. Την αγάπη για τη θάλασσα και τη Θεσσαλονίκη. Ίσως τελικά ο Λευκός Πύργος να μην είναι μόνο ένα τουριστικό προϊόν!

Related posts:

1. το μεγαλύτερο ηλιακό πάρκο στον κόσμο

Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Με την επιλογή της εγκατάστασης φωτοβολταϊκών σε ένα κτίριο ή σε μια μονοκατοικία ως βασικής πηγή παραγωγής ενέργειας επιτυγχάνεται τόσο οικονομία όσο και προστασία του περιβάλλοντος. Είναι χαρακτηριστικό πως κάθε κιλοβατώρα ηλεκτρισμού που προμηθευόμαστε από το δίκτυο της ΔΕΗ και παράγεται από ορυκτά καύσιμα επιβαρύνει την ατμόσφαιρα με ένα τουλάχιστον κιλό διοξειδίου του άνθρακα.

Το διοξείδιο του άνθρακα είναι το σημαντικότερο αέριο του θερμοκηπίου που επηρεάζει την κλιματική αλλαγή. Η στροφή στις καθαρές πηγές ενέργειας, όπως η ηλιακή, αποτελεί τη μοναδική διέξοδο για την αποτροπή των κλιματικών αλλαγών που απειλούν σήμερα τον πλανήτη. Επιπλέον, η χρήση της ηλιακής ενέργειας συνεπάγεται λιγότερη εκπομπή άλλων επικίνδυνων ρύπων (όπως τα καρκινογόνα μικροσωματίδια, τα οξείδια του αζώτου, οι ενώσεις του θείου κλπ.). Οι ρύποι αυτοί επιφέρουν σοβαρές βλάβες στην υγεία και το περιβάλλον. Η ηλιακή ενέργεια είναι πιο συμφέρουσα στα νησιά, όπου η παραγωγή ηλεκτρισμού από συμβατικές πηγές είναι ιδιαίτερα ακριβή. Όμως προφανώς τα κριτήρια δεν πρέπει να είναι μόνο οικονομικά.

Πώς λειτουργεί
Το ηλιακό φως συγκροτείται από μικρά πακέτα ενέργειας που λέγονται φωτόνια. Τα φωτόνια περιέχουν διαφορετικά ποσά ενέργειας ανάλογα με το μήκος κύματος του ηλιακού φάσματος. Το γαλάζιο χρώμα ή το υπεριώδες έχουν περισσότερη ενέργεια από το κόκκινο ή το υπέρυθρο. Όταν λοιπόν τα φωτόνια προσκρούσουν σε ένα φωτοβολταϊκό στοιχείο (που είναι ουσιαστικά ένας “ημιαγωγός”), άλλα ανακλώνται, άλλα το διαπερνούν και άλλα απορροφώνται από αυτό. Αυτά τα τελευταία φωτόνια παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα. Τα φωτόνια αναγκάζουν τα ηλεκτρόνια του φωτοβολταϊκού να μετακινηθούν σε άλλη θέση και, ως γνωστόν, ο ηλεκτρισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά κίνηση ηλεκτρονίων.

Τα πλεονεκτήματα
Όταν τα φωτοβολταϊκά εκτεθούν στην ηλιακή ακτινοβολία, μετατρέπουν ποσοστό 5%-17% της ηλιακής ενέργειας σε ηλεκτρική. Το ποσοστό αυτό εξαρτάται από την τεχνολογία που χρησιμοποιούμε. Υπάρχουν, π.χ., τα λεγόμενα μονοκρυσταλλικά φωτοβολταϊκά, τα πολυκρυσταλλικά φωτοβολταϊκά και τα άμορφα. Τα τελευταία έχουν μεν χαμηλότερη απόδοση, είναι όμως σημαντικά φθηνότερα. Η επιλογή του είδους των φωτοβολταϊκών είναι συνάρτηση των αναγκών, του διαθέσιμου χώρου και της οικονομικής ευχέρειας του ενδιαφερόμενου. Όλα τα φωτοβολταϊκά πάντως μοιράζονται τα εξής πλεονεκτήματα: μηδενική ρύπανση, αθόρυβη λειτουργία, αξιοπιστία και μεγάλη διάρκεια ζωής (φθάνει τα 30 χρόνια), απεξάρτηση από την τροφοδοσία καυσίμων για τις απομακρυσμένες περιοχές, δυνατότητα επέκτασης ανάλογα με τις ανάγκες και ελάχιστη συντήρηση.
Τα φωτοβολταϊκά είναι μία από τις πολλά υποσχόμενες τεχνολογίες της νέας εποχής που ανατέλλει στον χώρο της ενέργειας. Μιας νέας εποχής που θα χαρακτηρίζεται ολοένα και περισσότερο από τις μικρές, αποκεντρωμένες εφαρμογές σε ένα περιβάλλον απελευθερωμένης αγοράς.
Η ηλιακή ενέργεια είναι μια καθαρή, ανεξάντλητη, ήπια και ανανεώσιμη ενεργειακή πηγή. Η ηλιακή ακτινοβολία δεν ελέγχεται από κανέναν και αποτελεί ανεξάντλητο εγχώριο ενεργειακό πόρο που παρέχει ανεξαρτησία, προβλεψιμότητα και ασφάλεια στην ενεργειακή τροφοδοσία.
Τα φωτοβολταϊκά είναι λειτουργικά, καθώς προσφέρουν επεκτασιμότητα της ισχύος τους και δυνατότητα αποθήκευσης της παραγόμενης ενέργειας (στο δίκτυο ή σε συσσωρευτές), αναιρώντας έτσι το μειονέκτημα της ασυνεχούς παραγωγής ενέργειας. Η εμπειρία της Δανίας, για παράδειγμα, έδειξε μείωση της συνολικής κατανάλωσης ηλεκτρισμού από χρήστες φωτοβολταϊκών της τάξης του 5%-10%.

Ενεργειακή αυτονομία
Για τις επιχειρήσεις παραγωγής ηλεκτρισμού, τα τεχνικά και εμπορικά πλεονεκτήματα από την εγκατάσταση μικρών συστημάτων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας είναι σημαντικά. Όσο περισσότερα συστήματα παραγωγής ενέργειας εγκατασταθούν και συνδεθούν με το δίκτυο ηλεκτροδότησης, τόσο περισσότερα είναι τα οφέλη για τις επιχειρήσεις, όπως, π.χ., η βελτίωση της ποιότητας της ηλεκτρικής ισχύος, η σταθερότητα της ηλεκτρικής τάσης και η μείωση των επενδύσεων για νέες γραμμές μεταφοράς.
Η βαθμιαία αύξηση των μικρών ηλεκτροπαραγωγών μπορεί να καλύψει αποτελεσματικά τη διαρκή αύξηση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία, σε διαφορετική περίπτωση, θα έπρεπε να καλυφθεί με μεγάλες επενδύσεις για σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής. Επίσης, η παραγωγή ηλεκτρισμού από μικρούς παραγωγούς μπορεί να περιορίσει την ανάγκη επενδύσεων σε νέες γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Το κόστος μιας νέας γραμμής μεταφοράς είναι πολύ υψηλό, αν λάβουμε υπόψη μας, πέρα από τον τεχνολογικό εξοπλισμό, θέματα που σχετίζονται με την εξάντληση των φυσικών πόρων και τις αλλαγές στις χρήσεις γης.
Μια φωτοβολταϊκή εγκατάσταση μπορεί να αποτελεί ένα αυτόνομο σύστημα που να καλύπτει το σύνολο των ενεργειακών αναγκών ενός σπιτιού ή μιας επαγγελματικής χρήσης. Για τη συνεχή εξυπηρέτηση του καταναλωτή, η εγκατάσταση θα πρέπει να περιλαμβάνει και μία μονάδα αποθήκευσης (μπαταρίες) και διαχείρισης της ενέργειας. Εναλλακτικά, ένα σύστημα παραγωγής ηλεκτρισμού με φωτοβολταϊκά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με το δίκτυο της ΔΕΗ. Στην περίπτωση αυτή, καταναλώνετε ρεύμα από το δίκτυο όταν το φωτοβολταϊκό σύστημα δεν επαρκεί (π.χ., όταν έχει συννεφιά ή κατά τη διάρκεια της νύχτας) και δίνετε ενέργεια στο δίκτυο όταν η παραγωγή υπερκαλύπτει τις ανάγκες σας (π.χ., τις ηλιόλουστες ημέρες ή όταν λείπετε).

Related posts:

1. το μεγαλύτερο ηλιακό πάρκο στον κόσμο

Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Από την είσοδο ακόμη το κτίριο της οδού Τσιμισκή αποπνέει αυτή την αρχοντιά που τόσο λείπει από τις νεότερες κατασκευές. Μια αίσθηση που επιβεβαιώνεται, καθώς το ασανσέρ ανεβαίνει αργά προς τον 4ο όροφο, όπου έχει το γραφείο του ο αρχιτέκτονας και φωτογράφος συν πολλά άλλα, Άρις Γεωργίου.

Αφήνοντας, αναγκαστικά, το κτήριο της Μητροπόλεως 23 σίγουρα θα αντιμετώπισε πρόβλημα αναζήτησης στέγης, και μάλιστα όχι μιας οποιαδήποτε στέγης. Είναι δύσκολο να αποχωριστεί κανείς ένα χώρο όπου δούλεψε επί τόσα χρόνια, κουβέντιασε, σχεδίασε, κατέστρωσε σχέδια. Το “αντίδωρο” που του πρόσφερε ήταν ένα βιβλίο, στο οποίο ο Άρις Γεωργίου αποτύπωσε με τις φωτογραφίες του την ατμόσφαιρα που βίωνε επί τόσα χρόνια.

“Όταν βιώνεις ένα τέτοιο κτίριο συνειδητοποιείς τα πολύ σοβαρά πλεονεκτήματά του έναντι οποιουδήποτε νεόκτιστου μεταπολεμικού-αντιπαροχικού κτιρίου, που συνθέτουν το περιβάλλον μας.  Έτσι, όταν πρέπει να φύγεις, το μάτι κοιτάει πιο έντονα αναζητώντας κάτι ανάλογο”.

Κτίριο της δεκαετίας του 20, ένα από τα εναπομείναντα από μια εποχή που αναζητούσε ένα ευρωπαϊκό πρόσωπο. Κάποια στοιχεία της γοητείας που ένιωσε ο  Άρις Γεωργίου τα αποτύπωσε σε μια σειρά φωτογραφιών που παρουσιάστηκαν στο διαδικτυακό περιοδικό wip, φωτογραφίες που προαναγγέλλουν ίσως μια ανάλογη εντός των τειχών φωτογραφική αποστολή για το μέλλον.

“Ζούμε σε κατεστραμμένο περιβάλλον”
Αλλά και κτίριο που φωτίζει εκτυφλωτικά και τη μιζέρια που καλύπτει πολλά νεότερα, όταν ο περαστικός σηκώσει το κεφάλι και ρίξει μια ματιά προς τους υψηλότερους ορόφους. Σημάδι και αυτό μιας πόλης που έχει κακοπάθει;

“Το κακοπάθει είναι ευφημισμός” απαντά αμέσως ο Άρις Γεωργίου προσθέτοντας και διευρύνοντας την άποψη του “ζούμε σε κατεστραμμένο περιβάλλον και την καταστροφή τη φέρνει η κατασκευή, η οποιαδήποτε κατασκευή, και όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά οπουδήποτε”.

Έχει ενδιαφέρον αυτή η άποψη, αφού μάλιστα την εκφέρει ένας αρχιτέκτονας με μεγάλο αριθμό έργων που φέρουν την υπογραφή του.  Άραγε οι αρχιτέκτονες δεν είναι άμοιροι ευθυνών για την κατάσταση που επικρατεί γύρω μας;

“Ο αρχιτέκτονας κάνει τη δουλειά του και επηρεάζεται από την ανάγκη να ζήσει.  Άρα και από τον χρήστη, τον πελάτη, τον τελικό αποδέκτη του έργου”.

Άρα γενικότερο το θέμα, και δεν αποτελεί ευθύνη μόνο του αρχιτέκτονα. Ο καθένας με τις επιλογές του συντελεί στην βελτίωση ή την κακοποίηση του περιβάλλοντος.

“Δείτε τι κυκλοφορεί στους δρόμους. Ακόμη και τα ρούχα που φοράμε, τα αντικείμενα που χρησιμοποιούμε εάν είναι χαμηλής αισθητικής δημιουργούν ένα περιβάλλον που μας επηρεάζει”.

Δεσμώτες του Λούβρου
Όλα αυτά σίγουρα αποτελούν ψηφίδες που ολοκληρώνουν το χώρο στον οποίο κινούμαστε και αλληλοεπηρεάζονται. Όμως, και ευτυχώς, υπάρχουν οι μικρές οάσεις, στις οποίες στέκεται το μάτι και αναζωογονείται.

Μια από αυτές είναι οι βιτρίνες του ΟΤΕ στο κτίριο της Καρόλου Ντιλ, οι οποίες φιλοξενούν αυτό τον καιρό ένα ολοκληρωμένο έργο του  Άρι Γεωργίου που έχει τίτλο “Δεσμώτες του Λούβρου”. Τέσσερα δίπτυχα, που το καθένα αποτελείται από τη φωτογραφία του κορμού ενός αγάλματος από τη γλυπτοθήκη του παρισινού μουσείου και τη φωτογραφία ενός ατόμου κάπου στο Λούβρο.

“Είχα δείξει αυτή τη δουλειά σε μια μικρή ομαδική που έγινε στην γκαλερί της Λόλας Νικολάου στο πλαίσιο της PhotoBiennale. Την πρόσφερα στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης το οποίο και ζήτησε την άδειά μου να τη παρουσιάσει στις βιτρίνες του ΟΤΕ”.

Βιτρίνες ή “Πρατήριον Τέχνης ΟΤΕ”, μια εξαιρετικά πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα απόφαση του οργανισμού να παραχωρήσει ένα χώρο για την προβολή όχι των προϊόντων του αλλά τέχνης.
“Είναι πραγματικά όαση αυτή η βιτρίνα. Περπατάς και ξαφνικά βλέπεις τέχνη. Πριν από μένα ήταν ο Κώστας Λαχάς, το ΜΜΣΤ έχει δείξει εκεί έργα του Απόστολου Γεωργίου, του Γιάννη Γαΐτη, έχει φιλοξενήσει τον Μπακογιώργο, τον Νίκο Σαχίνη”.

Τροφή για περαιτέρω σκέψεις
Ειδικά το βράδυ, οι τρεις βιτρίνες λάμπουν. Πάνω στο ροδακινί φόντο, οι φωτογραφίες του Άρι Γεωργίου θέλγουν, ενώ δίνουν τροφή για περαιτέρω σκέψεις στους μυημένους. Υπάρχει βεβαίως η απεικόνιση της πλαστικότητας των γλυπτών, σε διάλογο με την απεικόνιση ενός καθημερινού γεγονότος όπως η επίσκεψη διαφόρων ατόμων στο μουσείο. Όμως και η διαφορά μεγέθους των φωτογραφιών καθώς και ο τρόπος ανάρτησής τους έχουν ειδική σημασία για τον  Άρι Γεωργίου.

“Αποτελούν για μένα μια υποκίνηση να σκεφτούμε τι έχει γίνει στην 20ετία που πέρασε. Υπάρχουν πλέον οι δυνατότητες να τυπώνεται σε πολύ μεγάλα μεγέθη, να διεκδικεί έτσι αλλά και να κερδίζει τη θέση της εις βάρος της ζωγραφικής. Αλλά αυτό οδήγησε και σε πλασματικές αξίες, αφού συχνά βλέπουμε τεράστιες φωτογραφίες ήσσονος σημασίας που εντυπωσιάζουν μόνο λόγω μεγέθους ενώ δεν το χρειάζονται”.

Όμως “οι Δεσμώτες του Λούβρου” δεν είναι η μόνη δωρεά που έκανε ο Άρις Γεωργίου στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Μαζί με τα 4 δίπτυχα δώρισε και την σειρά που ονομάζει Arboretum και την οποία είχε παρουσιάσει και πάλι στην γκαλερί της Λόλας Νικολάου το 2006.

“Ακολούθησε μια έκθεση στην Αθήνα τον επόμενο χρόνο, στο εξωτερικό στην συνέχεια. Είχε κλείσει τον κύκλο της και έτσι τώρα πέρασαν στο Μουσείο”.

Έγραφε τότε για αυτές τις φωτογραφίες η Ματούλα Σκαλτσά: “Το φως γράφει την εικόνα στον αμφιβληστροειδή, το φως γράφει τη φωτογραφία και το φως γράφει ο Άρις στις φωτογραφίες του. Το μάτι και η μηχανή γράφουν αυτό που άστραψε στο νου και κράτησε η καρδιά του, δίνοντάς μας την ποίηση από το καθημερινό που μας τριγυρίζει ως εικόνα και πραγματικότητα, που αυτή κατά βάση είναι συνθεμένη από εικόνες, αφού μέσω αυτών την αντιλαμβανόμαστε”.

Εικόνες μαγικές που μιλούν για τον χρόνο
Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης από την έναρξη της λειτουργίας του διατηρεί αυτή την αγαπητική σχέση μεταξύ συλλεκτών και καλλιτεχνών. Σχέση εμπιστοσύνης που δημιουργήθηκε από την εμπιστοσύνη που νιώθουν πως το Μουσείο θα φροντίσει το έργο τους.

Για τον Άρι Γεωργίου το ΜΜΣΤ είναι και κάτι περισσότερο.
“Μπορεί να έχω, και μάλιστα πολύ αναπτυγμένη την αίσθηση της κατοχής αλλά νιώθω πως, αν και στο μουσείο η συλλογή, παραμένει δική μου. Αυτό γιατί πέραν των άλλων το θεωρώ ως μέλος της οικογένειας Θεσσαλονίκη. Μπορεί να πήγαν εκεί αλλά είναι σαν να μένουν κοντά μου αυτά τα έργα”.

Νιώθοντας έτσι δεν είναι περίεργο ότι ακολούθησε και μια ακόμη δωρεά. Πρόκειται για τη σειρά φωτογραφιών με τίτλο Blue Telephone Book. Φωτογραφίες που αποτελούν και ένα μικρό -φωτογραφικό- βιογραφικό σημείωμα του Άρι Γεωργίου.

Η συλλογή Arboretum αποτελείται από μια σειρά απεικονίσεων δένδρων. Με ελάχιστα τεχνικά μέσα, ή μάλλον με φτωχά μέσα αφού ορισμένες φωτογραφίες έγιναν με χρήση μηχανής μιας χρήσης, ο Άρις Γεωργίου είχε δημιουργήσει εικόνες μαγικές, που μιλούν για το χρόνο, για τη φύση, για την σχέση του ατόμου με το χώρο.

Άλλωστε αποτελεί πεποίθηση του ότι δεν είναι αναγκαία μια μηχανή υψηλής τεχνολογίας για να βγει ένα καλό αποτέλεσμα.
“Σημασία έχει να συμβαίνει κάτι. Το επαναλαμβάνω συχνά ότι η φωτογραφία είναι πέρα από το φωτογράφο. Δεν μπορεί να γίνει φωτογραφία εάν δεν υπάρχει το αντικείμενό της, ενώ μπορεί να γίνει ζωγραφική. Ο φωτογράφος έρχεται πάντα δεύτερος. Μπορεί να είναι ο καταλύτης αλλά πρέπει να υπάρχει το θέμα για να γίνει η φωτογραφία”.

Related posts:

1. μουσείο σύγχρονης τέχνης στο ρέθυμνο

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Εικαστικών Τεχνών ECOFILMS 2010 θα διεξαχθεί, όπως όλα τα τελευταία χρόνια, στην πόλη της Ρόδου. Οι προβολές και οι σχετικές εκδηλώσεις θα αρχίσουν την Τρίτη 22 Ιουνίου ενώ θα ολοκληρωθούν την Κυριακή 27 Ιουνίου 2010.

Φέτος, το πρόγραμμα του ECOFILMS περιλαμβάνει ταινίες που συνδέονται με την αρχιτεκτονική και θίγουν τη σχέση της με τον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Στις ταινίες αυτές, τίθενται ερωτήματα σχετικά με την εξέλιξη των μεγαλουπόλεων που πληθαίνουν απειλητικά, τα πειράματα που γίνονται με τον σχεδιασμό πόλεων. Στις ταινίες παρουσιάζονται επίσης σημαντικές και πρωτοπόρες πρωτοβουλίες ομάδων καλλιτεχνών σε όλο τον πλανήτη για την αναδιάρθρωση  του δημοσίου χώρου και την επαναδιατύπωση της σχέσης του με την καθημερινότητα της ζωής των ανθρώπων.

Πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες. Όσοι έχετε την ευκαιρία να τις παρακολουθήσετε, μην τη χάσετε!

Related posts:

1. σύγχρονη αρχιτεκτονική στο αστικό περιβάλλον
2. Η Οθωμανική Αρχιτεκτονική στην Ελλάδα

Η ομάδα Alt+Ctrl+Del διοργανώνει το 2ο Moving Frames Festival στις 24 και 25 Σεπτεμβρίου 2010 στη Μυτιλήνη.

Το Σεπτέμβριο του 2009 ομάδες της Μυτιλήνης συνεργάστηκαν για να υλοποιήσουν μια πολιτιστική δράση στην καρδιά του δημοσίου χώρου της πόλης. Με βασικό γνώμονα το συνδυασμό της ψηφιακής τεχνολογίας με την επανάχρηση του δημόσιου χώρου, πραγματοποιήθηκαν προβολές και εγκαταστάσεις, ψηφιακές και αναλογικές, σε διάφορα κομμάτια της πόλης. Η δράση αυτή, προσέλκυσε ενδιαφερόμενους δημιουργούς από όλη την χώρα και από το εξωτερικό. Επιπλέον οι κάτοικοι, έστω και από απλή περιέργεια στην αρχή, φάνηκαν θετικοί και ανοικτοί στο όλο εγχείρημα.

Θεωρούμε ότι αυτή η κινητοποίηση αποτελεί το πρώτο βήμα και ένα σημαντικό στήριγμα για να συνεχίσουμε με το ίδιο σκεπτικό, όσον αφορά την αξιοποίηση του χώρου όπου ζούμε και κινούμαστε, πέρα από οποιαδήποτε μορφή εμπορικής χρήσης. Πιστεύουμε ότι ο ενεργός πολίτης έχει και τις δυνάμεις και τη φαντασία, για να διαμορφώσει από μόνος του το χώρο που ζει!

Το 2ο Moving Frames Festival αποτελεί ένα ακόμη βήμα, ώστε να καθιερώσουμε κυρίως αυτήν την συνείδηση. Επιλέγουμε τις ψηφιακές μορφές τέχνης για να αναδείξουν τον αστικό χώρο, αλλά και να εκφραστούν εκείνες οι οπτικές και οι προβληματισμοί, που δεν μπορούν να ειπωθούν με άλλο τρόπο.

Οι δημιουργοί καλούνται να στείλουν παλιά ή νέα έργα τους για να προβληθούν σε χώρους στην πόλη της Μυτιλήνης. Φέτος, προτείνεται και η θεματική ενότητα: In-Formation. Είναι η πληροφορία βίωμα, συμβάν, συναίσθημα, επεξεργασμένα δεδομένα, συμπέρασμα, παράσταση, αναπαράσταση, γεγονός; Εικόνες, λέξεις, αισθήσεις, ψευδαισθήσεις, αντικείμενα, αναμνήσεις, ονειρικές παραστάσεις; Ένας πίνακας ζωγραφικής, μια μελωδία, μια ακολουθία από bits, ένα κτίριο, ένα νεύμα, η χροιά μιας φωνής, ένα δελτίο ειδήσεων, ένα αρχαιολογικό μνημείο, ένα σχολικό βιβλίο ιστορίας, ένα φεστιβάλ, μια οικονομική πολιτική, μια απόφαση, μια ασθένεια, ένα παιδικό παιχνίδι;

Το Φεστιβάλ Moving Frames 2010, όπως και πέρσι, δεν έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα. Η πρόσκληση είναι ανοιχτή σε κάθε μορφή τέχνης, που θα μπορούσε να ενσωματώσει τον παραπάνω προβληματισμό και να αξιοποιήσει τη ψηφιακή τεχνολογία (video – art, animation, πειραματικό βίντεο, installations κ.ά.) για αυτό το σκοπό. Οι δράσεις θα πραγματοποιηθούν σε διάφορους χώρους στην πόλη της Μυτιλήνης. Οι ίδιες οι συμμετοχές θα διαμορφώσουν τους χώρους αυτούς.

Λήξη προθεσμίας υποβολής προτάσεων: 10/09
Ημερομηνία διεξαγωγής του φεστιβάλ: 24-25/9

No related posts.

Flor del Campo from Cristobal Palma Photography on Vimeo.

Πέρα από την ποιότητα των χώρων, ενός σχολείου και ενός αθλητικού κέντρου στην πόλη Cartagena de Indias της Κολομβίας, που σίγουρα διεγείρουν την σκέψη και το μάτι, για τις αξίς που μπορεί ή οφείλει να φέρει και να μεταδίδει ένας εκπαιδευτικός (δημόσιος) χώρος, και την προφανή σημασία της καλής αρχιτεκτονικής στα σχολεία (συζήτηση που μάλλον υποτιμάται συστηματικά στην χώρα μας -αναρωτιέμαι αν και κατά πόσον μπορεί να σχετίζεται η ένδεια της ελληνικής αρχιτεκτονικής εν γένει με την ανυπαρξία αισθητικής στα σχολεία της χώρας), νομίζω μπορούμε να ανοίξουμε την δυνατότητα που δίνει η κινηματογραφική εικόνα, στην απεικόνιση και μεταβίβαση της αρχιτεκτονικής.

Coliseos from Cristobal Palma Photography on Vimeo.

Το ζήτημα της αναπαράστασης του χώρου, δεν είναι καθόλου πρόσφατο, άλλωστε η προοπτική προέκυψε ακριβώς μέσα από τις καλλιτεχνικές και επιστημονικές ζυμώσεις αυτού ακριβώς του ζητούμενου. Κατά την διάρκεια των αρχιτεκτονικών σπουδών (αλλά και των τεχνικών) διδάσκονται διάφορες τεχνικές αναπαράστασης του χώρου, είτε λέγονται γραμμικό (δισδιάστατο) σχέδιο, είτε γεωμετρικές απεικονίσεις (τρισδιάστατο σχέδιο- προοπτική), είτε -πλέον- τα διάφορα ψηφιακά μέσα.

Ωστόσο, αυτό που με απασχολεί είναι η μετάδοση της εμπειρίας του χώρου, στους μη ειδικούς. Ακόμα και βέβαια και οι αρχιτέκτονες έχουν ανάγκη από την φωτογραφία για να εκτιμήσουν ένα χώρο, να προσπαθήσουν να ανασυνθέσουν με τον νού το βίωμα του χώρου, με το συμπληρωματικό εργαλείο της κάτοψης και της τομής. Ένας καθηγητής μας έλεγε πως ο καλός αρχιτέκτονας καταλαβαίνει ένα κτήριο μόνο από την κάτοψη. Αυτό δεν ισχύει πάντοτε, καθώς η συχνά το σχέδιο (κάτοψη, τομή κλπ) ως δισδιάστατο αναπαραστατικό μέσο, δεν αρκεί για την αντίληψη του χώρου.

Η καινοτομία που προκύπτει με την διεύρυνση και διάδοση των κινηματογραφικών μέσων, είναι η δυνατότητα μίας πιο συνολικής αντίληψης και κατανόησης του χώρου. Η πανοραμική κίνηση της κάμερας, που προσομοιάζει το γύρισμα του κεφαλιού, επιτρέπει τον συσχετισμό των χώρων, της διαδοχής τους, της σύνθεσης των υλικών. Και επίσης, την αντίληψη του φωτός και της σκιάς ή και της μεταβολής τους. Μια πανοραμική λήψη στην γωνία του κτηρίου, αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από την παράθεση δύο φωτογραφιών, όπως και ένα travelling, (κίνηση εμπρός) μπορεί να μιλήσει για τον ρυθμό της αρχιτεκτονικής, την προσπέλαση των χώρων και την μεταμόρφωση της προοπτικής.

Όμως, σημειώνεται και μία ακόμα μεγάλη επανάσταση (!). Όπως μπορεί να παρατηρήσει κάποιος εύκολα, η αρχιτεκτονική φωτογραφία (ένα παρακλάδι της τέχνης της φωτογραφίας) χαρακτηρίζεται συνήθως από την αντιμετώπιση των χώρων ως άψυχων αντικειμένων. Πόσο κρίμα είναι όμως, αυτή η παγωμένη θεώρηση του χώρου και της αρχιτεκτονικής που η κορύφωση της έρχεται με την υποδοχή και την φιλοξενία του ανθρώπου εντός της. Έτσι, οι χώροι φωτογραφίζονται άδειοι, τακτοποιημένοι, κενοί ζωής, ίσως μόνο με την ηχώ της, να αντηχεί στα αντικείμενα που αφέθηκαν επιμελώς. Άλλοτε, μία σκιά ή μια θολή διερχόμενη φιγούρα, είναι το μόνο που απομένει από την ζωή που φιλοξενεί ο κάθε χώρος, ως το ελάχιστο που χρειάζεται για να δώσει την κλίμακα του χώρου, να βοηθήσει στην αντίληψη των διαστάσεων.

Πόσο διαφορετική είναι η αντίληψη του κινηματογραφιστή-φωτογράφου,που επιλέγει να αποτυπώσει (στα παραπάνω βίντεο) το σχολείο μαζί με τα παιδιά, τον χώρο μαζί με την ζωή, ρίχνοντας το βάρος στην συνύπαρξή τους. Ο χώρος γίνεται αντιληπτός ως “δοχείο ζωής”, απαλλάσεται κατά κάποιον τρόπο από τον ναρκισσισμό του αρχιτέκτονα προς το έργο του…

Κατά βάση όλα αυτά για να πω πόσο χαίρομαι που για την προβολή της αρχιτεκτονικής παραγωγής, δεν χρειάζεται πλεόν να ξεγυμνώνονται τα κτήρια…

Related posts:

1. deltArCHI στο ελληνικό ινστιτούτο αρχιτεκτονικής
2. 35+ Οικοδομώντας τη Δημοκρατία: 35 χρόνια ισπανικής κοινωνικής αρχιτεκτονικής

Κάθε χρόνο το Τμήμα Αρχιτεκτόνων Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, με τη στήριξη του Δήμου Θάσου και του Τεχνικού Επιμελητηρίου Θράκης, διοργανώνει το εργαστήριο αρχιτεκτονικού σχεδιασμού: «Διαδραστικά Περιβάλλοντα και Αρχιτεκτονική» στη Θάσο. Το εργαστήριο είναι ανοικτό σε φοιτητές Αρχιτεκτονικής από όλη τη χώρα και το εξωτερικό. Συντονιστής του είναι ο κ. Δ. Πολυχρονόπουλος, επίκουρος καθηγητής ΔΠΘ.

Το θερινό εργαστήριο περιλαμβάνει Θεωρία και Πράξη. Αφορά σε πολλαπλές προσεγγίσεις της αρχιτεκτονικής με ουσιώδεις συμβολές από τον χώρο της τέχνης, της φιλοσοφίας και των κοινωνικών θεωριών. Στοχεύει στη συγκρότηση ενός διεπιστημονικού διαλόγου γύρω από την αρχιτεκτονική, την τέχνη και τον ρόλο τους μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον.

Το θέμα του θερινού εργαστηρίου 2010 «Τόποι μετάβασης», οργανώνεται σε άμεση σύνδεση με το ΞΕΝΙΑ ΘΑΣΟΥ, έργο που μελέτησε ο αρχιτέκτονας Χαράλαμπος Σφαέλλος το 1955. Οι συμμετέχοντες φοιτητές του εργαστηρίου καλούνται να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση του ΞΕΝΙΑ με τον τόπο, αλλά και τους επισκέπτες του νησιού. Να διαπραγματευτούν έννοιες, όπως η φιλοξενία και ο τόπος, ως αντικείμενα που σχετίζονται με την πράξη της αρχιτεκτονικής, καθώς και να βτουν τρόπους ανάδειξης του κτιρίου, να το ανασύρουν από την αφάνεια και τη λήθη, προκαλώντας το ενδιαφέρον και την αντίδραση των κατοίκων.

Η διάρκεια του εργαστηρίου είναι από τις 15 Ιουλίου μέχρι τις 22 του ίδιου μήνα. Είναι μια πρωτότυπη εκπαιδευτική διαδικασία που αξίζει τον κόπο να τη στηρίξουμε!

Related posts:

1. summer workshops #3 [θάσος]
2. summer workshops
3. summer workshops #2 [καμ]

Αντιγράφουμε από τη Μακεδονία:

Μία πλαζ στη σκιά του Λευκού Πύργου, γυμνή ποδηλατοδρομία, αυτοσχεδιασμοί χορού στο κέντρο της Τσιμισκή και της Μητροπόλεως, ζωντανή μουσική σε διάφορα σημεία, προβολές φωτογραφιών σε κτίρια, δεντροφυτεύσεις και παιχνίδια ήταν ορισμένα από τα πολλά δρώμενα που οργάνωσε στη Θεσσαλονίκη το περιοδικό “Παράλλαξη“, στο πλαίσιο μιας αστικής παρέμβασης για τα είκοσι χρόνια από την έκδοσή του.

Αναβλήθηκε το κυνήγι θησαυρού
Ο βροχερός καιρός ματαίωσε το Κυνήγι Θησαυρού που είχε προγραμματιστεί στην καρδιά του Σέιχ Σου για το πρωί της Κυριακής με τη συνδρομή της μη κυβερνητικής οργάνωσης Παιδιά εν Δράσει. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί μία άλλη μέρα, μέσα στην τρέχουσα εβδομάδα, εφόσον ο καιρός το επιτρέψει. Για περισσότερες πληροφορίες www.parallaximag.gr

Related posts:

1. Θεσσαλονίκη – Διεκδικώντας την πόλη που μας ανήκει
2. ελαιώνας – τα λόγια είναι (?) περιττά
3. κατά του νέου μουσείου ακρόπολης

Αντιγράφουμε από το agelioforos:

“Αρον… τη σκηνή σου και περιπάτει προς τη μεριά της Παραλίας. Η παρεμβατική ομάδα «Σφήνα» μετατρέπει το πλακόστρωτο σε ένα ατελείωτο κάμπινγκ, την Κυριακή 6 Ιουνίου, συμμετέχοντας με τις πρωτότυπες δυνάμεις της στο αστικό πείραμα «Η Θεσσαλονίκη αλλιώς».

Μοιάζει με το δίδυμο αδερφό της περσινής, αντίστοιχης δράσης, «Αριστοτέλους beach», όταν περίπου εξακόσια άτομα φόρεσαν μπρατσάκια και βατραχοπέδιλα και δε δίστασαν να απλώσουν το κορμί τους κάτω από τον ήλιο του Θερμαϊκού. Αυτήν τη φορά, η λίστα με τα χρήσιμα περιλαμβάνει και αντίσκηνα, με τον πεζόδρομο κατά μήκος της παραλιακής να μετατρέπεται σε ελεύθερο κάμπινγκ, μια επιχείρηση απόδρασης από την καθημερινότητα, κατοχυρωμένη με το όνομα «Camping Θεσσαλονίτσι».

«Η Παραλία αλλιώς»

Πρόκειται για τη δέκατη έκτη κατά σειρά δράση της «Σφήνας», αυτής της παρεμβατικής ομάδας που στόχο έχει να εκφοβίζει τη ρουτίνα μας μέσα από ευφάνταστες, πρωτότυπες ακτιβιστικές πινελιές. Η «Σφήνα» φέτος βλέπει τη «Θεσσαλονίκη αλλιώς» και συγκεκριμένα την «Παραλία αλλιώς», παίρνοντας μέρος μαζί με ένα πλήθος από άλλες ομάδες και φορείς στο αστικό πείραμα που στήνει το free press «Παράλλαξη» το διήμερο 5 και 6 Ιουνίου.

Στόχος της να φέρει και πάλι στο προσκήνιο το θέμα της ρύπανσης του Θερμαϊκού. Ζητά από το δήμο Θεσσαλονίκης έναν πιο αποτελεσματικό βιολογικό καθαρισμό για τα νερά του κόλπου. «Το σύστημα βιολογικού καθαρισμού που υπάρχει είναι ανεπαρκές και δεν ξέρω κατά πόσο είναι αποτελεσματικό. Θέλουμε να δούμε χειροπιαστά αποτελέσματα κάποια στιγμή πάνω στο θέμα και αυτό απαιτούμε με το δικό μας τρόπο», λέει ο Μάριος Σπύρογλου, δημιουργός της «Σφήνας».

Με τα κουβαδάκια σου…

Κι αν σε απασχολεί με τι πρέπει να γεμίσεις τον ταξιδιωτικό σου σάκο, η λίστα με τον απαραίτητο εξοπλισμό είναι λιτή και απέριττη. Το μαγιό είναι το εισιτήριό σου για το κάμπινγκ, απαραίτητο ένδυμα για την περίσταση και τη ζεστή πρώτη Κυριακή του Ιούνη. Ενα πρόχειρο αντίσκηνο, μια φουσκωτή πισίνα, δυο τρεις σακούλες με άμμο θαλάσσης και κάθε τύπου ομπρέλες, ξαπλώστρες και καρεκλάκια θαλάσσης μόνο χρήσιμα θα σου φανούν στην απόδρασή σου. Το ραντεβού δίνεται στις τρεις το μεσημέρι, κάτω από το Λευκό Πύργο κι αν ο καιρός βοηθήσει, μπορεί να δεις και το ηλιοβασίλεμα ξαπλωμένος στη σκηνή σου, στη Νέα Παραλία.”

Πάντως, μπράβο στα παιδιά που με τέτοιες δράσεις δίνουν ζωή στην πόλη και λόγο στους ανθρώπους να κυκλοφορούν. Μια πόλη ανήκει στους πολίτες της και αυτό γίνεται απολύτως κατανοητό από τη Sfina! Και πάλι συγχαρητήρια!

No related posts.